"ฟื้นฟูที่ดินหลังจากน้ำท่วม" นับจากที่ครอบครัวของน้อง + หลาน ๆ ได้มาลี้ภัยน้ำท่วมจาก บ้านที่จังหวัดปทุมธานี โดยมาอาศัยอยู่ที่บ้านของผู้เขียนซึ่งเป็น พี่สาว...เหตุที่เคยทำงานบริษัท ไม่เคยหยุด เมื่อเกิดความว่าง เข้ามาแทน น้อง ๆ ก็ได้ชวนกันไปฟื้นฟูที่ดินของที่ พ่อได้ยกให้ เนื่องจากถูกน้ำท่วม เมื่อเดือนก่อน... ซึ่งปัจจุบันน้ำได้แห้งลงแล้ว แต่ความเสียหายปรากฎให้เห็น ว่ามีทั้งต้นไม้ ผลไม้ที่ตายแล้วและยังไม่ตาย สำหรับที่นานั้นไม่ต้องพูดถึง...ต้องรอให้น้ำแห้งสนิทก่อน เพราะปัจจุบัน น้ำค่อย ๆ ลดลง...แต่ยังไม่หมด... น้อง ๆ ได้ชวนกันลงมือทำกันเอง...โดยได้ใช้จอบ มีด ถากถาง ดายหญ้าที่ไม่ต้องการ แล้วก็จัดการเคลียร์พื้นที่ให้กลับมาดูดี ใหม่...ซึ่งน้อง ๆ ไม่จ้างคนทำเลย...บอกว่า เป็นการฝึกตนเอง ไปในตัว...ว่า "ต้องทำได้ เพราะในอนาคตเมื่อหลังจากออก จากงานที่บริษัทแล้ว ตนเองก็ต้องมาอยู่ที่นี่...และก็ต้องมาใช้ชีวิต ในบั้นปลาย ณ ที่แห่งนี้..." ยังดีที่ต้นมะปราง + กระท้อน + มังคุด + กล้วย + มะพร้าว + มะม่วงยังตายไม่หมด ยังเหลือบ้าง...สำหรับน้อยหน่า + มะละกอ ไม่เหลือเลย... พวกน้อง ๆ เลยจัดการตกแต่งกิ่งใหม่ ทำให้พอเห็น เป็นรูปเป็นร่างว่าเจ้าของที่ดินได้มาฟื้นฟูให้ดีขึ้นกว่าเดิม... เป็นภาพที่พวกเราเห็นจนชินตามาตั้งแต่เด็ก ๆ ครั้งแล้ว ครั้งเล่า เมื่อยามใดที่น้ำท่วมแล้ว...ครอบครัวเราก็ต้องมาลงแรงรื้อฟื้น ภาพเหตุการณ์ที่น้ำท่วมออกไป...ให้เหลือแต่ภาพที่ฟื้นฟูให้ดีขึ้น สิ่งใดที่ไม่เข้าตา...ก็จัดการเผาให้เตียน ทำให้ไม่รก รุงรัง และก็จัดการหาต้นไม้มาปลูกใหม่... นี่แหล่ะ คือ...วิถีชีวิตมนุษย์ดั้งเดิมของครอบครัวเรา... ก็ทำให้รู้ว่า...ถึงแม้ครอบครัวของเราในช่วงหนึ่งของชีวิต ได้ทำงานรับราชการ + บริษัท แต่เมื่อถึงเวลาที่ "ฟ้ากำหนด" ว่าหมดเวลาแล้ว...และพวกเราก็กลับมาที่เดิมของเรา... ดีที่ว่าครอบครัวเรายังเหลือที่ทางซึ่งเป็นมรดก + ซื้อหาเพิ่มเติม ให้ใช้เป็นพื้นที่ที่จะดำเนินชีวิตในช่วงที่ยังเหลืออีกต่อไปได้... ไม่ใช่ว่า พวกเราจะกลับถิ่นเดิมไม่ได้...ในเมื่อในช่วงเวลาหนึ่ง ของชีวิต เราได้เดินทาง โลดแล่นกับช่วงชีวิตที่ "ฟ้ากำหนด" แต่เมื่อถึงคราวกลับถิ่น...เราก็สามารถกลับมายืน ได้อย่างผงาด...ไม่ใช่ว่า "เมื่อบินออกไปจากรังแล้ว... เราจะกลับรังเดิมไม่ได้"... เปรียบเสมือน สิ่งที่เราได้เรียนรู้ในโลกกว้าง นั่นคือ... "ประสบการณ์แห่งชีวิต" บทหนึ่งเท่านั้นเอง... แต่สุดท้าย..."สิ่งที่เป็นความจริง" ภาพเหล่านี้ต่างหากที่เป็น "ความจริง"...และจะอยู่กับเราจนตราบเท่าที่ตัวเราเองสิ้นลม...
สวัสดีค่ะ
ชอบข้อความนี้มากๆค่ะ
"....แต่เมื่อถึงคราวกลับถิ่น...เราก็สามารถกลับมายืน
ได้อย่างผงาด...ไม่ใช่ว่า "เมื่อบินออกไปจากรังแล้ว...
เราจะกลับรังเดิมไม่ได้"..."
น้ำทำให้เกิดวิกฤต แต่ก็เป็นโอกาสนะคะ
ทำให้พี่น้องได้มาอยู่รวมกัน
พัฒนาสิ่งพ่อแม่ปูทางทำไว้ให้
เป็นกำลังใจให้นะคะ
ดีใจด้วยค่ะที่น้ำลด
คุณโชคดีที่มีผืนดินให้กลับมาพักพิง นึกถึงผู้ใช้แรงงานมากมายที่ประสพภัย และไม่เหลือผืนดินให้ทำกินอีกแล้ว
ดิฉันชอบชีวิตชาวไร่ชาวสวนมาก เห็นภาพแล้วอบอุ่น