แม่อายุ 68 ปีแล้ว ขายของทุกวัน ร้านกาแฟโบราณในโรงพยาบาลอุทัยธานี ที่โบราณก็คือคนขายโบราณอยู่มานานกระมังนะ ผมเองก็กลับไปหาท่านเสมอๆ เมื่อว่างจากการงานที่ทำประจำที่จังหวัดพิจิตร ไปก็ทำอะไรๆ แบบเดิมๆ นะ ดูๆ ไปก็น่าเบื่อสำหรับเด็กๆ ลูกสาวของผม แต่พวกเค้าก็ชินแล้วล่ะ..

 เมื่อขับรถไปถึง ความชื่นใจก็บังเกิดแก่ตัวของผมทันที ได้พูดได้คุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ ก็นัดแนะการทานอาหารน่ะ เดี๋ยวนี้เราจะไปหาอาหารทานกันนอกบ้านนะ เปลี่ยนบรรยากาศกันครับ

 ไปกันที่ร้านอาหารบรรยากาศอิงธรรมชาติ ครัวมณฑาทอง ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ใกล้ๆ กับสะพานข้ามแม่น้ำฯที่ท่าน้ำอ้อย บริเวณแยกเข้าจังหวัดอุทัยธานีน่ะ อาหารที่นี่อร่อยดีนะ มาครั้งที่สองแล้ว ปลาผ่าฉ่าก็เป็นเมนูที่ผมเลือก และลูกๆ ก็เลือกกันไปตามอัธยาศัยนะ อิ่มอร่อยกันไป นี่ก็เป็นสิ่งจูงใจที่ไม่ให้สมาชิกของเราเบื่อการมาหาคุณย่าด้วยนะครับ

กลับถึงบ้าน อ่อนเพลียก็นอนหลับกันไปกับบ้านโฮมสเตย์ของเราเอง เป็นสถานที่พักที่เวลาเดินเหยียบพื้นบ้าน ก็ต้องระวังมากหน่อยเพราะถูกปลวงรุกรานจนถึงคราวที่จะต้องรื้อแล้ว แต่ยังพอใช้ได้อีกระยะ..หลับสนิท สบาย เงียบ ในแบบที่ชอบและชื่นใจ ที่นี่อิงธรรมชาติมากๆ นะ ความรู้สึกน่ะ เหมือนเดิมกับเมื่อสี่สิบปีที่แล้วเลย มันเยี่ยมจริงๆ

การกลับมาทุกครั้ง ก็ได้พูดได้คุยเรื่องราวที่แม่ผมก็รอให้คนมาฟังน่ะ ท่านได้เล่าก็ได้ยิ้ม ได้ระบาย อารมณ์ก็ผ่อนคลาย ขณะคุยกันไป ก็ดูทีวีไปด้วยนะ ภาพทีวีก็พล่าซ้อน..เก่าทั้งทีวี ทั้งบ้าน จานรับสมัยใหม่ก็ไม่ได้ติด แต่พวกเขาก็ยังดูกันอย่างมีความสุขดี เพราะติดตามงานของช่องดังนั่นเอง

ตื่นเช้ามาผมก็ได้ปลุกกระตุ้นเตือนสมาชิกให้เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางต่อไปยังจุดหมายซึ่งวันนี้เราจะไปดูปลาฉลาม ฝูงปลาฉลามที่ใหญ่สุดในอะไรก็ไม่รู้นะ ที่บึงฉวากสุพรรณบุรี สถานที่เที่ยวที่ใกล้และไปกันบ่อย สมาชิกก็เร่งมือกันครับ

แต่เมื่อถึงตรงนี้ความอิ่มใจชื่นใจที่ได้มาหาแม่ มันเต็ม มันมีพลังมากมายแล้วล่ะครับ ก็อยากจะบอกว่า กลับบ้านไปหาแม่เป็นการกลับไปเติมพลังภายใน พลังใจ ในการเดินทางสู้กับความลำบากที่เราไม่สามารถจะหาได้จากที่ไหนนะครับ...

 

ตอนเราไปทานอาหาร นี่ก็พูดเพราะน่ะ

 

คุณแม่หลอง ...ท่านอาจจะดูว่าธรรมดานะ ..แต่ให้ดูรูปนี้ไม่ได้เลย เพราะ..ต้องสวย แบบนี้ไม่ใช่ ห้ามเผยแพร่น่ะ

ที่เห็นนี่ริมเจ้าพระยา สวยงามมากๆ ครับ...