โลกนี้ ใช่เพียงเธอที่พ่ายแพ้ ............
สันดานเจ็บ....... !
โลกนี้ ใช่เพียงเธอที่พ่ายแพ้
ฉันก็เจ็บลึกแผล จากความฝัน
อาจเพียงปวดร้าวเรา ไม่เท่ากัน
ลืมผ่านไปวัยวัน คงบรรเทา
กี่ท้นทบด้านชา ใจบ้าบิ่น
หลากหนแห่งมลทิน ทางสายเก่า
เดียวดายฝ่าชะตากรรม ชำเรา
ตราบแสงเงาความมืดบอด จะทอดทิ้ง
จาก บอบช้ำตำตา สารพัด
กร้านร้อนหนาวกร้าวชัด สรรพสิ่ง
แต่ละภาพผ่านยาม กว่าความจริง
ล้นภวังค์แอบอิง โอ้ วิญญาณ
ในทุรนทุราย อันหมายสู่
ไม่สิ้นสรรพฤดู ใจพ้นผ่าน
สารพันทุกข์ท้อ ทรมาน
จำปวดร้าวยาวนาน เนิ่นชีวิต
กี่ความเศร้า ยังคงเศร้าอยู่เท่านั้น
กี่น้ำตาเงียบงัน ในปกปิด
ทิ้งไว้แต่คำถาม และความคิด
ค้นคลำทิศครุ่นแสวง ถึงแห่งทาง
เพื่อจบสิ้น ชะตากรรมอันซ้ำซ้อน
ปลดเปลี่ยวโลกสัญจร ไปเหินห่าง
เศร้าอันเคยโศกเศร้า คงเบาบาง
สิ้นรอคอยสู่ปล่อยวาง ที่ลึกซึ้ง
………………………………..
โดยคำ ลานเทวา
