ผมแอบไปร่วมงานกับ ยู - เอ็น. ตอนแรก.

* หลังน้ำลดควรอ่านเรื่องเบาๆ ช่วงที่ผู้เขียนแอบไปร่วมงานกับบริษัทฯที่ประมูลงานขน-ย้าย หน่วยงานยู-เอ็น จากประเทศกัมพูชา..ไปยังประเทศโมแซมบิค.

ยู - เอ็น.: United Nation.

แก้ไขเมื่อ ๙ มี.ค. ๒๕๕๔.

กล่าวนำ.

ผมว่าถ้าเอ่ยชื่อ ยู - เอ็นแล้ว United Nation. ผู้อ่านหลายๆท่านต้องเคยได้ยิน หรืออาจมีบางท่านเคยได้ร่วมงานด้วย..ถ้าย้อนหลังไปเมื่อหลายปีก่อน ผมเคยทราบมาว่ามีทหารไทย ตามเหล่าทัพต่างๆ ได้เคยไปร่วมงานกับหน่วยนี้มาแล้วที่ต่างประเทศ ช่วงที่แผ่นดินไหวอย่างแรงที่ประเทศเฮติ Haiti. ที่ผ่านมาเมื่อไม่นานนั้นหน่วยงานนี้ก็ได้เข้าไปร่วมแก้ปัญหาต่างๆกับเขาด้วย แต่ต้องถูกชาวเฮติขับไล่ออกมาสาเหตุเพราะมีทหารของยู-เอ็นบางส่วนที่ไปจากประเทศอินเดีย เกิดเจ็บป่วยขึ้น และได้นำโรคไปติดต่อจนชาวเฮติต้องเสียชีวิตซ้ำอีกรอบ ขณะเขียนเรื่องนี้มีหน่วยงานจากกองทัพบกได้ไปร่วมงานด้วยที่เมืองดาฟู Dafu. ประเทศซูดาน Sudan. และเคยมีทหารจากหน่วยสงครามพิเศษทางเรือ ไปร่วมงานเป็นการส่วนตัว หลังจากได้ลาออกจากราชการ.ไปสมัครที่สำนักงานใหญ่ กรุงเทพฯ. และที่ไปราชการก็มีหลายคน. แน่นอนครับถ้าใครเคยไปร่วมงานกับยู-เอ็นที่ต่างประเทศจะต้องทราบดีว่าชีวิตแต่ละคนนั้น ต้องเสี่ยงทุกย่างก้าวหลายคนได้กลับสู่มาตุภูมิครบสามสิบสอง แต่หลายคนต้องกลับมาแบบพิการ..มีบางคนกลับมาแต่ร่างไร้วิญญาณ. แต่ยังมีหลายๆคนอยากไปร่วมงานด้วยสาเหตุเพราะได้ค่าตัวแพงนั่นเอง ! เขาจ่ายเป็นเงินเหรียญ อเมริกันดอลล่าร์. ล่าสุดก็เป็นทหารเรือไทยที่ไปปราบโจรสลัดนั่นไงครับ ! ผมทราบว่าไปจริงๆประมาณสี่เดือน กลับมาอย่างปลอดภัยแถมยังเหลือเบี้ยเลี้ยงอีกคนละเกือบสองแสนบาท เท่านั้นยังไม่พอเมื่อทางยูเอ็นเห็นผลงานจึงจัดให้หน่วยงานเดิมกลับไปปฎิบัติงานอีกในครั้งที่สอง. ขณะเขียนเรื่องกำลังทางเรือเพิ่งจะกลับมาเทียบท่าที่ท่าเรือสัตหีบ ผู้เขียนเห็นว่ากำลังส่วนนี้แทบจะไม่มีโอกาสสูญเสียกำลังพลได้เลย นอกจากเมาหรือลื่นหล่นลงทะเลไปเอง..

๑.ผู้เขียนอบรมที่ศูนย์ภาษาทร. - จำไม่ได้ว่าปีไหนแล้ว ? เพราะเข้าอบรมหลายครั้ง.

อ่านแล้วอย่าเพิ่งหัวเราะ และคิดว่าจะเป็นไปไม่ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้เกิดขึ้นได้เสมอครับ ช่วงที่ผมยังรับราชการอยู่ที่พันร.๘ อ.เมือง สงขลาเคยมีจ่าจากหน่วยงานหนึ่งของนย.ไปฝึกภาคทะเลแล้วเมา กำลังจะล้มตัวลงนอนบนดาดฟ้าเรือเนื่องจากเขาเป็นคนรักความสะอาด ก่อนนอนจึงก้มตัวลงหยิบผ้าปูที่นอน.น่าจะเป็นผ้าเต็นท์หรือปอนโจไลเนอร์. หยิบขึ้นมาเพื่อสะบัดทรายให้ออกไปจากผ้าด้วยการไปยืนข้างราวลวดซึ่งกั้นมิให้คนตกน้ำ คงจะเมาหรืออย่างไรไม่ทราบ ? พี่จ่าก้มตัวยื่นออกนอกเรือมากเกินไป ทำให้น้ำหนักตัวดึงตัวเองหล่นทะเลลงไปขณะที่เรือแล่นอยู่..สวรรค์มีตาครับ.แม้จะมิใช่หนังจีนก็ตาม.ยามเรือเดินคิดว่าเห็นคนเดินอยู่ไม่นานและแปลกใจว่าพี่แกหายไปไหน ?ไม่ได้อายหรอกครับแต่พี่แกพุ่งตัวหล่นไปในทะเลเสียแล้ว..เรือยังคงแล่นต่อไป ด้วยประสบการที่พอมีอยู่พี่ยามแจ้งไปที่หัวหน้าหน่วยของทหารนย.ว่าควรจะเรียกแถวเพื่อตรวจเชค..ปรากฎว่าเป็นจริงดังที่คิดเพราะทหารนย.หายไป๑นาย ทางเรือจึงวนกลับไปที่พิกัดเดิม ขณะที่เรือแล่นผ่านมาและเลี้ยวกลับนั้น..ทหารนย.ไทยท่านนี้หายเมาเป็นปลิดทิ้ง และกำลังตะเกียกตะกาย ใช้วิชาทั้งหมดที่เคยเรียนรู้มาทำให้ผ้าเต็นท์โป่งพองเพื่อพยุงตัวเองไม่มีใครรู้ว่านานแค่ไหน ?นอกจากพี่จ่าซึ่งกำลังลอยตัวอยู่โดยมิได้ตั้งใจ ประมาณยี่สิบนาที พี่จ่ามาเล่าให้ผมฟังภายหลัง. เจ้าหน้าที่เรือฉายไฟพบว่ากำลังจะจมมิจมแหล่ จึงรีบนำเรือเล็กลงแล้วไปเกี่ยวตัวขึ้นมาอย่างปลอดภัย เมื่อเรือเทียบที่ท่าเรือสงขลาได้มีการปล่อยทหารและข้าราชการเที่ยว..ยกเว้นพี่จ่าท่านนั้น สาเหตุที่ถูกกักบริเวณเพราะทำให้เกิดความวุ่นวายในยามวิกาล.ผู้เขียนไม่ทราบว่าเป็นคำสั่งของใครที่กักบริเวณ.แต่รู้แน่ว่า..มิใช่คำสั่งของ ศ อ ฉ. ต้องจบเรื่องของจ่าตกเรือก่อน และขอวกเข้ามาที่หน่วยงานยูเอ็นเสียเลย.

๒.โรงแรมแอมบาสเดอร์จอมเทียน. - ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ท.

เวลาได้ไปทำงานนอกที่ต้องใช้ภาษาอังกฤษครั้งใด ? ผมมักจะคิดถึงอาจารย์สาวๆ ที่เคยให้ความรู้ ตอนที่เข้าไปรับการอบรมภาษาอังกฤษที่ศูนย์ภาษาทร.เสมอๆยังไม่ลืมอาจารย์หรอกครับยิ่งตอนที่ต้องใช้เท๊นส์ล่ะก็คิดถึงมาก.Tense.กลัวจะผิดครับ.ผมเองแม้จะไม่เคยไปร่วมงานกับเขาก็ตาม.อย่างเป็นทางการ.แต่ช่วงหนึ่งของชีวิตผมได้เคยมีส่วนร่วมด้วยที่สัตหีบนี่แหละครับ! มิใช่ที่เมืองนอกเมืองนาเหมือนใครใคร.หลายปีมาแล้วสมัยที่ผมยังใช้เวลาว่างขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้างอยู่ในพื้นที่สัตหีบ ช่วงนั้นมีการจัดการเลือกตั้ง ในประเทศเขมร มีการดำเนินการต่างๆโดยหน่วยงานยู-เอ็น ที่หลายๆคนมักจะเรียกว่าตำรวจโลกหรือ หน่วยรักษาสันติภาพนั่นเอง !ผมเองยังจำได้ว่าช่วงปี๒๕๓๕.ประมาณบ่ายสองหลังจากส่งผู้โดยสารแล้ว แต่กำลังขี่โฉบหาผู้โดยสารขาจรอยู่ ผมได้พบกับหัวหน้าชุดของเจ้าหน้าที่ยู-เอ็น มียศเป็นร้อยโททหารบก จากประเทศเนเธอร์แลนด์.นั่งรถจิ๊ปอยู่และกำลังมองหาร้านเพื่อซื้ออะไร ?สักอย่าง โดยมิได้รอช้าผมจึงตะโกนถามไป มองหาอะไรอยู่เหรอครับ ?

Writer. : Hello , What are you looking for. ?

UN. : Say something..

จนท.ยู-เอ็นได้จอดข้างทาง เขาคือ Lt. Teo Vanderburg , Netherland Army.ร้อยโท เทียว แวนเดอร์เบอก จากประเทศเนเธอร์แลนด์. เราสนทนากันด้วยภาษาอังกฤษ พอคุยกันสักพักผมจึงรู้ว่าเขาต้องการจะซื้อไม้หลายๆแบบ และอุปกรณ์ในการก่อสร้างต่างๆหลายรายการ เพื่อต้องการจะนำของดังกล่าวไปใช้ ในพื้นที่ของประเทศกัมพูชา โน่น !

๓.มว.เทียว - จ่าพูนและผู้เขียน.- ที่โรงแรมแอมบาสเดอร์ จอมเทียน. ปี ๒๕๓๕.

ช่วงนั้นทางยู-เอ็นได้ส่งทหาร และเจ้าหน้าที่จำนวนมาก เพื่อมาให้การช่วยเหลือชาวกัมพูชาในการปรับพื้นที่ รวมถึงการจัดระเบียบต่างๆภายในประเทศและมาช่วยรักษาสันติภาพตลอดจนการเตรียมการเลือกตั้งที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้.ท่าทางเขาคงจะดีใจที่ได้ผมมาคอยช่วยเหลือ เขาถามว่าเออ..ถ้าคุณจะจอดรถไว้แล้วไปกับผม จะขัดข้องไหม ? ดีสิครับผมตอบ.

UN. : Would you please show me the wooden shop. ? Can you park

your bike somewhere and getting on my car ,cann’ t you. ?

Writer. : Sure , Both of us went to the wooden shop at Banchang.

UN. : I want to buy something more tomorrow. Would you mind

seeing me at the same place then we are going together with

my car. See you then.

ผมได้นำรถคู่ชีพมาจอด โดยให้ทางร้านมอเตอร์ไซค์ในตลาดตรวจเชคอุปกรณ์ไปก่อน แล้วบอกช่วงว่าเย็นๆจึงจะกลับมารับ ไม่กี่นาทีต่อมาผมย้ายตัวเองมานั่งอยู่ในรถแลนด์โรเวอร์ทหารของยู-เอ็น เป็นที่เรียบร้อย เรามาหยุดเอาที่ร้านบ้านฉางค้าไม้ ร้านเดิมอยู่ทางซ้ายมือ.ขณะเขียนเรื่องเจ้าของกิจการได้ย้ายไปอยู่ที่ร้านใหม่เลยบ้านฉางออกไปทางระยอง ประมาณสองกิโลเมตรร้านใหม่นี้อยู่ทางขวามือ. กิจการเติบโตขึ้นมากครับแม้ว่า เขาได้พบกับวิกฤตเศรษฐกิจถึงสองครั้งสองครา แสดงว่ามีฝีมือในการบริหารจัดการดีพอสมควร.

๔. จ่าพูน ผู้เขียนและหมวดเทียว. ดื่มกินกันที่ก.ม.สิบ. ปี ๒๕๓๕.

พอมาถึงร้านบ้านฉางค้าไม้ ผมได้พาเขาเข้าไปเจรจากับเจ้าของร้าน ปรากฏว่าทางหมวดหนุ่มต้องการซื้อไม้หลายขนาดเป็นจำนวนมาก มีข้อแม้ที่จะให้ทางร้านนี้นำไปส่งให้ที่ประเทศเขมร แต่ในที่สุดไม่สามารถตกลงกันได้และทางจนท.ไม่มีเวลา เราจึงต้องแยกกันโดยที่ยังมิได้อุดหนุนนายจั๊วะแม้แต่บาทเดียว เขามาปล่อยผมลงที่หน้าร้านมอเตอร์ไซค์ในตลาด และยืนยันว่าให้ผมมาพบกับเขาอีกในช่วงสิบโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น เราจึงแยกกันตรงนั้น หมวดเทียวบอกผมว่าต้องการจะซื้ออุปกรณ์ต่างๆที่สามารถใช้ในการก่อสร้าง โดยอยากได้ของหลายรายการ ที่จริงผมไม่ทราบมาก่อนว่าจะหาร้านแบบนี้ได้ที่ไหน ?ผมรีบทำการบ้านไว้ก่อนด้วยการไปพบกับเพื่อนๆในการท่าเรือสัตหีบ เพื่อนคนหนึ่งแนะว่าให้พาลูกค้าไปที่ร้านร่วมเจริญ ไปพบกับเจ้าของร้านที่ชื่อคุณบัณฑิตย์ ชวนลูกค้าซื้อของให้มากมาก..เพราะทางร้านจะบวกค่าคอมมิชชั่นให้.พอถึงเวลานัดผมมาพบเขาตามเวลาแล้วนั่งรถไปคันเดียวกัน จากนั้นเราได้มุ่งหน้าไปยังร้านร่วมเจริญทันที ปรากฏว่านายทหารยูเอ็นท่านนี้พอใจมากครับเพราะที่ร้านนี้ มีของให้เลือกมากมายที่สำคัญเขาขายทั้งเงินสดและเครดิตด้วยน๊ะ. ทางจนท.ยูเอ็นผู้นี้ได้ซื้ออุปกรณ์ต่างๆไปหลายรายการ ผมเองก็พอใจครับเพราะทางคุณบัณฑิตย์ เจ้าของร้าน. ได้ให้เปอร์เซ็นต์ผมมาด้วย. ถ้าเทียบกับเงินที่หาได้จากการวิ่งคิวล่ะก็ ผมคาดว่าต้องวิ่งรถ เกือบหนึ่งสัปดาห์ทีเดียว. เงินพันกว่าบาทในสมัยนั้นถือว่ามากพอสมควรครับ.เท่านั้นยังไม่พอครับหมวดเทียวยังได้เชิญผมให้ไปพบที่Ambassador Hotel.รร.แอมบาสเดอร์ เพื่อจะได้ดื่มเบียร์เย็นๆและคุยกัน.ช่วงนั้นทหารยูเอ็นได้มาเช่าอยู่ที่อาคารอินวิง.Inn Wing.

๕.น.ท.วีระชัย พลมาตย์ รน.ผู้เขียนและเพื่อนร่วมงาน.ที่กทส.ปี ๒๕๓๗.

ผมมาถึงห้าโมงเย็นพบว่าคณะยูเอ็นนี้ยังยุ่งกันอยู่ จึงใช้เวลาว่างเดินดูรอบๆโรงแรมเพื่อรอเวลา กำลังคิดว่าถ้ามิได้มาพบกับเขาตามนัดล่ะก็ ชีวิตผมจะมีโอกาสมาพักหรือเข้ามามีส่วนกับโรงแรมใหญ่ๆเช่นนี้หรือไม่ ? เอาเข้าจริงๆท่านอาจจะไม่เชื่อผมก็ได้ แต่ลองอ่านดูก่อนเมื่ออ่านจบแล้วท่านอาจจะพิจารณาว่าเออ..เป็นไปได้พี่เขาคงจะไม่เป็นแบบพี่สมรักษ์ก็ได้..ไม่ได้โม้. ! ช่วงหนึ่งมีจนท.บริษัทฯ มาซ่อมทำปืนประจำรถและตัวรถเอ-เอ-วี.เขาได้จ้างบรรดาช่างนอกให้ช่วยเหลืองานโดยจ่ายเบี้ยเลี้ยงให้เป็นรายวัน ถ้าจำไม่ผิดน่าจะวันละสองร้อยเศษๆ.แหม ! ตอนนั้นถือว่ามีรายได้เสริมที่เป็นกอบเป็นกำทีเดียว. แถมหัวหน้าทีมยังพาเราไปดื่ม-กินกันอย่างกันเองอีกด้วย..ก็ที่รร.เดียวกับบรรดา ยู-เอ็นนี่แหละครับ. ฝนตกหนักตั้งแต่เริ่มดื่มกันแล้ว จนไม่สามารถขี่คู่ชีพกลับสัตหีบได้ ผมจึงมีโอกาสได้นอนที่รร.นี้หนึ่งคืน.ออกจากกองทัพเรือแล้ว..ผมจึงมีโอกาสมาใช้บริการที่นี่บ่อยขึ้น. สาเหตุเพราะบริษัทฯที่ผมทำงานอยู่นั้น ได้จัดให้มีการอบรมพนักงานและจัดให้มีการดื่ม-กิน เป็นการสังสรรค์ไปด้วยบ่อยครั้งเสียด้วยสิ.แถมยังให้ผมพาครอบครัวมาร่วมงานด้วย ทุกอย่างย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ. ต่อมาเขาเชิญผมมาร่วมดื่มกันที่รร.สวอนเลค ก.ม.สิบ. Swanlake Hotel.เราได้จากกันด้วยมิตรภาพที่ดีครับ. ผู้หมวดเทียวนั้นผมว่าท่านคงได้กลับไปล่อเป้า ที่ประเทศกัมพูชาแล้ว. ขอให้พระคุ้มครอง. God bless you and your colleague. หลังจากนั้นเจ้าของร้านบ้านฉางค้าไม้ได้มาชวนผมไปแปลงานประมูลไม้และเหล็กให้กับทางร้าน ในช่วงแรกที่มีการก่อสร้างในท่าเรือมาบตาพุด เสียดายที่เฮียจั๊วะประมูลงานไม่ได้. แต่แกก็ยังให้ค่าแปลและพาผมไปเลี้ยงอีกสองมื้อที่ร้านสีฟ้าเดิม. สมัยที่ยังเป็นร้านชั้นเดียว.

๖.ผู้เขียนเองครับบนหลังตู้คอนเทนเนอร์. - ที่คลัง๑๒ กทส.ปี ๒๕๓๗.

ประมาณปี ๒๕๓๗ การเลือกตั้งในประเทศเขมรจบลงด้วยดี ทางยู-เอ็นจึงต้องย้ายหน่วย เพื่อกลับไปช่วยเหลือชาวบ้านต่อไป ที่ประเทศโมแซมบิค Mozambique. การขนย้ายต่างๆนั้นต้องส่งไปทางเรือเป็นส่วนใหญ่ เพราะสามารถส่งรถยนต์ต่างๆและอุปกรณ์จากท่าเรือกำปงโสม ประเทศเขมร โดยมาพักเพื่อทำความสะอาดหลังจากนั้นก็จะต้องผูกรัดเสียใหม่ ที่ท่าเรือน้ำลึกสัตหีบ ช่วงแรกนั้นพจอ. สุเทพ โมฆะมูล ข้าราชการนย.รุ่นน้องของผม.ได้ไปร่วมงานกับบริษัทที่ประมูลงานนี้ได้ โดยมีผู้จัดการใหญ่คือพี่แดง และผู้ประสานงานคือพี่อำนวย. สำหรับสุเทพได้ร่วมงานกับบริษัทเซอร์เกิ้ลเฝรดก่อนผมหลายวัน.Circle Freight.ผมขี่คู่ชีพมาหาสุเทพที่ท่าเรือสัตหีบบ่อยๆ ช่วงนั้นงานเพิ่งจะเริ่มทางบริษัทฯจึงไม่อยากจ้างพนักงานเพิ่มสุเทพได้คุยกับพี่นวยว่าผมคล่องในเรื่องภาษาพอสมควร ต่อมาผมจึงถูกเรียกตัวมาพบกับพี่นวย เราคุยกันพักใหญ่ผมจึงได้เริ่มงานตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ผมมิได้ลางานแต่อย่างใด ? เพราะบางวันพอเลิกแถวแล้วจึงมาทำงานของ ยู-เอ็นที่โกดังใหญ่ ขณะเขียนเรื่องคลังนี้เป็นสำนักงานของบริษัทขุด-เจาะน้ำมัน ที่ชื่อเชฟร่อน Chevron. ช่วงพักเที่ยงผมก็แวะเข้ามาที่ทำงานให้เขาเห็นหน้าเสียหน่อย ค่าจ้างนั้นไม่แน่นอนหรอกครับ. ปกติวันละ ๓๐๐ บาท.โดยเราจะเริ่มงานตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น ถ้าเกินเวลาแต่ไม่เกินสองยามจะได้เพิ่มอีก ๒๐๐ บาท พร้อมอาหารเย็น. คืนไหนเร่งด่วน เราจะต้องทำกันถึงตีสาม และจะได้เงินเพิ่มอีก๓๐๐บาทพร้อมอาหารรอบดึก.

๗.ผู้เขียนกับดอกไม้. - ที่สโมสรกรมร.๑พล.นย. ปี ๒๕๓๗.

บริษัทที่ประมูลงานนี้มาเช่าอาคารเก่าที่บก.ท่าเรือฯ ที่เดียวกับที่จนท.อเมริกันเช่าช่วงการฝึกค๊อบบร้าโกลด์.เพื่อทำเป็นสำนักงานชั่วคราว.ทุกเช้าสุเทพและผมต้องมาพบกันเพื่อทราบรายละเอียดของงานปกติผมจะนำชุดมาเปลี่ยน ที่ท่าเรือสัตหีบโดยแต่งกายพลเรือนทำงาน. บ่อยครั้งที่ผมต้องควบคุมบรรดาพนักงานทหารเรือในการทำงาน หลายคนสงสัยว่าผมเป็นใคร ? เพราะก่อนทำงานผมจะเรียกแถวแล้วชี้แจงแบบทหาร วันหนึ่งช่วงพักเที่ยงผมได้เปลี่ยนชุดเพื่อกลับไปรับเงินเดือนที่ต้นสังกัด ทหารหาญในทีมงานจึงได้รู้ความจริง และที่สำคัญผมมีรุ่นพี่และรุ่นน้องทำงานนี้ด้วยหลายคน.ทหารนอกคอกจึงไม่ค่อยอยากจะยุ่งกับผม. เปล่าครับผมคงทำอะไรเขาไม่ได้หรอกน๊ะ แต่ผมบอกเพื่อนได้ว่าจะทำอะไรถ้าพวกเขาดื้อ ! พอเรือเข้าเทียบท่าเราก็ทำงานกันหลายรูปแบบ.. รื้อของออกจากตู้คอนเทนเนอร์ , ทำความสะอาดเสื้อเกราะ ด้วยการซักแล้วบรรจุลงบนพาเหรดเพื่อส่งลงเรือต่อไป.เราทำกันที่คลังสินค้าหมายเลข ๕ ช่วงไหนมีรถที่บรรทุกมากับเรือ.รถกระบะและรถเก๋ง.ก็จะทำกันค่อนข้างดึกเพราะต้องใช้เครนยกลง ทางทหารเรือจะมาดำเนินการนำไปล้าง และฉีดทำความสะอาด แล้วมาจอดรอขับลงเรือเมื่อเรือลำใหม่เข้าเทียบ ส่วนใหญ่เป็นรถกระบะบรรทุก และรถแบบฟอร์จูนเนอร์. แบบที่ใช้ในปัจจุบัน. รถทั้งหมดเป็นสีขาวและมีสีดำพ่นคำว่า..ยู-เอ็นเป็นภาษาอังกฤษ ติดอยู่ตามตัวรถ ผมประมาณว่าตลอดงานนี้มีรถบรรทุกมากับเรือมากกว่า๕๐๐ คัน เพื่อนร่วมงานบอกว่า ถูกขโมยไปแล้ว หลายสิบคัน. ก่อนนำมาลงเรือ.

๘.ผู้เขียนมาทำงานให้กับหน่วยยู-เอ็น. - ที่ท่าเรือสัตหีบ. ปี ๒๕๓๗.

ผมกับสุเทพต้องมีส่วนในการขนย้ายด้วย เพราะทางทหารไม่ค่อยตั้งใจทำงานเท่าที่ควร สมัยก่อนนั้นทางกทส.จะมีรถรับ-ส่งข้าราชการทหาร โดยรถจะออกจากท่าเรือเวลา ๑๖๐๐ น.พอใกล้สี่โมงเย็น พนักงานทหารและลูกจ้างกทส.มักจะเริ่มงอแงครับอ้างว่าเดี๋ยวจะกลับไม่ทันรถหลวง พอผมชี้แจงกับจนท.ยู-เอ็น เขาเข้าใจและบอกให้จ้างรถมาเพื่อส่งพนักงานดังกล่าว.แต่ในความเป็นจริงนั้นพี่จ่าและลูกจ้างกทส.อู้มากกว่าครับ เรื่องรถเครื่องมือหนักต่างๆก็เช่นกัน..รถเครน Crane.รถฟ๊อล์คลิฟท์. Forklift. ผู้ที่เกี่ยวข้องไม่เคยที่จะพร้อมหรือตรงต่อเวลาเลยครับ. ช่วงเช้าผมต้องไปตามจนท.ให้มาขับรถดังกล่าวยก-ย้ายบ่อยๆ ท่านเชื่อหรือไม่ว่า ? พี่จ่าบอกว่าเดี๋ยวผมต้องไปเติมน้ำมันรถก่อน ดูพี่จ่าแกพูดสิ ! ทำไมพี่ไม่เติมหลังจากเลิกงานเพื่อให้พร้อมใช้ในเที่ยวต่อไป ล่ะครับ ?พอเติมน้ำมันเสร็จเออ..พี่แกพูดแบบทหารครับ เช้าชามเย็นชาม - กลางวันสองชาม. ผมยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยครับ เวลาคิดเงินเขาแหมพี่แกระบุเวลาชัดเจนเลยว่าเริ่ม ๐๘๐๐ - ๑๗๐๐ น. แปลกน๊ะยังไม่สี่โมงเย็นเลยก็เก็บของ เตรียมกลับบ้านกันแล้ว. เท่านั้นยังไม่พอน๊ะครับพี่แกให้ผมไปถามจนท.ต่างชาติว่าเย็นนี้มีโอ-ทีหรือไม่ ?เราต้องนำตู้คอนเทนเนอร์ออกมาวางแล้วเชคตามหมายเลขว่า..ตู้หมายเลขใด..วางอยู่บริเวณไหน ? เวลาได้รับงานให้ไปขนย้ายของออกมาจะได้สะดวกในการหาตู้ต่างๆ ผมได้ประสบการตรงนี้พอสมควรเช่น การสำรวจหมายเลขตู้ , รู้ขนาดตู้.ตามมาตรฐานแล้ว ตู้จะมีเพียงสองขนาดเท่านั้นคือ ๒๐ ฟุตและ ๔๐ ฟุต.

๙.ผู้เขียน นายฟิลด์ ภรรยาและนายพอล. - ที่บ้านพักก.ม.สิบ. ปี๒๕๓๗.

ถ้าพบว่าตู้เล็กหรือใหญ่กว่านี้ก็คือ มีการสั่งทำขึ้นต่างหากเช่นตู้ขนาด๘ หรือ ขนาด ๑๐ ฟุต. ส่วนตู้แบบมาตรฐาน Ordinary Container. จะมีประตูตู้อยู่ด้านหน้า..ถ้าจะบรรจุของหรือนำของออกจากตู้ต้องเปิดประตูจากด้านหน้าเท่านั้น. อีกแบบที่เรียกว่าโอเพ่นท๊อป Opened Top. ตู้แบบนี้จะใช้เฉพาะการบรรทุกของที่มีน้ำหนักมากพอสมควร และไม่สามารถบรรจุหรือนำออกทางประตูด้านหน้าได้ นำเข้าและออกได้เฉพาะทางด้านบนเท่านั้น ! ยังมีอีกหลายแบบผมขอข้ามไปก่อนน๊ะครับ. ระหว่างทำงานมีข้าวของหายเป็นจำนวนมาก อย่าทายเลยน๊ะว่าใครคือขโมย ? เกรงว่าท่านจะทายถูกครับ. ทหารเลวและลูกจ้างเลว..บางคน อ๋อ ! ผมพูดถูกสิครับเพราะผมรู้ว่าใครเป็นคนขโมย เพียงแต่ผมไม่เห็นกับตาขณะที่เขาขโมยเท่านั้นเอง ! ที่รู้ก็คือขโมยคนนั้นมาบอกให้ผมขาย วิทยุว๊อล์คกี้ทอล์คกี้ให้เขาหน่อย Walky Talky. ผมจำราคาไม่ได้เสียแล้วแต่ยืนยันได้ เขาบอกผมว่ามีอยู่ ๓๐ เครื่อง. ต่อมาผมได้คุยกับจนท.ของยู-เอ็น จึงได้ข้อมูลตรงกัน ในที่สุดไม่สามารถขายได้แม้แต่เครื่องเดียวไม่ว่าราคาจะถูกขนาดไหน ?ไม่มีใครซื้อหรอกครับ. ผมเชื่อตามที่จนท.เขาบอกผม เพราะจนท.เขาได้แยกส่วนประกอบออกจากกัน I have separated it. เป็นอันว่าตัววิทยุนั้นครึ่งหนึ่งอยู่กับหัวขโมย อีกครึ่งหนึ่งยังอยู่ในลังนี่เอง ! ถ้าซื้อไปแล้วจะนำมาพูดได้หรือไม่ ?คำตอบอยู่ในตัวแล้วครับ.เวลาผ่านมานานแล้วผมสามารถบอกใบ้ให้ได้ว่าใครคือขโมย ? ผมไม่รู้จักชื่อเป็นการส่วนตัวหรอกครับ รู้แต่ว่าบ้านเขาอยู่ซอยบ่อนไก่.ตัวเล็กๆอ้วนๆ.

๑๐.ผู้เขียน สุเทพ พี่อำนวยและเพื่อนร่วมวง.- ที่สโมสรกรมร.๑พล.นย. ปี ๒๕๓๗.

ช่วงที่ผมมาทำงานกับบริษัทอมฤตฯอยู่หลายปี ผมไม่เคยพบเขาเลยแสดงว่าน่าจะถูกไล่ออกไปนานแล้ว.ใช่ครับ.ขโมยนั้นไม่มีใครต้องการไม่ว่าที่ใดในโลกใบนี้ผมกับสุเทพยังร่วมงานกันด้วยดีครับ เรามักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอๆ โดยเฉพาะเวลาดื่ม. ส่วนเวลางานนั้นเราแยกกันทำคนละที่ แต่ภายในท่าเรือเดียวกัน. บ่อยครั้งที่เราต้องประสานงานกัน.ตอนเย็นช่วงใดถ้าไม่มีเรือมาจากประเทศเขมร เรามักจะเลิกงานตามปกติ ยังครับเรายังไม่ได้กลับบ้านกัน เพราะพอมาทำงานที่นี่เราก็มีเพื่อนต่างชาติเพิ่มขึ้นอีก.คอเดียวกันนั้นมักจะหาเพื่อนดื่มด้วยไม่ยากเรามาพบเพื่อนร่วมงานใหม่สองคน ชาวอิตาเลี่ยนชื่อนายฟิลด์ Mr.Field. มีภรรยาเป็นคนไทยและเช่าบ้านอยู่แถวๆกิโลสิบ.ชาวอังกฤษชื่อนายพอลMr.Paul. ถ้าใครได้อ่านเรื่อง ๑๓๐ วันในบังคลาเทศ ที่ผมเขียนไว้. นายพอลคนเดียวกันนี้ที่ไปพบกับผู้เขียนที่เมืองสีมังโกล ตอนที่ผู้เขียนไปเป็นล่ามให้ช่างเชื่อม.ภาพด้านบนเป็นการสังสรรค์กัน หลังเลิกงาน ระหว่างผู้เขียนกับนายฟิลด์ อุ้มสุนัข.นายพอลคงจะซักเสื้อไปแล้วจึงได้ล่อนจ้อนเช่นนั้น สาวไทยคนนั้นคือภรรยาคนไทยของนายฟิลด์ หลังจากจบงานยู-เอ็นแล้ว เพื่อนสองคนนี้ได้หายหน้าจากไปพักใหญ่ ผมมาทำงานกับบจก.อมฤตฯและได้มาพบนายฟิลด์อีกครั้ง เขามาทำตำแหน่งเซฟตี้ Safety.ให้กับเชฟร่อนเป็นงานชั่วคราว.

๑๑.ผู้เขียน ประพันธ์ สุเทพและเพื่อนร่วมงาน. - ที่ท่าเรือสัตหีบ. ปี ๒๕๓๗.

วันหยุดเขามักจะพาครอบครัวมาพักผ่อนที่หาดนางรำเสมอๆ ที่สำคัญคือเขาไม่เคยลืมเพื่อนดีดีแบบผม เพราะเขาจะโทรมาตามให้ผมไปร่วมดื่มด้วยเกือบทุกครั้ง.ที่สำคัญเขาไม่เคยให้ผมจ่ายเงินเลยสักครั้ง จนผมต้องให้แฟนไปแอบจ่ายบ้าง ผู้อ่านจะได้ไม่ตำหนิผม ไงล่ะครับ ! วันนี้ผมมาทำงานตามปกติ เราได้รับแจ้งว่าจะมีเรือลำแรกเข้าเทียบช่วงเย็นนี้แต่ยังไม่ทราบเวลาที่แน่นอน และจะมีการนำรถยนต์ลงมาล้างทำความสะอาดภายใต้การรับผิดชอบของทหารเรือไทย และทีมงานของเขา.เราต้องไปจดหมายเลขทะเบียน ,ชนิดรถ และจำนวนที่แน่นอน. เพื่อจะนำไปเทียบกันก่อนการส่งออกในเที่ยวต่อไป ถ้าขาดหายไปทางบริษัทฯต้องรับผิดชอบ เพราะมิใช่หน้าที่ของทางทหารเรือนั่นเอง ! คืนนี้เป็นอันว่าเราได้เลิกงานประมาณสี่ทุ่ม ก็ดีครับเพราะอย่างน้อยเราก็ได้ โอ-ที เพิ่มอีกคนละสองร้อยบาท ถึงแม้เราได้จ่ายไปจริงมากกว่าค่าโอทีก็ตาม. เพราะก่อนเรือจะเข้าเทียบเราแอบไปรวมตัวกันที่สโมสรของกรมร.๑ เหล้าหมดไปหนึ่งกลม เบียร์อีกสามขวดกับข้าวเต็มโต๊ะ. ผมว่าก็ดีครับเพราะสัมพันธภาพของเราจะได้สวยสดและงดงาม.ช่วยกันกินก็ต้องช่วยกันออก สิครับจะได้กินกันอีกนานๆ ทำไมต้องให้เขาออกเพียงฝ่ายเดียวล่ะ ? หลังจากได้ดื่ม-กินและคุยกันบ้าง งานใดใดที่ว่าเคยยุ่งยากก็จะได้เริ่มดีขึ้น ผมว่าจริงครับคนเราเวลาทำงานด้วยกันนั้นบางทีมีอะไรข้องใจกัน ก็ไม่มีโอกาสได้พูดหรือชี้แจงกันจึงทำให้หลายๆฝ่ายลำบากใจ แถมบางครั้งอาจทำให้งานสะดุดก็มีน๊ะครับ ใครมีปัญหาแบบนี้ลองนำไปใช้ดู ผมว่าอย่างน้อย คงจะดีขึ้นกว่าเดิมเป็นแน่ !

๑๒.ผู้เขียนกับรถคู่ชีพคันเล็ก. - ท่าเรือสัตหีบ. ปี๒๕๓๗.

เรากลับมาพร้อมที่หน้าท่าเรือฯ ก่อนเรือเข้าเทียบประมาณครึ่งชั่วโมง การขนถ่ายลงนั้นเป็นหน้าที่ของทางจนท.ทางเรือ การนำรถออกจากหน้าท่าไปยังพื้นที่ล้างและทำความสะอาดก็เป็นหน้าที่ของทหารเรือ เราเพียงแต่ต้องมาเชคจำนวน ตามที่ผมเขียนบอกไปแล้ว.พอรถออกจากพื้นที่ไปหมดแล้ว เราก็หมดหน้าที่ไปด้วยผมกับสุเทพต้องขี่รถมอเตอร์ไซค์กลับบ้านกันตามปกติ.ตอนนั้นผมยังพักที่บ้านหลวงในนย.สุเทพพักที่บ้านหลวงเหมือนกัน แต่ในพื้นที่ของกองพันลาดตระเวน วันไหนถ้าเลิกเร็วเรามักจะเข้าทางประตูของสอ.รฝ. เพราะสะดวกและปลอดภัยครับ แต่ถ้าดึกมากก็ต้องอ้อมไปทางถนนสุขุมวิทโน่น ! คืนไหนฝนทำท่าจะตกเราก็ไปขอร้องยามประตู โดยแสดงบัตรข้าราชการเฮ้อ ! บางคืนเราไปเจอกับยามที่จริงจังจริงๆ พี่แกไม่ยอมเราก็ต้องอ้อมไปตาม..ระเบียบวันก่อนเราเลิกเร็วและได้ผ่านประตูสอ.รฝ.กลับไปสัตหีบ ระหว่างทางพบว่าชายทะเลกร.มีการเปิดร้านอาหารและให้บริการเครื่องดื่ม ให้กับประชาชนและครอบครัวทหารช่วงหนาวเย็นของเดือนธันวาคม ซึ่งดำเนินการโดยทหารเรือไทย ก็มีพวกอาหารทะเลแบบปิ้ง-ย่างๆ. เราวางแผนว่าถ้าเลิกเร็วเราจะมาใช้บริการกัน ในเย็นวันพรุ่งนี้. เช้าวันรุ่งขึ้นผมได้รับมอบงานขนย้ายของออกจากตู้คอนเทนเนอร์ ที่ได้ย้ายมาวางไว้เมื่อหลายวันที่ผ่านมา. ส่วนใหญ่จะเป็นพวกเครื่องเขียนที่ใช้กับการเลือกตั้งนั่นเอง ! กระดาษพิมพ์ก็มีครับมากเสียด้วย ประมาณสองตู้คอนเทนเนอร์.

๑๓.ผู้เขียน -เชคของในตู้.ไม่มีอะไรหายเพราะในนี้มีแต่กระดาษ. ปี ๒๕๓๗.

ก่อนจบงานจนท.ยูเอ็นได้แบ่งให้ผมประมาณ ๑๐๐ รีม ผมจำได้ว่านำไปขายกินเหล้ากันแต่จำไม่ได้เสียแล้วว่าขายได้เท่าไร ? เรือใหญ่ออกจากท่าไปช่วงสายๆของวันรุ่งขึ้น. เย็นนี้เราจึงได้เลิกงานกันตามปกติ ความหวังที่เราจะมาใช้บริการของทหารเรือก็เป็นจริงครับ..ผมกลับมารับนางจิ๋ว-ภรรยาตัวจริงเสียงจริง. ไปร่วมวงด้วย.นี่ถ้าเราไม่มาใช้บริการของทหารเรือที่ร้านนี้เราจะไม่มีวันรู้เลยว่า..เขาบริการได้สุดยอดครับ ประทับใจผมมากจริงๆ. จนท.เหล่านี้เหมาะที่จะทำธุรกิจจริงๆ ก็แหม ! ขนาดพี่แกแต่งเครื่องแบบนาวาตรี พี่แกยังเดินออกมาเชื้อเชิญลูกค้าได้นิ่มนวลมากถ้าทำกิจการเองคงจะรุ่งแน่ๆ. ลูกค้ามากันเพียบแน่ๆ. ผมว่าลูกค้าท่านใดปฎิเสธได้ลงคอก็แย่จริงๆ เชิญข้างในมากี่คนครับ ? พี่แกให้บริการราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของกิจการ.ขอยกนิ้วให้น๊ะครับ..ต้องเขียนด้วยหรือว่านิ้วไหน ? ไม่ใช่นิ้วกลางหรอกน่า ! ผมเห็นกับตาเลยจริงๆขนาดจ่าจากหน่วยสอ.รฝ. ใส่รองเท้าแตะมาแท้ๆ พี่แกยังเชิญชวนให้มาใช้บริการได้นุ่มนวลเช่นกัน อาหารและเครื่องดื่มก็ราคาย่อมเยาว์จริงๆครับ เสียอย่างเดียวลมแรงไปหน่อย ถ้านั่งนานๆต้องหนาวแย่เลย.

* ดูสิครับพอมีคนทำดีและจะเขียนชมเสียหน่อย..เนื้อที่หมดทุกที..เสียดายจัง !