เรียนรู้สู่ตำนานชีวิต:เครือข่ายนักลิขิต GoToKnow


GoToKnow กัลยาณมิตรที่ดีที่สุด ผู้ที่ไม่เคยหวง เอื้อเฟื้อ จุนเจือ ช่วยเหลือสนับสนุน...

กว่าจะรู้จักกัน: GoToKnow
          เมื่อแรกเริ่มก่อนที่จะได้รู้จักกับ GoToKnow ฉันเป็นพยาบาลโรงพยาบาลชุมชนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก และไม่ค่อยรู้จักกับใครมากนักนอกจากเพื่อนวงการเดียวกันในโรงพยาบาลที่ฉันปฏิบัติงานอยู่ปัจจุบัน  นอกจากนั้นก็คงเป็นเพื่อนที่โรงพยาบาลจังหวัด...ที่ทำงานเก่าที่ฉันยังคิดถึงอยู่เสมอ ด้วยความที่ไม่เป็นคนไม่ค่อยชอบพูด หรือสังสรรค์กับใครเท่าไหร่นัก ชีวิตของฉันจึงสันโดษ สนใจอยู่แต่กับครอบครัวและการงานในหน้าที่ของตนเองเท่านั้น
            และแล้วด้วยงานในหน้าที่นั่นเอง ที่นำพาฉันมาให้รู้จักกับ GoToKnow กัลยาณมิตรที่ดีที่สุด ผู้ที่ไม่เคยหวง เอื้อเฟื้อ จุนเจือ ช่วยเหลือสนับสนุนให้ฉันได้รู้จักกับเพื่อน พี่  ครู  และผู้รู้อีกมากมาย ไม่เพียงแต่ในเรื่องที่เกี่ยวกับการทำงานด้าน Palliative care เท่านั้น มากมายกับประสบการณ์ที่กัลยาณมิตรหลายท่านถ่ายทอดออกมาผ่านบันทึกตอนแล้วตอนเล่า สิ่งเหล่านั้นทำให้ฉันได้เรียนรู้มุมมองเกี่ยวกับการทำงาน และการใช้ชีวิตอีกมากมายโดยที่ไม่ต้องไปลองถูกลองผิดด้วยตัวเอง ประสบการณ์ของกัลยาณมิตรหลายท่าน เป็นเหมือนครู ที่ฉันเก็บเกี่ยวได้เป็นความรู้ นำสู่การปฏิบัติอีกครั้ง จนเข้าใจลึกซึ้งขึ้น นำไปสู่การถ่ายทอดขยายผล เป็นบันทึกประสบการณ์ของฉันเพื่อแบ่งปันให้กับคนอื่นๆบ้างต่อไป
                                                

บันทึกแรกของฉัน:
            บันทึกแรกของฉันเริ่มขึ้น เมื่อความคิดเกี่ยวกับงานการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ฉันสนใจอยู่เริ่มแตกยอดเมื่อได้ทดลองปฏิบัติ...กัลยาณมิตรเริ่มเข้ามาทักทาย เครือข่ายเริ่มเกิดขึ้น ตาม “กฎแห่งแรงดึงดูด”...
            ทุกครั้งที่ได้จรดนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ Notebook…มันเป็นเวลาแห่งการครุ่นคิด ใคร่ครวญ ทบทวนตนเองกับเรื่องที่เราต้องการสื่อสาร นั่นก็คือการทบทวนประเด็นงานนั่นเอง ข้อบกพร่อง/โอกาสพัฒนาผุดขึ้นมาให้ฉันได้เรียนรู้แทบทุกครั้ง
            ขอบคุณ...สำหรับความคิดเห็น คำแนะนำ การเรียนรู้ร่วมกัน กับกัลยาณมิตรมากมาย...ขอบคุณ ท่านอาจารย์โรจนศักด์ อาจารย์เต็มศักดิ์ พี่ป้อม_เบญจมาส ป้าแดง พี่ท้องฟ้า อาจารย์เอก_จตุพร พ่อน้องซอมพอ และกัลยาณมิตรอีกมากมายที่ไม่ได้เอ่ยนามในบันทึกนี้...บนเส้นทางสายความรู้คู่ GotoKnow

สักวัน...ที่คิดถึง:
            ปัจจุบัน แม้ว่าฉันจะมีเวลาให้กับการเขียนบันทึกน้อยลงมาก หากแต่ฉันยังคงแวะเวียนมาชื่นชม และเรียนรู้อยู่เสมอ  ไม่ลืมที่จะบอกต่อแนะนำเพื่อนๆ คอ IT ที่รู้จัก...จนหลายคนหันมาหลงรัก GoToKnow…
            แล้วท่านเองละคะ...คิดอย่างไร…

หมายเลขบันทึก: 480255เขียนเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2012 23:54 น. ()แก้ไขเมื่อ 5 มิถุนายน 2012 21:02 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่าน


ความเห็น (5)

พี่ยังบันทึกทุกครั้งที่อยากบันทึก เพราะ g2k เป็นสมุด note ที่เป้นระบบและหาง่ายที่สุด

คิดว่า...หากมีแรงผลักดันให้ฉันเขียน ก็จะเขียนเล่าสู่กันอ่านตลอดไป

คิดถึง "พี่แก้ว" กับท่าน "วอญ่า" นะคะ วันนี้ที่กลับมาเขียนบันทึกได้ก็เพราะได้รับแรงจูงใจจากเครือข่าย G2K นี่ล่ะค่ะ...HA ปีนี้คงไม่ได้เจอกันที่เมืองทอง นะคะ ขอเว้นไปสักปีน่ะค่ะ ...สบายดีนะคะ...จะพยายามกลับมาเขียนบันทึกให้บ่อยขึ้นค่ะ...

เล็ก พี่นาย เรียกประชุมหรือยังเรื่องงบประมาณเดียวพี่นายคงเรียกประชุมนะจ๊ะเป็นกำลังใจให้นะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
ClassStart Books
โครงการหนังสือจากคลาสสตาร์ท