อย่าได้ยกตัวเองสำคัญดั่ง "วีรบุรุษ"
คัมภีร์เต้าเต๋อจิงบทที่ 22
ว่าด้วย "ความอ่อนน้อม"
สรรพสิ่งในโลกหากว่ายอมอ่อนยอมงอ ย่อมอยู่ได้นานและสมบูรณ์ หากรู้จักปล่อยวางทางจิต จิตผู้นั้นย่อมเต็มเปี่ยม ควรรู้จักรับในสิ่งที่จำเป็นต่อชีวิตแต่เพียงเล็กน้อยให้เพียงพอกับการใช้เท่านั้้นหากรับเอาไว้มากย่อมจะสูญเสียมากตามมา นั่นแหละคือแนวทางการอ่อนน้อมในเต๋า
ผู้ที่ยอมอ่อนน้อมให้ผู้อื่น ย่อมสามารถอยู่ในสังคมได้อย่างยาวนานและมั่นคง แม้ว่ามีผลงานมากน้อยเพียงใดก็อย่าได้ยกตนเองสำคัญดั่งเป็น "วีรบุรุษ" เพราะนอกจากได้ประโยชน์เพียงน้อยนิดและยังเกิดโทษใหญ่หลวงตามมาได้อีก หากว่ามีผู้มีจิตใจอิจฉาริษยาเกิดเกลียดชังขึ้นและวางแผนร้ายทำรายกัน
