มีคุณพี่คุณน้องหลายท่านจากหลายหน่วยงานในจังหวัดพิจิตร เค้ามาร้องเพลงกันเป็นการมาทำจิตอาสาน่ะ รพ.เค้าก็จัดให้มีมุมเล็กๆ บริเวณแผนกผู้ป่วยนอก ผมเองก็ได้มีโอกาสไปช่วยเก็บภาพ ช่วยปรับเครื่องเสียงอะไรนี่ แล้วเลยไปจนถึงไปนั่งคีย์เพลงให้กับบรรดานักร้องเค้าด้วย ด้วยสถานการณ์พาไปก็ต้องมีอารมณ์ร่วมไปกับเค้า ปล่อยใจให้สบาย ฟังเพลงอย่างเป็นสุข ปรบมือตามจังหวะ

บนใบหน้าเราก็ได้ยิ้มเพื่อสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายในรายล้อมที่มีแต่ความทุกข์เนื่องจากการอาการป่วยไข้ของผู้รับบริการ

จากมุมที่มีความสุข..จากคนที่มีความสุขส่งผ่านสิ่งต่างๆ เหล่านี้ออกไปทางเสียงเพลง ไพเราะเสนาะหู ก็ทำให้เห็นภาพรอยยิ้มบนใบหน้าที่ทุกข์ของคนป่วย หลายคนดูมีอาการดีขึ้นทั้งที่ยังไม่ได้รับยา หลายคนเพลิดเพลินจนไม่ได้ฟังแล้วว่าเค้าเรียกชื่อตัวเองไปรับยาหรือยัง

ทุกสรรพเสียงก็วุ่นวายนะ เสียงคาราโอเกะก็ดังรบกวนเสียงของเจ้าหน้าที่ซึ่งทำงานแข่งกับเวลา

 ผมคิดว่าคนทำงานเค้าคิดยังงั้นสังเกตจากน้ำเสียงที่เรียกซะดังแข่งกับเจ้าเสียงเพลงของจิตอาสา

หากมองมุมกลับ จะเห็นนะว่าจริงๆ แล้วเจ้าเสียงเพลง เสียงคาราโอเกะนี่ต่างหากนะที่ช่วยให้ความทุกข์ของผู้ป่วยและญาติเบาบางลง พวกเค้าลืมช่วงเวลารอคอยที่แสนยากลำบากลงไป ลดความโมโห โกรธได้มากมายเหมือนกัน..

รพ.เค้าจัดสัปดาห์ละครึ่งวันเช้าของวันพฤหัสบดี ผมเองเมื่อได้มาช่วยเค้า สิ่งต่างๆ ที่ทำเหล่านี้ไม่ยากเลยสำหรับผม แค่ได้รับคำแนะนำนิดๆ หน่อยๆ ก็สามารถทำได้แล้ว ส่งผลให้การร้องเพลงในวันนี้ราบรื่น ผมเองก็ได้รู้ว่านะว่าคนร้องเค้าร้องเก่งกันแค่ไหน คนฟังล่ะชอบฟังอะไรกัน และก็ได้เห็นอีกอย่างหนึ่งก็คือ ภาพของคนดูที่ดูกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

จากตรงนี้มันทำให้เวทีที่จัดขึ้นดูสำคัญขึ้นมากมาย ตามสายตาผมเมื่อได้เปรียบเทียบกับเวทีที่ผมเห็นมาจนคุ้นตา คุ้นเคยใน รพ.พิจิตร ตลอด 20 ปีนี้ก็คือเวทีที่มีแต่คนแสดง เป็นเวทีที่ไม่มีคนดูเป็นเรื่องเป็นราว มีแต่ความเร่งรีบ รีบกินรีบไป ผมเห็นจนคุ้นตานะ

งานเริ่มกันหกโมงเย็น คนมาประปราย ช่วงทุ่มถึงสองทุ่มจะเต็มแน่นเลย สักสามทุ่มกว่าๆ คนเริ่มทยอยกลับเนื่องจากมีภาระตรงโน้นตรงนี้ จากนั้นก็จะจบงานตอนสี่ทุ่มไม่เกินห้าทุ่ม เป็นแบบนี้เสมอเลย ...หลายคนผมคิดว่าเค้าเบื่อนะ แต่งานเลี้ยง รพ.ก็ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยน เวทีไม่เคยสำคัญเหมือนอย่างวันที่ผมมาคีย์คาราโอเกะที่จิตอาสาเลย พวกเราอยู่ในสังคมที่ขาดผู้ดูกันจริงๆ ใช่หรือเปล่า คำถามคือความสุขอยู่ที่ไหน เราค้นหากันหรือเปล่า วันนี้คำตอบของผมก็คิดว่าความสุขก็คือการที่มีหลายคนรับรู้รับทราบในสิ่งที่เราทำนี่ หรือการได้โชว์สิ่งดีๆให้ผู้อื่นได้ทราบนี่ก็คือส่วนหนึ่งของรางวัลชีวิตนะ..ทั้งหมดก็แค่เล่าสู่กันฟังครับ