ผมมีความเชื่อว่าแท้ที่จริง เราต่างไม่ต้องการพื้นที่อันกว้างใหญ่ไพศาลสำหรับให้ชีวิตได้โลดแล่น และผ่อนพัก  เพราะบางทีในความกว้างใหญ่ไพศาลนั้น  ก็ดูเวิ้งว้างเกินทนทานได้

หากแต่บางมุม  เราก็ไม่ต้องการมุมอันแคบเล็กที่ยิ่งโลดแล่นก็เหมือนยิ่งถูกฉุดกระชาก ยิ่งผ่อนพักก็เหมือนยิ่งถูกกดทับ

แล้วอะไรล่ะคือความพอเหมาะพอดีของชีวิต

คำถามเช่นนี้ ระยะหลังผมเริ่มถามทักตัวเองบ่อยครั้งขึ้น  บ่อยครั้งจนเหมือนคนแก่ขี้บ่น บ่อยครั้งจนเหมือนคนเลื่อนลอย


แปลกแต่ก็จริง-ยิ่งเดินทางดุ่มเดินไปเบื้องหน้า  แต่กลับคล้ายเดินทางกลับสู่ดินแดนอันเป็นแก่นรากที่เราได้เคยฝังรกรากของความเยาว์วัยไว้ที่นั่น

บ้านที่เหมือนคล้ายกระท่อม
ทุ่งนาที่คล้ายห้องเรียน
ลอมฟางที่คล้ายเห็ดดอกโตๆ
ตุ่มน้ำที่คล้ายบ่อน้ำที่เย็นฉ่ำและไม่แห้งขอด
และอื่นๆ อีกมากมาย...

...

 

ทุกครั้งที่กลับบ้าน
ชีวิตเบิกบานเป็นไหนไหน
แม่เข้าครัวคั่วพริกตั้งหม้อไฟ
พ่อเก็บผักเขียวสดใสมาใส่จาน
กินปลาเป็นหลัก กินผักเป็นพื้น
ชีวิตแช่มชื่น เบิกบาน
เป็นเช่นนี้มาเนิ่นนาน
เพียงแต่เราไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่านั้นเอง

 

Large_dsc_1132

..

๒๓ ตุลาคม ๕๔
บ้านเกิด