ฝ้ายผูกแขนจากแม่วันนั้น คือสื่อความรักความผูกพันที่ไม่เคยลืม

 

 

 

   ยังจำได้ดีเมื่อ 29 ปีก่อน เพื่อนมาหา ขายใบสมัครเรียนผู้ช่วยพยาบาลให้บอกว่าซื้อมาเกิน  ตอนนั้นอยู่ในช่วงปิดภาคเรียนม.5กำลังจะขึ้นม.6  ดิฉันขอเงินแม่20บาทค่าใบสมัคร  เดินทางจากสกลนครมาขอนแก่นกับเพื่อน  ผลออกมาดิฉันสอบได้ เอาไงดี

   ช่วงรอสอบสัมภาษณ์เพื่อนๆเปิดเทอมม.6ได้1สัปดาห์แล้ว สอบผ่านเดินทางกลับบ้าน แวะอุดรซื้อหนังสือเรียนม.6 เก้าอี้ยังว่าง1ที่ เพื่อนๆรออยู่

  กลับถึงบ้านเย็นนั้น ทางบ้านผูกแขนให้ทันที

  เรียนผู้ช่วยพยาบาลเถอะ หลักสูตร 1 ปีได้งานเร็ว

  วันรุ่งขึ้นเดินทางทันที ไม่ได้พบเพื่อนๆอีกและไม่ได้บอกลา

  ต่อมาเพื่อนๆจบม.6 บางคนสอบเข้าเรียนศึกษาศาสตร์มข.ที่เราเคยใฝ่ฝันจะมาเรียนได้

 ตนเองจบผู้ช่วยพยาบาลพอดี บรรจุด้วยเงินเดือน1,620บาท

 คนหนึ่งเริ่มเรียน

 อีกคนเริ่มทำงาน

ช่วงทำงาน  ลงทะเบียนเรียนม.4การศึกษาผู้ใหญ่ไปด้วยให้จบสายวิทย์ เป็นนักเรียนภาคค่ำ  เรียนไป ทำงานไปจนจบสอบติดมข.ลาเรียน 4 ปี 

 

 

เส้นทางชีวิตที่เดินมา

ทบทวน

ไม่น่าเชื่อ

เงิน20บาท กับความมุ่งมั่นทดแทนคุณแม่

ท่านลำบากนะ การออกมาทำงานเร็วๆก็ช่วยลดภาระได้

 

แม่ค่ะ

ฝ้ายผูกแขนจากแม่วันนั้น

คือตัวแทนความรักผูกพันให้ฟันฝ่า

อุปสรรคชีวิตที่ผ่านมา

ส่งให้ปีกกล้า ท้าแดดลม

อ้อมกอดแม่ อ้อมกอดภูเขา ส่งพลังให้เราได้เสมอ

หนูรักแม่ค่ะ