น้องหมิวเป็นเด็กที่พูดช้า ไม่ค่อยพูด แต่อยู่บ้านจะเรียกแม่ได้ ครูประจำชั้นรับทราบ และพอถึงเวลาทำกิจกรรม ครูประจำชั้นเรียก น้องหมิวจะไม่ได้ยินและนั่งอยู่กับที่ ในขณะนั้นครูประจำชั้นได้เดินเข้าไปใกล้ๆ และ ลองถามชื่อจริงและนามสกุล น้องหมิวไม่สามารถบอกได้แม้กระทั่งชื่อเล่นของตน
เด็กหญิงปิยนุช เฉลิมสิงห์ (น้องหมิว) ในวันเปิดเรียนวันแรก ผู้ปกครองของน้องหมิว    เดินมาส่งที่ห้องอนุบาล 2/5   ผู้ปกครองได้พูดคุยกับครูประจำชั้นว่า น้องหมิวเป็นเด็กที่พูดช้า         ไม่ค่อยพูด แต่อยู่บ้านจะเรียกแม่ได้ ครูประจำชั้นรับทราบ และพอถึงเวลาทำกิจกรรม ครูประจำชั้นเรียก   น้องหมิวจะไม่ได้ยินและนั่งอยู่กับที่ ในขณะนั้นครูประจำชั้นได้เดินเข้าไปใกล้ๆ และ      ลองถามชื่อจริงและนามสกุล น้องหมิวไม่สามารถบอกได้แม้กระทั่งชื่อเล่นของตน ในหนึ่งวันของ          การเปิดเรียนวันแรก ครูประจำชั้นได้สังเกตพฤติกรรม พอถึงเวลาเลิกเรียนผู้ปกครองมารับ ครูได้เล่าถึงพฤติกรรมน้องหมิวที่อยู่ในห้องเรียนให้ผู้ปกครองฟัง ในตอนแรก ผู้ปกครองไม่เชื่อครู ครูจึงได้มีการทดสอบให้ผู้ปกครองดู เช่น การเรียกชื่อ น้องหมิวจะไม่มีการตอบรับ จะนั่งอยู่กับที่ และคอยสังเกตเพื่อนๆ ว่าทำอะไร ครูได้มีการพูดคุยกับผู้ปกครองอยู่ 2 วัน ครูประจำชั้นจึงได้มีการเชิญครูพยอมที่สอนนักเรียนที่มีความบกพร่องทางด้านต่างๆ มาให้คำปรึกษา  ครูพยอมสังเกตพฤติกรรมน้องหมิว และได้มีการพูดคุยกับครูประจำชั้น จากนั้นจึงขอให้เชิญผู้ปกครองมาพบ เพื่อปรึกษาหาวิธีช่วยน้องหมิวร่วมกันในวันรุ่งขึ้น  ครูพยอมได้ให้คำแนะนำกับผู้ปกครอง และขอให้เด็กได้รับการตรวจที่จังหวัดนครสวรรค์ ซึ่งจากผลการตรวจในครั้งนี้      คุณหมอได้ระบุลงในสมุดประวัติของน้องหมิวว่าได้มีการผิดปกติ เป็นเด็กบกพร่องทางการได้ยิน หลังจากนั้นครูและน้องหมิวได้มีการใกล้ชิดมากกว่าเด็กคนอื่น น้องหมิวไม่ได้ยินที่ครูประจำชั้นพูดหรือสอน ต้องมีการส่งภาษามือ และตัวน้องหมิวเองก็มีการสังเกตดูว่าเพื่อนๆ ทำอะไร และคอย   ทำตาม ซึ่งก็ทำได้พอสมควร ในช่วงระยะเวลา 1 ปี ที่อยู่ในชั้นอนุบาล 2/5 ด้วยกัน น้องหมิวได้มีการพัฒนาการที่ดีขึ้นตามลำดับ และอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

 เรื่องเล่าของ คุณครูสุวรรณา เยือกเย็น