ขุดลอกคูคลอง ปั้นดินเป็นคู ปลูกหญ้าแฝกกั้น น้ำท่วมใจหาย ข้าวตายเล็กน้อย ดินเค็มฝังลึก น้ำผ่านขังกอ ผ่านท่อแห้งลง พร้อมลงเก็บเกี่ยว ชาวนาดีใจ หยาดเหงื่อแรงกาย แรงใจมีหวัง ทุ่งนาน้อยใหญ่ เขียวไล่อ่อนแก่ ทองทาบพสุธา สาดแสงส่องสุก รวงเต็มลีบบ้าง โค้งงออ่อนย้วย ยิ่งเต็มยิ่งโค้ง อ่อนน้อมถ่อมตน จรดคืนผืนดิน ฟ้าชมพูเปลี่ยนสี ความหวังเรืองรอง มองเห็นสดใส สีทองผ่องอำไพ หอมกลิ่นความฝัน หอมกลิ่นรวงข้าว
แวะมาเยี่ยมคุณหมอค่ะ คุณหมอต้องมีอารมณ์สุนทรีแน่นอน นึกไปถึงภาพที่คุณหมอดูแลคนไข้ เห็นทุ่งนาเเหลืองอร่าม ถวิลหาอดีต
ที่ครั้งหนึ่ง ครูนายได้ไปใช้ชีวิตที่ คำตากล้า สกลนคร สภาพทุ่งนาคล้ายๆที่คุณหมอเล่าเรื่องมา ขอบคุณค่ะที่แบ่งปันความสุข
สวัสดีค่ะ คุณครูบนดอย
ถ้าไม่มีอะไรบีบรัด เช่น เวลาที่ต้องจำกัดในการทำภารกิจต่าง ๆ
หรือต้องตัดสินใจสำคัญท่ามกลางภาวะกดดัน
ส่วนใหญ่ก็จะสุนทรีย์นะคะ
เพื่อนทันตแพทย์ภาคอิสาน กลุ่มที่ทำงานด้านชุมชนด้วยกัน
ตั้งฉายาให้ว่า...หัวใส ใฝ่ดี สุนทรีย์ ชิมิชิมิ นะคะ
โฮ !!!! อาจารย์ขจิตคะ ชอบเหมือนกัน
นอกจากชอบดูแล้ว....ชอบดมด้วยค่ะ ไม่ต้องทำท่าแบบน้องหมาด้วยนะคะ
แค่เดินเข้าไปตามคันนา
โฮย...กลิ่นหอมรวงข้าวโชยมาบางเบา
ไม่ได้หอมสดชื่นเหมือนตอนข้าวสีเขียว
หอมละไอแห้ง ๆ แต่เต็มไปด้วยพลังความหวังอันสดใส
ใกล้ได้เก็บเกี่ยว...เห็นผลงานหยาดเหงื่อแรงงาน
อะไรจะบังเอิญขนาดนี้
อาจารย์ช่างถามได้ตรงห้วงเวลาพอเหมาะ
เมื่อวาน พี่สาวซื้อ "ข้าวเม่า" มาพอดี
ทำจากข้าวเหนียวเพิ่งออกรวง สีมาใหม่ ๆ เลยละค่ะ
ห่อมาในใบบัว น่ากินมาก...แซ่บอีหลี
มีให้กินช่วงนี้เท่านั้น
อนุญาตให้เช็ดมุมปากได้นะคะ
ค่อย ๆ แกะห่อใบบัวออกมา
หน้าตาข้าวเม่า เขียวธรรมชาติ หอมกลิ่นข้าวใหม่...นุ่ม เคี้ยวหยุ่น ๆ หนุบหนับนิด ๆ
โอ้โฮ คุณหมอคะ ข้าวเม่ากลิ่นหอมชื่นใจ ครูนายได้ลิ้มรสมาแล้ว ครูบนดอย ก็คือ ครูนาย อดืตได้ไปร่วมเหยียบครกกระเดื่องกับชาวบ้านสมัยที่อยู่อ. พังโคน จ. สกลฯ มาแล้วค่ะ เหมือนกันมั๊ยคะ สนุก ได้ใจจริง ๆ ถวิลหาอดีต ชีวิตของความเป็นครู ครูนายได้ไปบรรจุที่สกลนคร ปัจจุบัน ครูนาย ย้ายกลับมาบ้านเกิดที่ลำปางแล้วเจ้า ความสุขที่ไม่อาจลืมเลือน
หอมกลิ่นรวงข้าว ชื่นใจและมีความสุขค่ะ
เจริญพรคุณหมอธิรัมภา
เห็นข้าวเม่าสดๆจากนาแล้ว นึกถึงเมื่อก่อนเลย
หลังลอยกระทงก็จะไปเกี่ยวข้าวเหนียวมาตำข้าวเม่า
ข้าวเม่าจากข้าวใหม่นี้ อร่อยจริงๆ
นานมากแล้วที่ไม่ได้ฉันข้าวเม่าข้าวใหม่
ภาพ : เมื่อเดือนที่แล้ว(๙ ตุลาคม๒๕๕๔)ไปถ่ายรูปข้าวในนา ก่อนที่รถจะเกี่ยวไม่ถึงชั่วโมง
ชักอยากกินเด้คุณหมอ วิตามินคงเยอะเนาะ
ดีใจนะคะอาชีพแบบเราก็มีเวลาได้มองหาความสุขจากธรรมชาติรอบกาย.สุขที่แท้และอยู่ไม่ไกล
สวัสดีค่ะ คุณครูบนดอย
เคยเหยียบครกกระเดื่องนะคะ สมัยเด็ก ๆ
ช่างบังเอิญ สกลนครเหมือนกัน พอดีไม่ได้ซักพี่สาวว่า ได้ถามคุณยายที่ทำข้าวเม่าเองและเอามาขาย จากกอำเภออากาศอำนวยนั้น ใช้ครกกระเดื่องตำหรือใช้แบบสีเอา
ขอบคุณนะคะที่แวะมา ถวิลหาอดีต...คงอยู่ในใจถึงปัจจุบัน
อดีตอันหอมหวาน....และอร่อย
สวัสดีค่ะ คุณวันเพ็ญ
แฟนพันธุ์ "ข้าว" เหมือนกันนะคะเนี่ย
ไม่ชอบจริงไม่ลุยนาข้าวไปเก็บภาพไว้ใน Stock หรอก...ใช่ไหมคะ?
นมัสการ พระคุณเจ้า พระมหาแล อาสโย ขำสุข
ใช่ค่ะ...เป็นกลิ่นหอมเฉพาะของข้าว ที่นุ่มนวล บรรยายไม่ถูกจริง ๆ
ช่วงแรก ๆ ที่ยังแก่ไม่พร้อมกัน ที่บ้านยังใช้มือเกี่ยวนะคะ
จะใช้รถเกี่ยว เมื่อแรงคนเริ่มเกี่ยวไม่ทันน่ะค่ะ
ขอบพระคุณนะคะที่ท่านแวะมา
พี่ใบบุญ
ถ้าจังหวะพอดีได้ไปขอนแก่น และมีข้าวเม่าพอดี...ก็คงได้กินนะคะ
แต่จะไปอีกที่ โน่นแน่ะ 13 ธันวาคม ไปคณะนั่นแหละค่ะ
ไม่แน่ใจจะยังมีข้าวเม่าใหม่ ๆ หรือเปล่า
กลัวหาได้แต่...เก่า
ขอบคุณนะคะที่พี่มาเยี่ยม
สวัสดีค่ะ คุณ Oraphan
อู้ยยยยย ชอบมากค่ะ
ขับรถจากบ้านมาที่ทำงาน ไป - กลับ วันละ 60 กิโลเมตร
ผ่านทุ่งนาทุกวัน เห็นการเปลี่ยนแปลงตลอด....มีความสุขมาก
ท่านอาจารย์ โสภณ เปียสนิท คะ
นึกภาพสาวชาวนาบ้านป่าไม่ค่อยออก
พี่สาววัยใกล้เกษียณนะคะ เป็นคนออกความคิดไปขอต้นหญ้าแฝกมาจากศูนย์วิจัยเกษตร
(มีความรู้พื้นฐานมาจากสอนวิชาชีววิทยาน่ะค่ะ)
และออกแรงงานด้วย แล้วพี่เขยอีก 2 คน ก็พาเด็ก ๆ ปลูก เพื่อยึดดินคันนาที่เป็นคูกั้นกับคลองน่ะค่ะ
ได้ผลดีมากค่ะ ผ่านหน้าฝนมาได้ด้วยดี
ขอบคุณนะคะที่อาจารย์แวะมา
มาชม
เห็นรวงข้าวคราวสุกน้อมรวงลง รวงลีบชูรวงตรงสู่ฟ้านะครับผม
นึกถึงตอนเป็นเด็กน้อย ๆ เคยวิ่งไปตามคันนาที่บ้านในเขตเมืองนครพนมครับ...
ใช่แล้วค่ะท่านอาจารย์ umi
รวงลีบ...หยิ่งยโสสู้ฟ้า
รวงโค้งน้อมรวงลง...เต็มคน
แล้วเดี๋ยวนี้...อาจารย์ได้มีเวลาเดินตามทุ่งนาไหมล่ะคะ