วันนี้อากาศได้คลายความหนาวเย็น
ไม่เหมือนสองสามวันที่ผ่านมา
ตื่นเช้าและทำกิจวัตรประจำวันเหมือนเช่นทุกวัน
และที่ขาดไม่ได้...ประมาณหนึ่งโมงครึ่งไปส่งลูกชาย
อวยพรให้โชคดี...ตั้งใจเรียน...และเป็นที่รักของทุกคน
วันนี้ผมไม่ได้เข้าอนามัยเหมือนทุกวัน
เพราะมาประชุมที่สำนักงานธารณสุขอำเภอ
เลยโอ้เอ้ได้...เพราะกว่าจะเปิดการประชุมก็ปาเข้าสามโมงเช้า
ผมมาที่ห้องน้ำ...น้ำประปาไม่ไหล...ถามคุณยายข้างบ้าน
คุณยายบอกว่า...ไม่ไหลเช่นกัน
ผมเลยได้อาบน้ำถังเดียว...ที่ไปตักจากถังน้ำนอกบ้านที่กักตุ้นไว้รถน้ำต้นไม้
ผมนึกอยากอ่านบทกวีเกาหลี...
ได้อ่านยามเช้าคงรู้สึกดีไม่น้อย
อ่านกวีบทหนึ่ง...เป็นของยุน ซัค - จุง
สั้นสั้น...เรียบเรียบง่าย...และกินใจยากจะบรรยาย
บทกวี...ที่มองข้ามมิติสู่มานุษยวิทยาไร้พรมแดน
ตามจริงสิ่งที่ปิดกั้นระหว่างความคิดความรู้สึก
เป็นเหมือนด้ายสิ่งบางบางเบาเบาที่กั้นความรู้สึกของเราอยู่
เราล้วนอยู่โลกใบเดียวกัน...และกำลังเคลื่อนไหวบนโลก
ผมอ่านหลายรอบ...ผมอยากวาดแผนที่โลกเช่นกันครับ
"...ฉันมีการบ้านวาดแผนที่โลก
ฉันวาดและวาดตลอดคืนก่อน
แต่จนเดี๋ยวนี้ก็ยังทำไม่ได้ถึงครึ่งเลย
หากไม่มีประเทศของเธอหรือประเทศของฉัน
หากไม่มีชาติของเธอหรือชาติของฉัน
มาตรแม้นว่าโลกนี้เป็นเพียงประเทศใหญ่โตแห่งเดียว
ฉันคงวาดแผนที่โลกได้ง่ายเพียงนิดเดียว..."
ตามมาดูการวาดแผนที่ค่ะ
หากไม่มีการแบ่งแยก
ทุกอย่างก็มีหนึ่งเดียวในโลก
แต่เพราะต้องแยกกันอยู่
ที่หนึ่งจึงมีหลายคน
โลกนี้ช่างมหัศจรรย์ และฉันยังคงต้องเรียนรู้ต่อไป
กลับมาแล้วรึคะคุณหมออิสาน .. สุขีส่งท้ายปีเก่าค่ะ