เช้าอีกวันทำงานของผม...
ผมมองเห็น...เมฆเว้นวรรคให้เห็นแสงแดดอยู่หลายกลีบ
แดดร้อนฉ่าอากาศอันระอุบันดาลให้ใบมะขามหลังอนามัย...ดูคล้ายไหวระริกราวเต้นระบำหมู่
ผู้รับบริการไม่มาก...คงมีแต่ผู้ที่มาล้างแผลประจำ...ทุกวัน ๆ
หรือผู้คน...คนเฒ่าที่ไม่ได้ออกไปเกี่ยวข้าว
ทำให้ผมมีโอกาสในการสะสางโต๊ะทำงาน...
จัดการข้อมูลโปรแกรมคอมพิวเตอร์...
พอประมาณห้าโมงเย็น...
ผมมองเห็น...เมฆสีขาวอมเทาหลายก้อนลอยเลื่อนช้า ๆ บดบังให้เกิดเป็นเงาดำตามท้องฟ้า
ผู้มารับบริการเพิ่มมากขึ้น...มากขึ้น
ส่วนใหญ่ปวดแขน...ชามือ...เป็นผลกระทบจากการเกี่ยวข้าว
ผมรีบตรวจ...จ่ายยา...และให้คำแนะนำเล็กน้อย
บอกกับคนไข้ให้รีบกลับบ้าน....กลัวฝนตกหนัก
ห่วงข้าวที่เกี่ยวไว้...หรือตากไว้...ตากฝนจัง
คุณป้าท่านหนึ่ง...
หัวเราะและบอกกับผมว่า
"...คุณหมอ...เมฆที่เห็นเขาเรียกกันว่า...เมฆเห็ดกระด้าง..."
เห็ดกระด้าง...หรือเห็ดลม...กำลังจะออกดอกแล้ว
ฝนไม่ตก....และไม่ร่วงฟ้ากระหน่ำลงมากราดเกรี้ยว...
จริง ๆ เหมือนคุณป้าพูด...ฝนไม่ตกจริง ๆ
ผมมีหลายเรื่อง...ที่โตมาป่านนี้...แล้วไม่รู้เรื่องเลย
เรื่องเล่าของชาวบ้านทุกท่าน....(ผู้ที่เป็นครูของผม)
สร้างความจรรโลงใจในทุก ๆ วัน ให้กับผม....อย่างไม่หยุดยั้ง....
แวะมาเยี่ยมชม "เมฆกระด้าง&เห็ดกระด้าง" :)
นั่นน่ะสิ...ที่ลานวัดยามเย็น
ก็เจอสภาวะเช่นนี้เหมือนกัน เพิ่มทราบค่ะว่าเขาเรียกว่า "เมฆเห็ดกระด้าง" ^^
เป็นช่วงเย็นที่ท้องฟ้างามมากเลยค่ะ
หากมีโอกาสมาที่ยโสธร...จะพาคุณอดิเรกและครอบครัวมาพักที่นี่ค่ะ เพราะที่นี่คือ บ้านอันร่มเย็น ^^
ขอบคุณคะ อีกหนึ่งภูมิปัญญา ที่เกิดจากความช่างสังเกต จดจำ ในบ้านเรา
ขาดแต่การบันทึกเผยแพร่..
ซึ่งตอนนี้คุณหมออดืเรกได้ทำแล้ว :=)