เรื่องโกรธตัวเอง ไม่อภัยตนเป็นเรื่องริดรอน พลัง ของเราอย่างมาก ใครเป็นต้องรีบหายนะคะ

* ห่างหายบล็อกนี้ไปนาน หลังจากไปอ่านบันทึกนี้

เราต่างมี (ไม่ใช่ของ) ขวัญติดตัวมาจาก ที่นี่ 

และพูดคุยจนเกิดความประทับใจ ขอคัดลอกมาเก็บไว้ อ่านอีก เหมือนเวลาพบบทความ ข้อเขียนบางชิ้นที่ชอบ ไม่ว่าจากถุงกล้วยแขก หน้าหนังสือพิมพ์ เรามักจะจด คัดลอก ตัดหน้าหนังสือนั้นมาเก็บไว้

และสิ่งนี้คือเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่ทำให้เราจดจำเรื่องราว รายละเอียดของ ครู เพื่อนร่วมรุ่น ลูกศิษย์ คนไข้ ได้โดยไม่ยาก

 

ขออนุญาตน้องปัทมา มา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

จากการพุดคุยกันที่ ตรงนี้ ค่ะ

 

อ่านด้วยความชื่นชมค่ะ

ข้าพเจ้าพยายาม แก้ไขสิ่งที่ไม่ถนัด ด้วยการอ่านหนังสือ, เข้า workshop , ประสบการณ์ชีวิต  เหล่านี้ช่วยยกระดับ จากแย่มาก มาเป็น พอรับได้.. 

น้องปัทมาเป็นคนกล้าหาญที่จะค้นหาจุดอ่อนตน ปรับ แก้ไขหรือเติม(ยกระดับ)ตนให้ ดีขึ้น

พี่เอง กล้ายอมรับตัวตนในเรื่องที่เป็น จุดอ่อน อย่างเห็นได้ชัดแต่ไม่กล้าที่จะเรียนรู้แก้ไขอยู่นาน

อาทิเช่น

place memory แย่มาก เคยสงสัยว่าตัวเองมีอาการคล้าย dementia เรื่องสถานที่ ทิศทาง ความจำเสื่อมอ่อน ๆ ค่อนไปมาก

 

ความรู้เรื่องการใช้ IT(คอมพ์ ระดับ user, ไอแพด รวมถึงโทรศัพท์รุ่นทันสมัย) เกือบเป็นศูนย์

 

เรื่องง่าย ๆ กว่านี้ เช่นปิดเปิดอุปกรณ์อิเล็คโทรนิค(วิทยุ, เครื่องเล่นซีดี จนกระทั่ง ปากกาแสงเลเซอร์)บางทีทำไม่เป็น อย่าหัวเราะนะคะ

การฟังภาษาอังกฤษแทบเหมือนคนมีความผิดปกติ ฟังไม่ทัน ฟังเพี้ยน(การพูด จะดีกว่าเล็กน้อย)

 

พี่ยอมรับว่า มันเป็น ขวัญ ของเรา

ยอมรับมันและมีอาการคอยปกปิดไม่ให้คนอื่นรู้ ยกเว้นที่ปิดไม่มิดก็คือ เรื่อง place memory หลงทางเป็นประจำแม้กระทั่งตึก ห้องที่ทำงานประจำ ต้องเดินซ้ำ ๆ มาก ๆ เที่ยว(ยี่สิบเที่ยวขึ้นไป) จึงจะจำได้เอง

 

นอกจากปกปิด มีอาการโกรธตัวเองเวลาหลงทางจนผิดเวลานัดหมาย 

 

จนวันหนึ่ง คิดได้ว่า ไม่เป็นไรน่ะ ต้องขอตัวช่วยแล้วล่ะ จึงปรึกษาเพื่อนสนิทถึงวิธีที่คนอื่น ๆ เขาใช้จำกัน โชคดีที่ถามถูกคน ได้คำตอบแถมท้ายได้กำลังใจว่า

 

คนเราเกิดมา มีขวัญ(ชอบคำนี้ค่ะ ขอใช้ด้วยคน)ไม่เหมือนกัน 

 

เพื่อนที่รักกันเขาบอกว่า ในขณะที่พี่มัวโกรธตัวเองกับข้อด้อย พี่จึงลืมคิดถึงส่วนดีหรือจุดแข็งของตนเอง 

เขาบอกว่า พี่เป็นคนจำ บุคคล ได้ดีมาก ๆ จำได้ทั้งชื่อ นามสกุล บุคลิก ผลงาน ข้อเด่น เหตุการณ์ขำ ๆ เรื่องเก่าเก็บที่เจ้าตัวยังลืมไปแล้ว และอ่านหรือทำนายบุคลิกคนกระทั่งลูกศิษย์ได้เร็วและถูกต้อง 

 

จริงด้วย(ขอเข้าข้างตัวเองหน่อยนะ) 

 พี่จึงเกิดความภูมิใจ เมื่อเรารัก ตัวเรา หรือขวัญของเรา เราจึงเกิดกำลังใจ ไม่โมโหง่าย ไม่โกรธตัวเอง 

 

เรื่องโกรธตัวเอง ไม่อภัยตนเป็นเรื่องริดรอน พลัง ของเราอย่างมาก ใครเป็นต้องรีบหายนะคะ 

 

หลังจากนั้น เมื่อเพื่อนรักบอกเทคนิคแก่เราในบางเรื่องเช่นทิศทาง ให้จำแลนด์มาร์คใหญ่ ๆ อ่านทิศและแผนที่พอเป็น มันดีขึ้นมาก

ยังมีหลงอยู่ค่ะ เราก็มองบวกว่า ผิดเป็นครู คือรู้เส้นทางที่ผิดไปแล้ว วันหลังจะไม่ผิดอีก

 

เขียนมายาว ดูดีเชียวนะคะ

อิ อิ เพิ่งเดินหลง วนขวาเป็นวนซ้ายมาหยก ๆ ค่ะ

แค่วนผิดกลับเข้าตึกไม่ถูกอีกแล้ว ตลกจริง ๆ