...

ในตอนค่ำคืนของเมื่อวันวานเห็นเจ้าลูกชายคนเล็กซึ่งเรียนหนังสืออยู่ชั้น ป. 1 เขากำลังขีด ๆ เขียน ๆ  อยู่  เลยอยากรู้ว่าเขามีมุมคิดอะไรอยู่  พอเข้าไปทักทาย  เจ้าลูกชายตัวเล็กหัวเราะเริงร่าว่าเขียนเรื่องสั้นครับคุณพ่อ 

ไหน ๆ มาให้พ่ออ่านดูซิ  พอได้ความรึเปล่าละนี่..?  พอเราจับแผ่นกระดาษขึ้นมาอ่านดู  เจ้าลูกชายคนเล็กนี้เขาเขียนตัวอักษรโต ๆ เท่าหม้อแกงเลยละ เขาให้ชื่อเรื่องว่า...การเรียนต่อมาแล้วแก่...

การเขียนยังคงมีคำผิดบ้างแต่จับใจความของเรื่องได้ว่า...การเรียนรู้เป็นสิ่งที่ดี  พ่อแม่ดีใจมากเมื่อลูก ๆ ตั้งใจเรียน  เพราะเป็นสิ่งที่ดีของพ่อแม่ ( เมื่อเห็นลูก ๆ ตั้งใจเรียนหนังสือ )  เมื่อเราได้เรียนรู้ตอนโตเราจะได้ไม่ต้องลำบาก

ต่อมาเราอายุ 90 ปี  เราจะเดินไม่รอด  เพราะเราแก่แล้ว  พอเราอายุ 100 ปี  เราก็ตายแล้ว.  โดยข้างล่างของข้อความนี้เขาวาดรูป 3 รูป คือ รูปเด็ก  รูปคนโต  และรูปคนแก่ถือไม้เท้าด้วยละ...

ตอนเช้าวันนี้เห็นอีกแผ่นที่เจ้าลูกชาย ป. 1 อายุ 6 ปี กว่า คนนี้เขียนไว้อ่านได้ใจความว่า...เรื่องตำรวจ...

        ทุกคนมีหน้าที่ต้องทำงาน  อยู่มาวันหนึ่งขณะมีรถไฟวิ่งอยู่  มีโจรบุกไปจี้รถไฟ มีตำตรวจเก่งกาจสามารถวิ่งไล่ล่าไปอย่างกระชั้นชิดโดยตำรวจบุกเข้าไปต่อสู้กับโจร  พอถึงสะพานรถไฟ  ปรากฏว่าสะพานหักพังลงมา ฝ่ายตำรวจรอดแต่โจรตาย  และตำรวจเห็นรถไฟระเบิด...จบรายการ.

สิ่งนี้เป็นจินตนาการของเจ้าลูกชายวัยซน  อยากถามนักจิตวิทยาเด็กเหมือนกันว่า...พอจะเป็นนักเขียนในอนาคตได้ไหมละนี่...อิ อิ อิ.