.."ฝืนได้หรือไม่"

"หล่อน"เคยได้ยิน..ประโยคนี้เมื่อเด็กๆ..อย่าไปฝืน..มัน..ธรรมชาติน่ะ...

....ได้ยินมา..เข้า..หูซ้าย..ทะลุหูขวา..."ยิ้ม"..ให้..กับคำพูด..ของ..ปู่ย่าตายาย..เพราะมันไม่ทันสมัย..ในสมัยนั้น...เจ็ดสิบปีผ่านไป...

"หล่อน"..นั่งจมอยู่กับโลกสี่เหลี่ยม...ในห้องสี่เหลี่ยม..ที่อุณหภูมิหนาวเย็นพอๆกับข้างนอก..ต้นไม้ในกรอบหน้าต่างใบเปลี่ยนสีเป็นน้ำตาลไหม้..พร้อมร่วงหล่นเมื่อ..ลมหนาวกระหน่ำ..."มันเป็นธรรมชาติ..ที่ฝืนไม่ได้.."

"หล่อน"..เห็น..ความงาม..ของใบไม้..ที่หลุดจากขั้วพร้อมกัน..ลอยควะคว้างล่วงหล่นสู่พื้นดินตามแรงลม..ปกคลุมปกปิดพื้นดินดำคล้ำให้แลดูสวยสดด้วยใบไม้หลากสี..มันเป็นสีทองเหลืองอร่ามไปทั่ว.."หล่อน"แอบยิ้มให้กับจินตนาการที่ผันผวน..คิดเปลี่ยนใบไม้ให้เป็น"ทอง"...ลอง"ฝืน"ธรรมชาติ "ดู"..สักที...จะฝืนได้หรือไม่.....