ถึง2GUNน้องรัก
พี่มีเรื่องอยากรบกวน2GUNอีกสักเรื่อง ก่อนที่เราจะต้องจากกัน ด้วยความรักและความผูกพันมาตั้งแต่ แรกเริ่ม 2GUN คงจำได้ดี และคงไม่ลืมคนที่แนะนำให้เราได้รู้จักกัน และนั้นก็เป็นวันที่สำคัญที่สุดสำหรับพี่ เพราะนับจากนั้นมา 2GUN คือ บุคคลสำคัญที่ให้ความช่วยเหลือพี่มาตลอด เป็นกำลังหนึ่งที่สำคัญขององค์การ และก็น่าจะอีกหลาย ๆ คน ดังนั้นพี่คิดว่า2GUN น่าจะถ่ายทอดความรู้สึกนี้ได้ดี และมีประโยชน์ต่อทุกคน หรือจะเอาออกไปอ่านก็ได้ เพราะ2GUN เสียงดีอยู่แล้ว
“อย่าให้เพื่อนรู้สึกว่าไม่มีใคร” พี่มาคิดได้ว่าไม่อยากให้2GUN รู้สึกว่าไม่มีใคร พี่เลยอยากให้ทุกคนได้รับรู้และมีส่วนร่วมในงานเลี้ยงส่ง ทุกคนน่าจะได้มีโอกาสรับรู้ และได้ทำอะไร และ2GUN ก็ควรได้รับความรู้สึกดี ๆ ด้วยเช่นกัน ก่อนที่เราต้องห่างจากกันไป และนั้นทำให้สะท้อนถึงเรื่องงาน ที่อยากให้2GUN ช่วยสื่อสารให้คนอื่น ๆ ได้นำไปปฏิบัติอยากให้2GUN ช่วยถ่ายทอดด้วยความรู้สึกของตนเอง จะว่าพี่ใช้2GUN เป็นเครื่องมือก็ได้ พี่เขียนอาจจะไม่เข้าใจ แต่คิดว่า2GUN น่าจะสื่อสารได้ดี พี่จะเขียนเป็นประโยค ๆ แล้ว2GUN ลองทำความเข้าใจดู แล้วช่วยถ่ายทอดให้ที
๑. ขอให้ทบทวนดูว่าเราทำงานบนพื้นฐานของ “ความรัก” รักงาน รักเพื่อนร่วมงาน รักองค์กร หรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น “ก็อย่าให้เพื่อนรู้สึกว่าไม่มีใคร” ขอให้คิดและปฏิบัติเสมอ เมื่อมีงานใด ๆ เกิดขึ้น เราต่างคนต่างก็ต้องช่วยกันดู คิดดู ว่าเราสามารถทำอะไรได้บ้าง จะช่วยอะไรเพื่อนของเราได้บ้าง มากกว่าจะคิดว่าเป็นหน้าที่คนอื่น ใครทำก็ทำไป อยากให้เกิดการเข้ามามีส่วนร่วม เพื่อที่งานใหญ่ ๆ จะได้เป็นงานที่เล็กลงสำหรับทุกคน
๒. การสื่อสารกันในคำพูดที่ดี เพราะเราไม่รู้ว่าสภาพจิตใจลึก ๆ ของแต่ละคนเป็นอย่างไร เพราะด้วยวัยและเรื่องราวในชีวิตที่ผ่านมา ก็น่าจะมีเรื่องราวที่เลวร้ายเป็นปมเศร้าในชีวิต และด้วยสภาพสังคมเช่นนี้ ก็อาจจะมีใครที่มีเรื่องเจ็บช้ำน้ำใจเกิดขึ้นมาบ้าง ถ้าเป็นเรื่องงานต้องให้ความสนใจสื่อสารกันอย่างจริงจัง คำพูดเชิงลบระวังหรือละไว้เลยได้ก็จะดีกว่า เพราะคำพูดที่ออกไปมันจะเป็นนายเรา และทำให้ผู้ฟังรู้สึกไปต่างต่างนานา ซึ่งอาจจะไม่ตรงกับเจตนาที่เราต้องการสื่อสาร ขอให้นึกถึงความสำเร็จของงานเป็นสำคัญ
๓. และเราที่อยากให้คนอื่นเขาช่วย เราได้สื่อสารออกไปหรือยัง อดทน บอกออกไปซัก ๓ ครั้ง ถ้าเขายังไม่ช่วยเราก็เกินไป อย่าคิดว่าก็เป็นหน้าที่ของเขาที่เขาต้องรู้ต้องคิดได้ ก็แค่ทำหน้าที่ของเรา สื่อสารให้เขาช่วยเหลือ ซึ่งก็ต้องเป็นแรงรับ-ส่งที่สมดุลกัน
๔. เราเป็นผู้ร่วมงานกันต้องรวมตัวกัน มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน อยากให้มีบรรยากาศที่ดี มีวัฒนธรรมองค์กรที่ดี
๕. อย่าเอาความคิดของตัวเองทั้งหมดมาเป็นบรรทัดฐาน ยอมรับฟังความคิดเห็นของเพื่อนร่วมงาน เดินไปด้วยกัน พร้อมกัน บางครั้งสิ่งที่เราคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเพื่อน สำหรับองค์กร นั้นอาจเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการ หรือด้วยไม่มีประสบการณ์ก็ยังไม่เห็นความสำคัญ ต้องให้โอกาสเขาเรียนรู้ด้วยตนเอง เหมือนการเลี้ยงลูก บางทีสิ่งที่เราคิดว่าดีที่สุดที่หยิบยื่นให้ลูก แต่เขากลับไม่ได้ต้องการ รักอย่างเฝ้าประคับประคอง ดูแล อย่าเป็นพ่อแม่ที่แย่งประสบการณ์ของลูก
๖. อย่าท้อต่อการแสดงความคิดเห็น ให้คิดเสมอว่าเราสำคัญ เรามีความคิด เราก็เป็นส่วนหนึ่งของสำนักบริการวิชาการ ขอให้พูดออกมา ขอให้มีส่วนร่วม ถึงไม่มีใครฟัง แต่เรานั้นแหละที่รู้ว่าเราสำคัญแค่ไหน และสักวันเสียงเราจะดังขึ้น เพราะจะมีเสียงของเพื่อนเราร่วมด้วย
๗. ฝึกหันมามองตนเองให้มาก ว่าเราทำอะไร ที่เป็นพิเศษ เพื่อองค์กร เพื่อเพื่อนร่วมงานแล้วบ้าง
๘. ให้คิดว่าทุกส่วนสำคัญ เรามีอะไรที่ผูกพันกัน จึงต้องมาอยู่ด้วยกัน ช่วยกันได้ก็ทำกันไป
๙. ฝึกสื่อสารกับตนเองให้รักองค์กร ถ้าเรายังคิดว่าที่นี้เป็นที่ที่ทำให้เรามีทุกสิ่งทุกอย่าง ความกตัญญู ยังเป็นเครื่องหมายของคนดีเสมอ
๑๐. ความสามัคคีจะช่วยทำให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ ที่ผ่านมาเราก็เดินกันได้ตั้งไกล แล้วต่อไปไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ถ้าเราทำวันนี้ให้เต็มที่ ให้ดีที่สุด ก็ไม่ต้องเสียใจ เว้นเสียแต่ว่าเราก็ไม่ได้ รู้สึกดีอะไร ไม่เคยได้รับสิ่งดี ๆ อะไร จนพอที่จะทำให้เราทำเพื่อองค์กรนี้ได้ ก็เป็นสิทธิของแต่ละคนที่จะเลือกทำ
“2GUN ก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้ดีเลิศอะไร แต่ก็ยังหวังและอยากให้สำนักบริการวิชาการยังอยู่ต่อไปอีกนาน ๆ อยู่กันอย่างมีความสุข แต่ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ว่าจะเลวร้ายหลอกน่ะ แต่มันน่าจะดีมากๆ ยิ่งขึ้น เพราะทุกคนที่นี้มีศักยภาพมากพอ ที่จะทำทุกๆ อย่างให้ดียิ่งขึ้นอีก อยากให้ที่นี้เป็นอีกที่ ที่พอลูกโตก็ยังเป็นที่ที่มีเรื่องราวดี ๆ ไว้เล่าให้ลูกฟัง พามาวิ่งเล่น มาหาลุงป้าน้าอา เพื่อน ๆ พี่ ๆ ของแม่ที่นี้........”
ปล. หวังว่าคงไม่ทำให้2GUN ต้องกังวลใจหรือเครียดเกินไปนะ ช่วยพี่หน่อยนะ อย่างน้อยก็ก่อนที่ความรู้สึกของหลาย ๆ คนจะค่อย ๆ ทิ้งดิ่งลง
จากวันที่บันทึกจนถึงวันนี้ ที่บันทึกนี้ไม่ได้ถูกเปิดเผย ความรู้สึกตอนนี้แม้ไม่ได้แย่เป็นส่วนตัว แต่ก็ทำให้น้ำตาไหลได้ และก็ยังไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร กับการที่ปล่อยให้มันผ่านมาจนถึงวันนี้ ที่เรื่องราวมันใหญ่ขึ้น มีบาดแผลที่ฝังลึกสำหรับบางคน เราปล่อยมันไปเพราะอะไร หรือโลกที่เราต้องการอาจสวยงามเกิน
