ความกล้าหาญทางจริยธรรม

ความกล้าหาญทางจริยธรรม

ทำไมหัวข้อที่ว่าความกล้าหาญทางจริยธรรมจึงถือว่าเป็นหัวข้อที่สำคัญที่สุดในเวลานี้ ก็เพราะว่าในเวลานี้สังคมไทยกำลังมีปัญหาเรื่องจริยธรรม ในหลายปีมานี้ เรียกว่าตั้งแต่ปีพุทธศักราช ๒๕๔๐ เป็นต้นมาก็ว่าได้ สังคมไทยมีคำอยู่คำหนึ่งซึ่งโด่งดังเป็นที่ปรารถนาและก็พึงประสงค์ในทุกแวดวง นั่นก็คือคำว่า ‘ธรรมาภิบาล’

 คำว่า ‘ธรรมาภิบาล’ นี้คืออะไร? คือ การบริหารจัดการที่ดี อันนี้เป็นคำใหม่ บริบทเดิมของ ‘ธรรมาภิบาล’ ก็คือ การบริหารจัดการที่ดีในเชิงธุรกิจ แต่เรามีคำที่เก่ากว่านั้น และน่าจะดีกว่าคำว่า ‘ธรรมาภิบาล’ ก็คือคำว่า ‘การบริหารราชการแผ่นดินโดยธรรม’  ที่น่าสังเกตก็คือ ทำไมในทศวรรษนี้เราเรียกร้องต้องการ ‘ธรรมาภิบาล’ ทำไมเราเรียกร้องต้องการ ‘การบริหารราชการแผ่นดินโดยธรรม’ ก็เพราะว่าเรากำลังขาดเนื้อในของการบริหารราชการแผ่นดิน ซึ่งก็คือ “ธรรมะ”

 “ธรรมะในภาคปฏิบัติ” ก็คือ “จริยธรรม” คำถามต่อมาก็คือ แล้วธรรมะหรือจริยธรรม ทำไมไม่ถูกนำมาประพฤติปฏิบัติให้กลายเป็นวัฒนธรรมกระแสหลักของคนไทยทั้งประเทศ นั่นก็เป็นเพราะเรายังขาดความกล้าหาญทางจริยธรรม

 ก่อนจะลงลึกในเนื้อหาสาระ อาตมาคงต้องขอนิยามก่อนว่า จริยธรรม นั้นคืออะไร? เพราะในเวลานี้ ความพร่ามัวเกี่ยวกับจริยธรรมมีเยอะมาก มีเยอะถึงขนาดว่าเดี๋ยวนี้เราทำผิดจริยธรรมแล้วเราไม่รู้สึกผิด ใครทำผิดจริยธรรมถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา ถ้าตุลาการพิพากษาว่าผิดจริยธรรมถึงจะเป็นเรื่องใหญ่ นี่คือปัญหาของสังคมไทยที่ไม่สามารถแยกแยะผิดถูกดีชั่ว ถ้าเราคิดว่าจริยธรรมจะต้องได้รับการประทับตราจากตุลาการ โดยไม่คำนึงว่าจริยธรรมที่แท้ควรวางรากฐานอยู่ในมโนธรรมในใจของเรา บ้านนี้เมืองนี้ก็ได้สูญเสียมโนธรรมของประเทศชาติบ้านเมืองไปแล้วเรียบร้อย