ในวันที่ย้ายบ้านผ่านมานั้น

ฉันพบมันที่ปากซอยอันสับสน

กลางสังคมแสนพลุกพล่านของยานยนต์

มันพร้อมเห่าทุกคนริมข้างทาง


ขับรถผ่านที่ตรงนี้สักกี่ครั้ง

มันก็ยังคอยเห่าอยู่ไม่เว้นว่าง

คล้ายกับเป็นเจ้าครองของเส้นทาง

ยั่วโมโหไม่เว้นว่างระหว่างวัน


เป็นเจ้าของเขตแดนแคว้นถนน

จนฉันหมดความอดทนและอดกลั้น

ลงจากรถมอเตอร์ไซด์ไล่ประจัญ

ไล่ทุบตี ไม่ช้ามันก็กลับมา


ทุกผู้คนรู้ทั่วกันว่าฉันเกลียด

ทั้งหยามเหยียดทุกสถานสันดานหมา

มันเฝ้าเห่าอยู่ตรงนี้ไม่เลิกรา

ฉันจึงเริ่มออกค้นหาเจ้าของมัน


และแล้วความจริงนั้นก้ปรากฏ

ฉันค้นพบความเศร้าสลดไม่คาดฝัน

จากปากคำที่เล่าความไต่ถามกัน

พบความจริงน่าไหวหวั่นจากความจริง


"........เคยเป็นหมาแสนดีแลเรียบร้อย

ทุกเช้าเจ้าของเฝ้าคอยพามันวิ่ง

เคล้าเคลียคลอพัวพันแนบเคยแอบอิง

แล้วบางสิ่ง...ก็กระชากจาก..มันไป

เอี๊ยด ! โครม ! เปรี้ยง !  เหวี่ยงร่างกองท้องถนน

ร่างของคนเคลื่อนย้ายร่างเหลือทางไว้

ลมหายใจเฝ้าคอยรอต่อหัวใจ

มันไม่เคยจากไปไหนแต่นั้นมา....."


หมาตัวหนึ่งอยู่ริมทางข้างถนน

เห่ารถยนต์ทุกทุกคันที่ขวางหน้า

มันมองเห็นอะไรในแววตา

คอยค้นหา...หา..บางสิ่งที่หายไป


โกรธตัวเองที่ชั่วช้ากว่าที่คิด

โกรธชีวิตที่เคยบ้าน้ำตาไหล

แค่อภัยยังไม่เคยให้อภัย

หวังอะไรคอยคิดหวังจากสังคม

 

โดย...กระบี่ใบไม้