คำคนแต่แรกจำต่อต่อกันมา...

ณ มุมหนึ่งในวัดเขาเมืองเก่ายามสาย ๆ มีสายฝนตกลงมาพรำ ๆ ยูมิเดินเหมือนวิ่งหลบฝนใต้เต็นท์  และทานข้าวกับแกงพุงปลามีแกงจืดหมูใส่ฟักเขียวและมีจานผักกาดสดอยู่ตรงกลางวงใครใคร่กินก็กินกันตรงนั้น

ผมไปหาน้ำมาเทใส่แก้วแล้วยกให้พี่ที่นับถือกัน  กินไปคุยกันไปเรื่องเมืองเก่าพัทลุง  ผมจับใจความที่พี่เล่าให้ฟังอาจจะผิดก็ได้นะว่า...เดิมทีมีคนเลี้ยงช้างอยู่แถบนี้วันหนึ่งช้างใช้งาแทงหักเอาหน่อไม้มาให้ครวญช้าง  เขานำเอาหน่อไม้นั้นไปแอบไว้ที่ ( ซอกตู ) ข้างประตู  ต่อมาพระนางเลือดขาวก็เกิดมาจากหน่อไม้นั้นและได้สร้างเมืองพัทลุงที่แถววัดเขียนบางแก้วปัจจุบันเป็นแห่งแรก แล้วแห่งที่สองย้ายเมืองมาที่ลำปำ 

 

       ต่อมาทางอาณาจักรสุโขทัยแผ่อำนาจลงมาทางใต้เห็นมีเมืองอยู่แล้วแต่ขาดเจ้าเมืองเลยตั้งตาเพชรเป็นเจ้าเมืองอยู่ตรงนี้คือแถววัดเขาเมืองเก่านี่ละ  ตาเพชรมีน้องสาวชื่อยามู ต่อมายามูไปสร้างเมืองอยู่แถวเมืองปัตตานี 

 ตาเพชรมีน้องชายชื่อภูสิง  ต่อมาภูสิงไปสร้างบ้านเมืองอยู่ชื่อสิงคโปร์ปัจจุบันนี้...และแต่ละในชุมชนสิ่งหนึ่งที่ยังมีรอยให้จารึกคือพุทธสถาน...ตำนานเขาเล่ามาจริงบ้างไม่จริงบ้างแล...

แง่คิด...คำคนแต่แรกจำต่อ

ต่อกันมาเล่าขานกันต่อ ๆ ไปไร้จุดจบ  ตราบใดที่ยังมีคนก็ยังคงมีสังคมมีวิถีวัฒนธรรมท้องถิ่นให้เล่าขานกันตลอดไป.