หน่วยรังสีรักษา หรือ ห้องฉายแสง ที่ผมทำงานอยู่มากว่ายี่สิบปี มีคนไข้มะเร็งมารับบริการวันละเป็นร้อยคน ทั้งมะเร็งระยะต้นที่ยังรักษาหายขาด และมะเร็งระยะท้ายๆที่รักษาเพียงเพื่อบรรเทาอาการ

คนไข้ที่เป็นมะเร็งส่วนใหญ่ก็มีความทุกข์ ตนเองไม่ทุกข์คนเดียว แต่พลอยถึงญาติพี่น้องด้วย

จึงไม่ค่อยได้ยินเสียงหัวเราะในหน่วยงานนี้เท่าไร ยกเว้นวันนี้..

 

 

งานปีใหม่ห้องฉายแสง

เราจัดงานแบบนี้ทุกปีมาร่วมสิบปีแล้วให้คนไข้ของเรา มีความรื่นเริงเล็กๆ กำลังใจจากศิษย์เก่า ทำบุญเลี้ยงพระ และรับประทานอาหารเที่ยงด้วยกัน

ภาพโดย สิตพร สิงห์แหลม

รื่นเริงเล็กๆ

นอกจากมีจับสลากแจกรางวัลที่มีคนนำสิ่งของมามอบให้แบบไม่ต้องบอก ให้คนไข้ทุกคน  ก็เป็นการแสดงของเจ้าหน้าที่ในหน่วยฯเองบ้าง ของอาสาสมัครบ้าง ปีนี้ก็ได้เด็กๆน่ารักๆลูกๆอาสาสมัคร และเด็กนักเรียนโรงเรียนค่ายเสนาณรงค์ มาแสดงความสามารถตามในภาพ ผมก็เพิ่งจะได้ยินเพลงชื่อประหลาด..รักนะฉึกฉึก ก็วันนี้

แล้วทุกปีก็จะมีปิดท้ายกล่อมอาหารเที่ยงด้วยวงโปงลางของคณะแพทยศาสตร์ ที่เป็นชาวใต้แต่เล่นดนตรีอิสาน เจ้าประจำทุกปีไม่เคยขาด เล่นได้มันแค่ไหน ก็ต้องดูบรรดาคนไข้ ญาติ เจ้าหน้าที่ในรูปข้างล่างนะครับ

 

กำลังใจจากศิษย์เก่า

เราจะเชิญคนไข้เก่าๆ..ศิษย์เก่า ที่รักษาหายสิบปีขึ้นไป กลับมาพูดถ่ายทอดประสบการณ์ว่าผ่านช่วงเวลานั้นมาได้อย่างไร และให้กำลังใจคนไข้ปัจจุบัน

 

ทำบุญเลี้ยงพระ

พิธีสงฆ์เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจให้ทั้งคนไข้และเจ้าหน้าที่ของหน่วยฯ รวมถึงเป็นการทำบุญให้กับคนไข้ของเราที่เสียชีวิตไปด้วย

ปีนี้ได้เจ้าอาวาสวัดคลองเปลรับนิมนต์มาเอง ลูกเล่นการเทศน์ของพ่อหลวงเรื่อง กายป่วยใจไม่ป่วย โดยยกประสบการณ์ส่วนตัว เรียกเสียงฮาและให่แง่คิดได้ตลอด แถมมีทีเด็ดที่ผมขอเขียนบันทึกแยกต่างหากอีกบันทึก

 ภาพโดย สิตพร สิงห์แหลม

รับประทานอาหารร่วมกัน

ประเพณี ข้าวหม้อแกงหม้อ ใครจะหิ้วอะไรมาร่วมงานก็ได้ ที่เราถือปฏิบัติกันมาหลายปี จนเป็นที่รู้กันทั้งโรงพยาบาล จนอาหารมีเหลือเฟือเพียงพอสำหรับคนเป็นร้อยๆได้อย่างสบายๆ

พอถึงวันนี้ ทั้งหมอ พยาบาล เจ้าหน้าที่ คนไข้ ญาติ ใครก็ได้ ต่างแวะเอาอาหารมา และมาร่วมรับประทานอาหารในหม้อเดียวกัน แบบไม่ต้องเชิญ

วันนี้ ที่นี่ จึง มีเสียงหัวเราะ