ลอยกระทงปีนี้ไม่เหมือนปีที่ผ่านมา (ปีไหน ๆ ก็ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว) ปีก่อนพาแม่เดินเบียดวัยรุ่นไปลอยกระทงที่ท่าน้ำนนทบุรี กว่าจะถึงแม่น้ำ กว่าจะได้ลอย กว่าจะแหวกว่ายหมู่วัยรุ่นกลับมาถึงบ้านเล่นเอาเหงื่อเปียกเสื้อ...
ปีนี้น้ำท่วมใหญ่ ท่าน้ำนนท์ไม่จัดงานเพราะเกรงว่าจะทำให้แนวกั้นน้ำจะชำรุดและมีปัญหาต่าง ๆ รวมถึงสถานที่หลายแห่งก็งดกิจกรรมเพราะปัญหาน้ำท่วม มีบางสถานที่ในกรุงเทพฯ ที่ยังคงจัดงานลอยกระทง แต่จัดไม่ใหญ่โตอะไรมากนัก ..
ลอยกระทงปีนี้ กลับบ้านเร็วกว่าปกติตั้งใจจะพาแม่ออกไปลอยกระทง เพราะเตรียมทำกระทงไว้แล้ว พอถึงเวลาจริง ๆ ก็คิดได้ว่าไม่ลอยดีกว่า เพราะอย่างแรก ถ้าลอยไปก็จะเป็นการก่อขยะอีก 1 ชิ้น (ถึงแม้จะเป็นขยะธรรมชาติก็ตาม) อย่างที่สอง ถ้าจุดเทียน จุดธูป ก็อาจจะไปก่อความเดือดร้อนแก่บ้านเรือนริมน้ำได้ ... แต่อย่างไรก็ตามก็อยากจะพาแม่ออกไปเที่ยวดูบรรยากาศงานลอยกระทง ไปเดินแวะ หรือแวะกิน หนุก ๆ ขำ ๆ พอได้เวลาก็ "แม่..เราไปนั่งรถเที่ยวดูงานลอยกระทงดีกว่า" แม่ดูเหมือนจะยินดีที่จะได้ออกไปเที่ยวกับลูกชาย รีบลุกขึ้นเปลี่ยนชุดทันที...
ที่แรกแวะจอดรถริมถนนหน้าวัดสร้อยทอง เขตบางซื่อ เข้าไปเดินดูงานวัดและเดินเข้าไปดูคนลอยกระทงกันริมท่าเรือวัดสร้อยทอง ถามแม่ว่าอยากลอยกระทงไหม ซื้อหาเอาจากแถวนี้ได้ ราคาไม่แพงเกินไป และก็ลอยไม่ยากเพราะระดับน้ำต่ำกว่าแนวเขื่อนเล็กน้อย แม่บอกว่า "ไม่ดีกว่า ผม เล็บ ก็ไม่ได้ตัดมา" ...
อันนี้ตามความเชื่อ(ของที่บ้าน) ที่เชื่อกันว่า การลอยกระทง จะต้องตัดผม ตัดเล็บ ใส่ไปในกระทง ใส่เหรียญลงไปด้วย แล้วอธิษฐานลอยเคราะห์ ลอยทุกข์ โศก โรค ภัย ลงไปในกระทง ให้แม่พระคงคาช่วยชำระล้างให้หมดสิ้นไป
เอาล่ะ ไม่ลอยก็ไม่ลอย งั้นเราไปกันต่อ... ออกจากวัดสร้อยทองก็ขับรถเข้ากรุงเทพฯ เส้นไหนรถติดก็หลีกไปอีกทาง จนออกราชดำเนินมุ่งหน้าวัดสระเกษ ได้เห็นการปล่อยโคมขึ้นบนฟ้าจำนวนมากดูแล้วสวยดี อยากปล่อยบ้างแต่ก็ไปไม่ได้ ไปไม่ถึงเพราะรถติด จำต้องเลี้ยวกลับแล้ววกไปบริเวณป้อมสันติชัยปราการ (แถวบางลำพู) เพื่อจะดูบรรยากาศการจัดงานลอยกระทง ก็ได้แค่ดูเพราะคนเยอะ รถเยอะ ได้แต่ไหลไปตามทางแล้วก็กลับบ้าน...
เป็นอันว่า ปีนี้เรา (ผมและแม่) ก็ไปลอยกระทงนะ แต่ใช้ใจลอยกระทง ใช้ใจอธิษฐาน ใช้ใจขอขมาต่อแม่คงคง และสำคัญได้พาแม่เที่ยวด้วย แค่เห็นแม่มีความสุขเวลาที่ได้ไปเที่ยวกับลูกชายแค่นี้ผมก็สุขใจแล้วล่ะ
ใจ...ลอยไปถึงใจ
Good idea ครับ