" ความหฤโหด"

ตรงนี้..เป็นเรื่องราวที่ "หล่อน"ตะแคงหูฟังขณะนั่งอยู่ในรถเมล์สีเหลือง ในเมืองเทวดา...

"สาวหนุ่ม..คู่นั้น" ยืนคล่อมหัว "หล่อน" อยู่ใน รถเมล์ที่เหมือนกับการ ยัดทะนานมนุษย์เข้าด้วยกัน..หนุ่มสาวคู่นั้นไม่ได้ ยี่หระ กลับคุยกันกระเซ้ากระซิก...เนี่ยะ..ตัว.."รู้มั้ย...การ..ฆ่า..แบบ หฤโหด สุดๆน่ะทำไง..."สาว"..กระซิก..มันเป็นไงนะ ฆ่า..แบบที่ว่า..น่ะ..."หนุ่ม"ตอบ...เนี่ยะอ้ะ.."จิ้มด้วยไม้จิ้มฟันไงล่ะ..มันจะตายอย่างช้าๆ...อย่างสุดแสนจะทรมาณ เชียวล่ะ.."สาว" กระซิกตอบด้วยน้ำเสียงปนหัวเราะแบบ เอ๋อๆและถามต่อไปว่า..มีอีกไหม."ฆ่า"อย่างนี้น่ะ .."หนุ่ม"หัวเราะกล้ำอยู่ในคอ...แล้วตอบว่า..มีซิ..." ตีด้วย..ขนหน้าแข้ง..จนตาย.."..ไงล่ะ..สยองไหม..เป็นเสียงที่ลอยข้ามหัวหล่อนไป..ปนเปกับเสียงเพลงที่ดังอยู่..เนื้อร้องที่รำพันถึงผลผลิตข้ามชาติพันธุ์..เป็นต้นว่า..ฝรั่งผสมกับไท..อินเดียผสมจีน..ความงดงามที่ได้รับ..กับการฆ่า..อย่าง..หฤโหด..บน..รถเมล์สายแปดสิบสี่ในเมืองเทวดา..

 

(ท่านผู้อ่านที่รัก...ท่านคิดอย่างไรกับเรื่องราวนี้...มันหฤโหด..จริงหรือไม่.และถ้าโหด..น่ะ..เป็นเพราะอะไร...เบื้องหลังการฆ่าแบบหฤโหด..นั้นคืออะไร..ช่วย..ยายธีคิดหน่อย..อ้ะ..)