น้ำท่วมท่าท่วมทุ่งจนยุ่งเหยิง
น้ำไหลแรงใจพรั่นขวัญกระเจิง
บ้างเปิดเปิงเตลิดต้องทิ้งเรือน
ทิ้งทั้งห่วงอาลัยในสินทรัพย์
อยากจะกลับได้แค่คิดดังมีดเฉือน
อีกกี่วันกี่สัปดาห์หรือเป็นเดือน
จึงจะเยือนกลับเหย้าเฝ้าแต่มอง
สิ่งที่เห็นยามน้ำแรงใช่แกล้งว่า
คือคุณค่าของน้ำใจไทยทั้งผอง
ต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกันปันปรองดอง
ตามครรลองนิสัยไทยแต่โบราณ
น้ำแห้งลดทุกข์วายคลายเดือดร้อน
ภาพสะท้อนคราบน้ำตาน่าสงสาร
ค่อยลืมเลือนจางหายไปตามกาล
ความเบิกบานเสียงหัวร่อพอมีมา
น้ำขังนิ่งมีสิ่งแทรกให้แตกร้าว
คือเรื่องราวความคิดจิตกังขา
น้ำขังนิ่งไม่ไหลลดตามเวลา
เกิดปัญหาไม่เข้าใจใช้กำลัง
พวกหนึ่งป้องปิดกั้นกันน้ำเข้า
พวกหนึ่งเร้ารุมทลายคลายน้ำขัง
บ้างตัดพ้อก่อชนวนความชิงชัง
ต้องรีบยั้งตัดไฟแต่ต้นลม
น้ำไหลแรง น้ำลดแห้ง น้ำขังนิ่ง
ล้วนทุกสิ่งมีเหตุที่เหมาะสม
แก้ปัญหาด้วยปัญญาน่าชื่นชม
ไทยเกลียวกลมสามัคคีย่อมดีเอย.
ผู้ประพันธ์ : ไชยญาณ บุญยศ
