เราเคยพบกับความรู้สึกแบบนี้ไหม? ที่ไม่ชอบอะไรก็จะคิดแต่แง่ลบกับสิ่งนั้น ทั้งที่บางครั้งบอกตัวเองให้พยายามคิดในแง่บวกบ้างแต่ในเมื่อไม่ชอบก็ไม่ชอบอยู่ดี ทำให้หลายๆครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งนั้นเราเลยทำมันออกมาไม่ดี เพราะเพียงคำว่า "ไม่ชอบ" บ่ายวันหนึ่งได้แลกเปลี่ยนความคิดกับเพื่อนๆเกี่ยวกับวิชาเรียน และอนาคตของพวกเรา(น่าคิดนะคะส่วนใหญ่รวมทั้งตัวดิฉันเองเวลาได้คุยกันมักจะพูดถึงอนาคตหรือสิ่งที่เราจะได้เกี่ยวกับตัวเองและไม่ค่อยได้พูดถึงอนาคตหรือสิ่งที่ประเทศหรือสังคมของเราจะได้)ส่วนมากจะพูดว่าไม่ชอบวิชานี้เลยเรียนไม่รู้เรื่อง แต่วิชาที่ชอบถึงไม่เก่งก็เรียนรู้เรี่อง และน่าแปลกมากที่ส่วนมากวิชาที่ไม่ชอบเกรดที่ได้ก็น้อยไปด้วย เกิดอะไรขึ้น? กับการเรียนของเรา ดิฉันลองย้อนกลับไปคิดถึงตัวเองที่ถ้าไม่ชอบหรือรู้สึกไม่ดีแล้วจะพยายามปิดกั้นตัวเองจากวิชานั้น ทำไม? เราต้องทำอย่างนั้นทั้งที่นั้นคือสิ่งที่เราสมควรได้รับอย่างเต็มที่ พวกเราเริ่มหันหน้ามาคุยกันว่าทำอย่างไรเราจะ"ชอบ"โดยใจจริงเอง เราจะได้ทำสิ่งนั้นให้เต็มที่ คำตอบที่ได้มาคือ "ต้องสร้างทัศนคติที่ดี" แล้วสร้างกันอย่างไร? หลายๆคนชอบพูดว่าทุกสิ่งทุกอย่างฟ่าลิขิตมาแล้ว แต่ฟ้าไม่ได้ลิขิตว่าเราต้องไม่ชอบ หรือต้องชอบสิ่งใด ทุกๆสิ่งเราคือผู้กำหนดว่าเราต้องเดินไปแบบใด ถึงตอนนี้เรารู้แล้วว่าถ้าเราไม่ชอบแล้วงานหรือสิ่งที่ทำออกมาไม่ดีพอ เพียงเพราะคำว่า "ไม่ชอบ" เราก็ต้องเปลี่ยนให้เป็นคำว่า "ชอบ" ด้วยใจของเราเองให้ได้เพราะถ้าเราทำกิจใดๆโดยปราศจากความคิดในเชิงลบแล้วสิ่งนั้นเราย่อมทำมันได้เต็มที่ และต้องบอกตัวเองว่า การเรียนเป็นการฝึกฝนให้เราและเป็นการพัฒนาตัวของเราเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์มากขึ้น เราจะสามารถดำรงชีวิตอยู่ในสังคมได้โดยไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใครและเรายังจะสามารถสร้างสรรค์สังคมของเราให้น่าอยู่มากยิ่งขึ้นนั้นเอง
พร้อมที่จะสร้างใจของเราให้เปิดรับคำว่า "ชอบ" แล้วหรือยังคะ
เริ่มตอนนี้เลยยังไม่สายนะคะ
"ดอกไม้หากเรามองว่าสวยเราก็ได้ยลกลิ่นหอมของมัน แต่หากเรามองว่าไม่สวยถึงกลิ่นของมันจะหอมปานใดเราก็จะไม่ได้กลิ่นนั้นเลย"
ปัญหาก็คือ บางครั้ง สิ่งที่เราชอบยังไม่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินในการดำรงชีพได้
คงต้องรอหน่อย
ต้องพยายามให้ถึงที่สุดใช่ไหมค่ะ