วันนี้...บ้านผมตื่นแต่เช้าทุกคน

ทิมดาบ ก็ต้องไปโรงเรียน เพราะไปเรียนชดเชยถึง 2 เสาร์

เขาก็อิดออดไม่ยอมไปท่าเดียว...อยากไปทำโรงทานที่วัดกับพ่อและแม่

 

ผมและภรรยาไปตลาด..ซื้อน่องไก่

ผมหมักเครื่องปรุง...ภรรยาจัดการทอดน่องไก่

ผมสาละวนแพ็คข้าวเหนียวใส่เป็นถุง ๆ

ใช้เวลาเกือบสามโมงเช้ากว่า ๆ ถึงเสร็จ

(ทิมดาบไปโรงเรียนสายหน่อย เกือบแปดโมงครึ่ง)

 

หลังจากนั้น...ก็เดินทางมาที่วัด...มารอน้อง ๆ หนุ่มสาว

ต่างคนต่างเตรียมอาหารมา

และที่ต้องทำช่วยกัน คือ การทอดลูกชิ้น

ช่วยกันตั้งแต่เสียบลูกชิ้น กั่นลูกชิ้น ฮอตด็อก และการห่อเกี๊ยว

สนุกสนาน และสร้างสมาธิให้กับทุกคนอย่างดี

 

คนมาทำบุญทยอยมาเรื่อย ๆ

มานั่งทานอาหารที่พวกเราทำมา....และเพื่อน ๆ และญาติ ๆ มอบปัจจัยสมทบด้วย

พวกเรารู้สึกดีใจ และอิ่มไปด้วย

 

ผู้มาทานอาหารพวกเราก็อวยพรให้

ผมรู้สึกว่า...ผมได้รับสิ่งที่ดีมากมาย

โรงทานอื่น ๆ ก็นำอาหารมาให้พวกเรา

นำข้าวต้มมัดให้พวกเราคนละไม้คนละมือ

มาดูแลพวกเราอย่างดี...วันนี้จึงเจอแต่คนใจดี

 

ประมาณเที่ยงผมจึงไปรับทิมดาบจากโรงเรียน

คุณครูรู้สึกงงเล็กน้อย...ที่ผมขอลาครูเพื่อให้ทิมดาบมาทำโรงทานที่วัด

(ทิมดาบก็ช่วยประสาเด็ก ๆ แต่เดินชิมอาหารจากโรงทานทั่ว ๆ วัด)

 

ตามจริงผมอยากบอกเหตุผลตรง ๆ กับคุณครูทิมดาบว่า

ผมอยากให้ทิมดาบเห็นและทำสิ่งดี ๆ ...ที่ผมอยากจะเก็บไว้

และอยากให้ทิมดาบเก็บไว้ด้วย

แต่กลัวคุณครูงงมากกว่านี้ครับ