สองสิ่งที่กำลังแย่งชิงกันอยู่ระหว่างช่วยเหลือตนเอง กับ ความช่วยเหลือจากผู้อื่น
ป้ายศูนย์อพยพถูกปลดลงเมื่อระดับน้ำในพื้นที่เพิ่มสูงขึ้นถึงใต้หัวเข่า ชาวบ้านขนชุดนอนมาจากบ้านพวกเขาแจ้งความจำนงว่า..ต้องการที่พักพิง
ข้าพเจ้าบึ่งรถมาถึง ท่วมกลางเสียงโวยวายของชาวบ้าน และสายตาตรงข้ามกับคำว่ามิตร...
เรานั่งลงคุยกันถึงความต้องการและความเข้าใจ ในสถานะขององค์กรเล็กๆ เราทำตามคำสั่งและทำตามกำลังของเรา..
ในที่สุดคำว่ามิตรค่อยๆ ปรากฏในสายตา..ชาวบ้าน เมื่อเลื่อนคำว่า “ความเข้าใจตรงกัน”ออกมา
เหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ครั้งนี้ข้าพเจ้าอยู่ในฐานะ “ผู้หนึ่ง” ที่จะได้เอ่ยถึงประวัติศาสตร์ของชาติครั้งนี้
น้ำท่วมสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อสายน้ำไหลมาจากหลายสารทิศ จากระดับใต้เข่าเป็นระดับเหนือสะเอวภายในเวลาสองวัน แม้ระดับน้ำจะสูงขึ้น ระดับความเข้าใจห่วงใยก็ไม่น้อยหน้าสูงท่วมขึ้นเป็นเงาตามตัว แน่ล่ะ คำว่า “มิตร” ยังคงอยู่
ในฐานะคนที่เฝ้ามองผู้ประสบทุกข์ภัย ข้าพเจ้ามองเห็นความเป็นไปของคำว่า “ช่วยเหลือ” อยู่สองอย่าง คือ ช่วยเหลือผู้อื่น และช่วยเหลือตนเอง ชาวบ้านที่เข้ามาอาศัยอยู่ในองค์กรของเรา ต้องการช่วยเหลือตนเอง เครื่องมือจับปลา เริ่มต้นชีวิตขึ้นอีกครั้ง ข้าพเจ้าไม่แน่ใจว่ามันนอนนิ่งมานานเท่าใด แต่เหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่เรียกสิ่งเหล่านี้กลับคืนมา
ชุมชนหลังโรงเรียน..มีคลองเล็กๆ กั้นอยู่ คลองที่น้ำอาจเคยรินไหลใสสะอาดแต่เมื่อพื้นที่ด้านหน้าถูกเปลี่ยนเป็นบ้านจัดสรรหลังใหญ่ น้ำก็เปลี่ยนสีเป็นดำคล้ำ เมื่อนั้นหรือเปล่าหนอที่เครื่องมือจับปลาถูกเก็บไว้ในที่ลับตา
“เราไม่ต้องการอะไรมากหรอก นอกจากที่นอนที่ไม่เปียกน้ำ” ชาวบ้านยังคงยืนยันความต้องการ เรือลำเก่าถูกนำมาลงน้ำอีกครั้ง ตาข่ายดักปลา แห และเป็ดตกปลา กิจกรรมทางน้ำของผู้เผชิญภัย ทำให้เห็นว่าแม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนไปแต่สัญชาตญาณการรักษาตัวรอดของชาวบ้านยังดำรงอยู่ แน่ล่ะพวกเขาเป็นผู้ประสบภัย ข้าวกล่องย่อมสำคัญ
