GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

อยากบอกครู

“ครูขา...ถ้าหนูจบ ม.3 แล้ว หนูจะขอกลับมาอยู่กับครูที่นี่ได้ไหมคะ หนูจะมาช่วยครู เพราะหนูไม่รู้จะไปที่ไหน”
เด็กหญิงสุกัญญา เกิดสมบูรณ์ เป็นนักเรียนคนหนึ่งของโรงเรียนปรียาโชติ ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 สุกัญญาเป็นนักเรียนเรียนร่วม ซึ่งมีความบกพร่องทางการเรียนรู้ มีความสนใจเรียนและอ่านระยะสั้นๆ สุกัญญาเขียนหนังสือพอได้ เขียนตามได้ การอ่านหนังสือของเธอนั้นจะเป็นการอ่านคำที่มีสระง่ายๆ ไม่มีตัวสะกด เธอชอบมาโรงเรียนทุกวัน และนั่งเรียนร่วมกับเพื่อนๆ ได้อย่างมีความสุข เธอเข้ากับเพื่อนๆ ได้ดี เพราะเธอเป็นคนใจเย็น ยิ้มง่าย พูดเบาเบา ช้าช้า ช่วงพักกลางวันเธอมักจะมาที่เรือนไม้เป็นประจำ เพราะที่เรือนไม้ได้เปิดบริการร้านเสริมสวยในโครงการสุขภาพผมดีไม่มีเหา ซึ่งโครงการนี้ได้เปิดรับสมัครนักเรียนที่สนใจเกี่ยวกับการเป็นเจ้าหน้าที่ประจำร้านเสริมสวย ซึ่งจะปฏิบัติหน้าที่ในช่วงพักกลางวันเท่านั้น โครงการนี้ได้รับความสนใจจากนักเรียนในระดับประถมอย่างมาก ตัวสุกัญญาเองก็จะมาทุกวันและนั่งดูอยู่ห่างๆ ไม่พูดไม่ถามอะไร ข้าพเจ้าซึ่งเป็นครูเจ้าของโครงการได้สังเกตพฤติกรรมของสุกัญญามาประมาณ 1 สัปดาห์ ข้าพเจ้าจึงเข้าไปนั่งใกล้ๆ แล้วถามว่า อยากเป็นเจ้าหน้าที่ประจำร้านเสริมสวยไหม         สุกัญญายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกาย ตอบรับเสียงดังว่า ครูจะให้หนูทำจริงหรือคะ หนูอยากทำจริงๆ นะคะคุณครู...แต่หนูทำไม่เป็นเลย ข้าพเจ้าจึงแนะนำถึงการปฏิบัติหน้าที่ว่าต้องทำอะไรบ้าง โดยจะสับเปลี่ยนหน้าที่กันไป    สุกัญญาดูเหมือนจะเข้าใจและตอบข้าพเจ้าว่า หนูขอจดชื่อนักเรียนที่เข้ามาใช้บริการได้ไหมคะ ข้าพเจ้าคิดว่าการที่สุกัญญาขอจดชื่อผู้มาใช้บริการ อาจเนื่องจากไม่กล้าเข้าร่วมงานกับกลุ่มมากกว่า เพราะสุกัญญาเป็นนักเรียนมัธยมคนเดียว และในวันต่อมา สุกัญญาจะมาตรงเวลานัด ข้าพเจ้าได้แนะนำให้สมาชิกทุกคนทราบถึงความสนใจของสุกัญญา ทุกคนแสดงความยินดีและให้คำแนะนำถึงวิธีจดชื่อให้กับพี่สุกัญญา วันนั้นสุกัญญาจะสนใจและตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ได้เป็นอย่างดี เพราะหลังจากหมดเวลาปฏิบัติหน้าที่ทุกคนจะรีบขึ้นเรียน แต่สุกัญญาจะจัดเก็บอุปกรณ์เข้าที่และจัดเก็บอย่างมีระเบียบ โดยไม่ต้องบอก และหลังจากวันนั้นเป็นต้นมา สุกัญญาเริ่มหัดสระผม และไดร์ผม โดยได้รับคำแนะนำจากข้าพเจ้าและสมาชิก และมีการให้ฝึกปฏิบัติจริง ในปัจจุบันสุกัญญาได้รับตำแหน่งผู้จัดการร้าน และเป็นมือสระผมชั้นหนึ่งของร้าน ส่วนการไดร์ผมนั้นสุกัญญายังทำไม่ได้ดีเท่าที่ควร เพราะมือทั้งสองข้างยังไม่สัมพันธ์กัน สุกัญญาเป็นเด็กขยันและมีน้ำใจ ในบางครั้งถ้าว่างสุกัญญาก็จะสระผมให้นักเรียนเรียนร่วมด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย สระเสร็จก็จะไดร์ผมและจัดแต่งทรงผมให้เป็นอย่างดี นอกจากนี้แล้วสุกัญญายังช่วยเหลืองานครูที่เรือนไม้อยู่เป็นประจำ และเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2549 เป็นวันที่ข้าพเจ้าไม่อาจลืมได้ มันเป็นความรู้สึกเหนือคำบรรยาย เที่ยงของวันนั้นสุกัญญาได้มาปฏิบัติหน้าที่เหมือนเช่นเคย แต่วันนี้สุกัญญาดูเศร้าๆ ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยพูด และเมื่อถึงเวลาเข้าห้องเรียนทุกคนเข้าชั้นเรียนกันหมดแล้ว แต่สุกัญญายังไม่ยอมกลับ แล้วจู่ๆ คำพูดที่ข้าพเจ้าคิดไม่ถึงว่าเด็กเรียนร่วมซึ่งบกพร่องทางการเรียนรู้จะพูดกับข้าพเจ้าว่า                 ครูขา...ถ้าหนูจบ ม.3 แล้ว หนูจะขอกลับมาอยู่กับครูที่นี่ได้ไหมคะ หนูจะมาช่วยครู เพราะหนูไม่รู้จะไปที่ไหน เรื่องเล่าของ  คุณครูนาตยา ศิลป์ประเสริฐ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 46904
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)