เสียงเจี๊ยวจ๊าวเริ่มสร้างสีสันอีกครั้งหลังจากเงียบเหงามาหลายสัปดาห์

..........

เดินเข้าชั้นเรียน...นักศึกษาบอกชั้นเหมือนที่เคยได้รับการปฏิบัติมาทุกครั้ง...

วันแรกของการเรียนการสอน ก็เหมือนกับการที่ผู้เรียนจะได้ดูหนังตัวอย่าง...ดังนั้นมีความสำคัญไม่น้อย..เพื่อให้ผู้เรียนจะอยากเข้าเรียนวิชาของเราในครั้งต่อไป

เริ่มคำถามกับนักศึกษาว่าวันนี้จัดหนักหรือแบบเบา  นักศึกษารีบบอกกันใหญ่ว่า “ขอเบาๆ ก่อนได้ไหม  เอาแบบว่าเจอกันรับแนวการสอนแล้วเลิกเลย  แหม..เห็นเป็นวันเปิดร้านค้าไปได้ พอประธานตัดริบบิ้นปุ๊บก็เสร็จพิธี เลยตอบไปว่า “ได้ๆ” จากเหล็กหนึ่งกิโลเป็นนุ่นเบาๆหนึ่งกิโลแล้วกัน....นักศึกษาบางห้องก็เออออ..ว่าดีๆ (555 หลงกลเราจนได้)

สิ่งแรกที่เจอกัน...แนะนำตัวกันหน่อยเป็นธรรมเนียม...ห้องที่ไม่เคยเจอก็เริ่มแนะนำตัวเพื่อสร้างความคุ้นเคยกันยาวเป็นซีรี่ส์หนังเกาหลี แต่ห้องที่เคยเจอกันแล้วก็หามุขใหม่มาสร้างสัมพันธภาพกันก่อน นักศึกษาที่เคยเจอเมื่อเทอมที่แล้วข้อดีตรงที่รู้จักกันมาก่อนไม่ต้องวิเคราะห์ผู้เรียนมากนัก  แต่ที่ติดตรงที่เวลาปล่อยมุขนี่แหล่ะ..ถ้าเป็นมุขเดิมๆ ก็แห้วเลย ...ต้องหาให้ทันสมัยกับผู้เรียนเสมอ  

ตามด้วยความคาดหวังต่อเนื้อหาวิชา ตนเอง เพื่อนร่วมชั้น อาจารย์ผู้สอน บรรยากาศในชั้นเรียน  และการทำความเข้าใจในรายวิชาที่เรียนด้วยการแจกแนวการสอนเพื่อสร้างความเข้าใจให้ตรงกัน


กิจกรรมครูดีที่ฉันอยากเป็นช่วยตอบคำถามที่นักศึกษามักจะถามแล้วเราได้ คือ เข้าห้องช้าได้กี่นาที?  เลทสักครึ่งชั่วโมงได้ไหม?  หรือแม้แต่สิ่งที่เราอยากบอกเรื่องอื่น ๆ เช่นการแต่งกาย  ความรับผิดชอบต่างๆ ด้วย

…………………

เหตุการณ์วุ่นๆในห้องเรียนวันแรก  แถมเป็นเช้าวันจันทร์เปิดเรียนวันแรกเสียด้วยเมื่อให้นักศึกษาทำแบบทดสอบก่อนเรียนในเวลา 11.00 น. ก็มีนักศึกษาส่งเสียงดังถามหายาดมยาหม่องกันวุ่นวาย ปรากฏว่านักศึกษาคนหนึ่งกำลังหน้าซีดเหนื่อยแตกเป็นลมในห้องเรียน นักศึกษาก็มีจิตอาสาลุกมามุงดูกันใหญ่เลยบอกให้เหลือแค่สองคนคอยดูแล (เล่าให้ใครฟังมีแต่บอกว่าครูโหดไปหรือเปล่า เด็กกลัวจนเป็นลม ) พออาการดีขึ้นเลยได้ความว่า เมื่อคืนนอนน้อย แถมเช้านี้ก็ยังไม่ได้ทานข้าวมาเรียน ... ^0^