แล้ว...ร่องรอยแห่งความอ่อนไหว ก็ทิ้งตัวเป็นสาย...บนใบหน้า ลบความเข้มแข็งสุดท้าย...ในพริบตา ความปวดปร่า..ตอกลิ่ม..ทิ่มแทงใจ ในอ้อมกอดของความอ้างว้าง ร่ำไห้กับการลาร้าง...อย่างหวั่นไหว ให้ความกระจ่างสักนิด..แท้จริงฉันผิดเรื่องใด จึงทิ้งความเหงาไว้...ให้ฆ่ากัน หรือแท้จริงแล้ว...ฉันไม่เคยถูกรัก เราสองคนไม่ควรจักร่วมสร้างฝัน ไม่มีสิทธิ์เอาชีวิตไปผูกพัน และควรยอมรับความจริงนั้น...อย่างเต็มใจ ฉันยอมจำนนแล้ว...ที่รัก ช่วยปลอบโยนอีกสักพัก...จะได้ไหม แลกกับรอยยิ้มที่กำลังจะหมดไป แล้วยอมรับความเสียใจ...ไปนิรันดร์ ...กิ่งไผ่...
ปริมว่าเราเคยรักกันนะคะ :)
สวัสดีค่ะคุณกิ่งไผ่
งดงาม เหงา เศร้า กินใจ ทำให้นึกถึงใครบางคน....
คืนนี้ ฝันดีนะคะ
โอ...ซึ้งใจจัง
อ่านแล้วเศร้า เศร้าลูกเดียว
จิตเศร้าหมอง แย่แน่ๆครับ
อ่ะ .. เอาชีวิตของผมมาเขียนนะครับนั่น ;)...
ก่อนฝันดีค่ะพี่ดอกไผ่
อ่านแล้ว จริงด้วยค่ะ ว้าว นึกถึงเรื่องราวของกัลยาณมิตร มิใกล้มิไกล ใช่เลย ตรง แน่ว แน่ เหมือนแช่แป้ง เลยเจ้า :)
...
เราเคยรักกัน หรือแค่ฉันรักเธอ
เราเคยคิดละเมอ หรือแค่ฉันเพ้อไปคนเดียว
เราเคยอิ่มข้าวโตยกัน หรือว่าฉันข้าวเหนียวนึ่ง
เราเคยพร่ำรำพึง หรือว่า ฉันแอบซึ้ง ไปเอง นิ :)
...
ว้าว ภาษาพาไป หรือว่า ใจสั่งมา หรือว่า ดึกแล้วเริ่มล้า ตาจะปิด คิดไปไกล ได้พิรี้พิไร แล้วเก็บไปฝันดี นะคะ :)
สวัสดีค่ะ พี่ครูป.1
สวัสดีค่ะ..คนบ้านไกล
..คุณ Wasawat...
สวัสดีค่ะ..น้องปู
บางครั้งการที่ได้รักก็มีค่ามากกว่าการได้ถูกรักนะคะ