เวลาที่สำคัญที่สุดก็คือ “ปัจจุบัน” ช่วงเวลาปัจจุบันเท่านั้นที่เราเป็นเจ้าของอย่างแท้จริง

 คำถามอัศจรรย์ ๓ ประการ

(จากหนังสือปาฏิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ ของท่าน ติช นัท ฮันห์)

เรื่องสั้นของลีโอ ตอลสตอย

พระจักรพรรดิทรงอยากรู้คำตอบของปัญหา ๓ ประการโดยเชื่อว่าถ้าได้คำตอบจะทำให้พระองค์ทรงทำอะไรไม่ผิดพลาดเลย คำถาม ๓ ประการคือ

๑.เวลาไหนเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการทำกิจแต่ละอย่าง

๒.ใครคือคนที่สำคัญที่สุดที่ควรทำงานด้วย

๓.อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ควรทำตลอดเวลา

พระจักรพรรดิสั่งให้ป่าวประกาศไปทั่วราชอาณาจักร ใครที่ตอบคำถาม ๓ ข้อนี้ได้จะได้รับรางวัลมหาศาล

ในการตอบข้อแรก คนหนึ่งเสนอทำตารางเวลา คนหนึ่งแย้งว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะวางแผนล่วงหน้าได้ แนะนำพระองค์ให้เลิกความสนุกสนานอันไร้สาระแล้วเอาใจใส่กับกิจกรรมต่างๆโดยพระองค์เอง บางคนเสนอให้ตั้ง สภาแห่งคนฉลาด และทำตามคนเหล่านั้น บางคนให้ปรึกษาผู้มีเวทมนต์

ในการตอบข้อสอง ก็แตกต่างกันไป บางคนเสนอต้องวางใจคณะขุนนาง บางคนบอกให้ไว้วางใจนักบวช บางคนเสนอนักวิทยาศาสตร์ บางคนเสนอนักรบ

คำตอบข้อสาม ก็ต่างกันไปอีกเช่นกัน บางคนบอกวิทยาศาสตร์เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด บ้างก็ต้องเรื่องการศาสนา บ้างก็ว่าทักษะการทำสงครามเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

 พระจักรพรรดิไม่พอพระทัยคำตอบไหนเลย และไม่มีใครได้รับรางวัล

 หลังจากคิดทบทวนอยู่หลายคืน ก็ทรงตัดสินใจไปหาฤาษีตนหนึ่งอยู่บนเขาและว่ากันว่าเป็นผู้ตรัสรู้เห็นแจ้งแทงตลอดแล้ว และรู้ว่าฤาษีตนนั้นจะต้อนรับเฉพาะคนยากจนเท่านั้น จึงปลอมตัวเป็นชาวนาธรรมดาและสั่งให้องค์รักษ์รออยู่เชิงเขา

พอมาถึงพบฤาษีกำลังขุดดินอยู่ แบบไม่ค่อยจะมีเรี่ยวแรงเท่าไหร่ เพราะชรามากแล้ว

พระจักรพรรดิเข้าไปหาแล้วตรัสถาม ๓ ข้อนั้น ฤาษีฟังคำถามด้วยความเอาใจใส่แต่มิได้ตอบ เพียงแต่เอามือตบไหล่พระจักรพรรดิเบาๆ แล้วขุดดินต่อไป พระจักรพรรดิตรัสว่า “ท่านคงเหนื่อยมาก มาให้ผมช่วยท่านเถอะ” ฤาษีขอบใจแล้งส่งจอบให้

หลังขุดไปได้๒ร่อง พระจักรพรรดิก็หยุดและทวงคำถาม ฤาษีก็ไม่ตอบ พร้อมขอจอบคืน แต่จักรพรรดิก็ไม่ยอม และขุดดินต่อจนอาทิตย์ลับไปหลังเขา พระจักรพรรดิจึงตรัสว่า “ผมมาที่นี่เพื่อขอร้องให้ท่านช่วยตอบคำถามของผม หากท่านไม่สามารถตอบได้โปรดบอกให้ผมรู้ด้วย ผมจะได้กลับบ้านของผม”

 ฤาษีเงยหน้าขึ้นและถามพระจักรพรรดิว่า “เธอได้ยินเสียงใครวิ่งมาทางนี้หรือเปล่า” ทันใดนั้นก็มีชายเคราขาววิ่งโผล่มา เขาบาดเจ็บและวิ่งมาล้มลงสิ้นสติตรงหน้าพระจักรพรรดิ.....พระจักรพรรดิได้ทรงทำความสะอาดบาดแผล เพื่อให้เลือดหยุด โดยใช้เสื้อของพระองค์ คนไข้ฟื้น ได้สติ ก็ร้องขอน้ำ พระองค์ก็วิ่งไปลำธารตักน้ำใสสะอาดมาให้กิน จนถึงยามค่ำคืนพระจักรพรรดิและฤาษีได้นำชายคนนั้นเข้ากระท่อม ด้วยความเหนื่อยอ่อนมาทั้งวันจึงหลับไปจนเช้า และมองไปที่ชายคนนั้นที่กำลังมองมายังตนและร้องออกมาเบาๆว่า “ได้โปรดประทานอภัยโทษให้ข้าพระองค์ด้วย”

 ชายคนนั้นตั้งใจจะมาล้างแค้นแทนพี่ชายที่ถูกฆ่าตายและถูกริบทรัพย์เมื่อคราวสงคราม จึงถือว่าพระจักรพรรดิคือศัตรู จึงวางแผนตามมาดักรอทำร้าย แต่เจอองครักษ์เสียก่อน จนถูกมีดบาดเจ็บและหนีรอดมาได้ รู้สึกละอายใจขอรับใช้ท่านตลอดไปและจะสั่งสอนลูกหลานให้ทำเช่นเดียวกัน ขอโปรดประทานอภัยด้วยเถิด

พระจักรพรรดิก็ทรงดีพระทัยที่ได้ศัตรูกลับมาเป็นมิตร และรับปากจะคืนทรัพย์ที่ริบมา พร้อมส่งแพทย์และคนใช้ไปคอยรักษาชายคนนั้นจนหายเป็นปกติ พอสั่งทหารนำชายคนนั้นกลับไปแล้วจึงกลับมาหาฤาษีอีกครั้ง

 ฤาษีเงยหน้าขึ้นและหันมาทางพระจักรพรรดิ “คำถามของท่านได้รับคำตอบหมดแล้วนี่”

“เมื่อวานนี้ ถ้าท่านไม่เกิดความสงสารสังขารของฉัน และลงมือช่วยขุดดิน ท่านก็คงถูกชายคนนั้นดักทำร้ายตอนขากลับ  ดังนั้นเวลาที่สำคัญที่สุดตอนั้นก็คือ เวลาที่ท่านขุดดิน บุคคลที่สำคัญที่สุดตอนนั้นก็คือตัวฉัน และภารกิจที่สำคัญที่สุดตอนนั้นก็คือ การช่วยฉันขุดดิน

จากนั้นเมื่อชายบาดเจ็บผู้นั้นวิ่งมา เวลาที่สำคัญที่สุดก็คือ ตอนที่ท่านได้ช่วยพยาบาลเขา เพราะมิฉะนั้นเขาก็ต้องตายไป และท่านก็จะหมดโอกาสที่จะได้กลับเป็นมิตรกับเขา

และเช่นเดียวกัน บุคคลที่สำคัญที่สุดก็คือ ชายผู้นั้น และภารกิจที่สำคัญที่สุดก็คือ การรักษาพยาบาลเขา

จงจำไว้ว่ามี

-เวลาที่สำคัญที่สุดก็คือ “ปัจจุบัน” ช่วงเวลาปัจจุบันเท่านั้นที่เราเป็นเจ้าของอย่างแท้จริง

-บุคคลที่สำคัญที่สุดก็คือคนที่กำลังติดต่ออยู่ คนที่อยู่หน้าเรา เพราะเราไม่รู้ว่าในอนาคตเราจะมีโอกาสได้ติดต่อกับใครอีกหรือไม่

-และภารกิจที่สำคัญที่สุดก็คือการทำให้คนที่อยู่กับเราขณะนั้นๆ มีความสุข เพราะนั่นเป็นภารกิจอย่างเดียวของชีวิต

  เราจะทำอย่างไรจึงจะสามารถอยู่กับปัจจุบัน อยู่กับคนรอบข้างเรา ช่วยลดความทุกข์และเพิ่มความสุขแห่งชีวิตเหล่านั้น....

คำตอบก็คือเราจะต้องฝึกสติ

(จากหนังสือปาฏิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ ของท่าน ติช นัท ฮันห์)