การทำงานโดยมีส่วนร่วม  มักจะถูกกล่าวถึงเสมอในการทำงานร่วมกัน  การมีส่วนร่วมลดหลั่นความสำคัญลงไปตามหน้าที่และความชำนาญการ  ซึ่งตั้งอยู่บนความรอบรู้และรับผิดชอบ 

 

วันนี้  จะเสนอข้อความว่า.....ขอยืมจมูกคนอื่นหายใจหน่อย  มีความเป็นมา  ตามกิจกรรมที่ได้ปฏิบัติร่วมกันให้สำเร็จลุล่วงไปตามแผนปฏิบัติการ  มีคำสั่งระบุหน้าที่อย่างชัดเจน  ว่าใครทำอะไร  ช่วงเวลาใด  ในหน้าที่ของตน  โดยมีหัวหน้างานคอยคุวบคุม ดูแล กำกับ ให้งานนั้น  สำเร็จลุล่วงไป 

 

ตามที่เคยปฏิบัติ  ครูอ้อยมักจะมองเห็นคนอื่นมีงานมาก และรับผิดชอบแต่ผู้เดียวจนงานนั้นเสร็จไป 

 

แต่ปีนี้.....ครูอ้อยจะขอยืมจมูกคนอื่นหายใจหน่อย  เมื่อไม่มีจมูกตัวเองหายใจ  จึงอึดอัด เป็นธรรมดา  แต่ก็ต้องขอยืมต่อไปเพื่อจุดประสงค์การมีส่วนร่วมและกระจายอำนาจหน้าที่ ให้ทั่วถึงกัน 

 

มองเห็นกลุ่มสาระอื่นๆเขาลุล่วงงานแล้ว  ก็ชื่นใจ 

 

แต่มาอึดอัดใจกับงานของตนเอง  ที่ต้องรับผิดชอบ  จึงถามไถ่ติดตามงานกันบ้าง  ก็ได้รับคำตอบแบบขอไปทีว่า.....เกือบแล้วค่ะ 

 

อึดอัดมาก  หากคนเรามีความรับผิดชอบ  รีบเร่งต่อการงานแบบเสมอภาคแล้ว  งานย่อมเสร็จลุล่วง  แต่โยนไปหาอีกคนหนึ่งที่ยังไม่เสร็จ  ก็เลยเป็นพวงไม่เสร็จไปด้วยกัน 

 

นี่คือไม่มีการประสานงานกัน  ในนามเป็นผู้ดูแล  ก็ต้องถามไถ่ และปวดใจอีกครั้งที่ได้รับคำตอบว่า.....ทำไม่เป็น 

 

ครูอ้อยต้องรับผิดชอบ  สอน  สอน  บอก  บอก ให้ทำอีก เป็นแบบนี้เรื่อยไป 

 

เมื่อไร  การทำงานที่ต้องเรียนรู้กันไป  และเข้าใจ  เข้าถึง  และพัฒนางานของตน  จะเดินทางเข้าสู่สมอง และหัวใจของผู้ร่วมงานเสียบ้าง.....

 

นี่หล่ะ  การขอยืมจมูกคนอื่นหายใจ  ก็อาจจะอึดอัด  หรืออาจจะขาดใจตาย  เมื่อท่านผู้อำนายการถามหางานนี้ว่า.....เสร็จแล้วหรือยัง