* ธรรมดาก่อนเข้าห้องสอบ ทุกคนมักจะตื่นเต้น กลัวว่าจะผ่านหรือไม่น๊ะ ! บนบานศาลกล่าวก็ยังมีครับ ผู้เขียนเองยังเป็นกับเขาด้วยแต่..แก้บนแล้วทุกครั้งเพราะกลัว..เขาจะมาทวง...ไม่เชื่ออย่าลบหลู่เชียวน๊ะเรื่องแบบนี้..เป็นเรื่องเป็นราวกันมามากแล้ว ถามไปถามมาลืมแก้บน..อย่าแก้ล่างก็แล้วกันจะโดนเซ็นเซอร์..
๙.ผู้เขียน หน.ทองหล่อและคำรณ+ครอบครัว.ที่ดอนเมือง : ภาพโดยนางสาวจิ๋ว.
หนึ่งชั่วโมงหลังการสอบ ทุกคนจึงรู้คะแนนของตนด้วยการคาดเดา.จะให้แน่นอน ต้องมีเอกสารยืนยันจากจัสแมคเท่านั้น !เช้าวันรุ่งขึ้น ทางฝ่ายการสอนได้นำคะแนนมาประกาศให้นร.ที่ไปสอบเมื่อวานได้ทราบ ทีมเราผ่านทุกคนครับ ผมได้ ๘๖ % ประพันธ์ ได้ ๘๔ % และคำรณได้ ๘๕ % ทุกคนผ่านหมดนอกจากนาวาโทท่านนั้น.เสียใจด้วยครับหัวหน้า. วันรุ่งขึ้นเรารับหนังสือส่งตัวจากทางศูนย์ฯเพื่อรีบไปเดินเรื่องให้ทันเวลา น่าเสียดายมีผู้ที่ต้องส่งตัวเองกลับไปเข้ายามจริงๆ หนึ่งนายก็คือ พจอ.ประพันธ์ บัวเผื่อน้อย. ปีถัดมาประพันธ์จึงได้เป็นตัวจริงและสามารถไปเรียนในหลักสูตรเบสิคได้ตามที่หวังไว้. ปัจจุบันเป็นนายทหารแล้ว.วนเวียนอยู่ในหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน.น่าเสียดายที่พี่แกรีบเป็นนายทหารเสียก่อน คงจะไม่มีโอกาสใช้สิทธิ์ไปเรียนต่อเสียแล้ว หลักสูตรการซ่อมเบื้องสูง. จริงๆแล้วหลักสูตรต่อเนื่องนั้น รับเฉพาะนายทหารชั้นประทวนเท่านั้น ! เคยมีนายทหารสัญญาบัตรแอบเบียดไปเหมือนกัน.ตามที่ได้เขียนไปแล้ว.นายทหารที่มาจากชั้นประทวนแบบหมวดประพันธ์นั้น ผมว่ายังไงๆก็ไม่น่าจะมีเพาเวอร์ที่จะไปยึดเอา หลักสูตรของชั้นประทวนไปเรียนได้. ถึงจะมีก็ไม่น่าจะมากพอ. ผมและคำรณได้แยกมาเตรียมเดินเรื่องต่างๆ เหมือนเดิมครับ ทุกเรื่องต้องออกจากการข่าวทหารเรือก่อนเสมอ แล้วไปทำเรื่องรปภ.ที่กรมนาวิกโยธิน จากนั้นต้องนำหลักฐานต่างๆไปทำหนังสือเดินทาง. ที่กองการต่างประเทศ ยังอยู่แถวๆ รพ.สงฆ์-อุรุพงษ์. ทีนี้ก็รอเรียกตัว เพื่อไปรับเงินจากธนาคารทหารไทยที่สาขาใหญ่. ยังอยู่ที่เดิมครับ แถวๆรร.สันติราษฏร์บำรุง. ตอนที่ผมไปครั้งแรกนั้น สำนักงานแห่งนี้ยังอยู่ที่เดิมคือที่ถนนราชดำเนิน.ถ้าผมจำไม่ผิด น่าจะอยู่แถวๆสี่แยกคอกวัว.
๑๐.คำรณ- ผู้เขียนและน้องชาย.รอเชคอินที่สนามบินดอนเมือง. ปี ๒๕๓๑.
อย่าลืมนำหนังสือเดินทางติดไปด้วย เพื่อให้จนท.ธนาคารประทับตราว่า ได้นำเงินออกนอกประเทศ.เกินกว่าที่กฎหมายกำหนดรึไม่ ? ที่สำคัญลำดับต่อมาคือการเอาหนังสือนำจากกง.ทร.ไปรับตั๋วที่บริษัทการบินไทยซึ่งตั้งอยู่แถวถนนผ่านฟ้า.เรื่องที่ถือว่าสำคัญที่สุดคือ ผู้ได้ทุนทุกคนต้องหาคนมาค้ำประกันตนเอง ผมไม่อยากกลับมาหาคนค้ำที่สัตหีบเพราะเกรงจะเสียเวลา. หมุนไปหมุนมาเออ..ลองพูดกับครูสมัยดูหน่อยก็น่าจะดีน๊ะ ! เผื่อท่านยินดีที่จะช่วยค้ำให้ และผมจะได้ไม่ต้องลำบากเพื่อกลับไปหาคนค้ำประกันถึงสัตหีบ.นาวาตรี สมัยขออภัยครับ.จำนามสกุลไม่ได้แล้ว !ขณะนั้นเป็นนายทหารประจำศูนย์ภาษาทร. ท่านจะคอยรับแถวและตรวจนักเรียนที่เข้าอบรม. เนื่องจากท่านต้องมาทำหน้าที่ระหว่างรอการเกษียณอายุ ปกติท่านจะเมาหน้าแดงกล่ำตลอด.พอมารับแถวบ่ายเสร็จท่านก็รีบกลับไปก๊งต่อ.ผมไม่ทราบว่าท่านไปซุ่มดื่มอยู่ตรงไหน?เพราะพื้นที่ทหารเรือนั้น มีหลายๆร้านที่เป็นใจให้กับพวก คอทองแดง.ไปซุ่มดูเอาเองเถอะ.
๑๑. โจรสลัด ผู้เขียน ตัวการ์ตูน -ที่ดิสนี่ย์แลนด์.ปี๒๕๓๑.
ที่นี่มีหลายๆหลักสูตรมารวมพลกันอยู่เสมอ. สำหรับผมเรื่องการดื่มนั้นถ้ามีโอกาสมักจะมาชวนเพื่อนตั้งวงกัน ที่สโมสรกองพันสารวัตรทหารเรือ เพราะถ้าไปดื่มที่อื่นจะมีโอกาสถูกสารวัตรจับง่ายมาก ก็ดื่มมันในสโมสรนี่แหละ ! จำไม่ได้แล้วหรือที่เขาว่าถ้าอยากได้ลูกเสือต้องไปที่เขาดิน.เฮ้ยไม่ใช่เข้าถ้ำเสือเหรอ ? มั่วอีกแล้วลูกเพ่..ใครจะมาจับ?เพื่อนรุ่นเดียวที่กองพันนี้มีหลายคน.หมวดสมนึก นาคสมบูรณ์ คนนี้ดื่มกับผมตั้งแต่ยังเป็นระดับจ่าและพันจ่าเอก. ต่อมาเขาได้ก้าวหน้าขึ้นขึ้นเรื่อยๆ ขณะเขียนเรื่องนี้พี่เขาเพิ่งประดับยศเป็นนาวาเอก..ตำแหน่งสารวัตรนย. เอ็งจะจับใครที่เป็นทหารก็เชิญ แต่ข้าฯลาออกมาเสียแล้วว่ะ ! ขณะที่ผมกำลังทบทวนเรื่องนี้ ผู้การสมนึกได้เกษียณอายุแล้ว ในยศนาวาเอกพิเศษ. มีอีกหลายท่านที่ได้เกษียณอายุพร้อมๆกัน ผมเห็นจากการถ่ายทอดในเคเบิ้ลทีวีสัตหีบ ในพิธีพิธีย่ำพระสุรสีห์ ซึ่งทางหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ได้จัดพิธีขึ้นเพื่อเป็นเกียรติ แก่ข้าราชการที่ได้เกษียณอายุในปีนั้น.สมนึกกับผมยังดื่มกันบ่อยๆเวลาเลี้ยงรุ่น หรือเจอกันตามโอกาส.อีกคนคือมานิตย์ คงระเรื่อย คนนี้พอเป็นนายทหารแล้วพี่แกลาออกไปทำสวนมะพร้าว อยู่แถวๆสุราษฎร์บ้านแกนั่นแหละ.! ต่อมามีการโอนหน่วยทหารสารวัตรนย. ให้ไปขึ้นตรงกับกองทัพเรือ มีข้าราชการหลายคนทำเรื่องขอย้ายตัวเองไปสังกัดที่หน่วยนั้น เพื่อความก้าวหน้า.
๑๒. ผู้เขียน จ่าโนว์ อดิศักดิ์ และคำรณ. - สังสรรค์กันในห้องพัก. ปี ๒๕๓๑.
ความที่เป็นนักดื่ม ผมยืนยันว่าผมมองคนไม่ผิดจริงๆครับ พอผมออกปากกับครูสมัย ท่านรีบตกลงทันทีแถมกระซิบว่าลายเซ็นของเมียฉัน.เธอเซ็นเอาเองก็แล้วกันน๊ะ! กลับจากอเมริกาผมซื้อไฟแช๊คมาฝากท่าน๑ อันท่านได้เกษียณอายุแล้ว.ผมเคยเห็นท่านเดินอยู่ แถวๆเตาถ่านบ้านผมนี่เอง ! พอค้ำประกันเสร็จเป็นอันจบขั้นตอน ที่เหลือคือรอการเดินทางเท่านั้น !ระหว่างรอให้ระวังอุบัติเหตุทั้งปวงรวมเรื่องอาหารการกินจะต้องระวังเป็นพิเศษ ถ้าท้องไส้เกิดเสียขึ้นมาล่ะก็ !อาจต้องงดหรือเลื่อนการเดินทางได้ ระวังให้ดีน๊ะครับ. แปลกครับ ! ผมได้เขียนถึงการไปสหรัฐ ฯของผมจบไปสองครั้งแล้ว ผมจำวันที่เดินทางได้แม่นยำราวกับเพิ่งไปมาเมื่อวานนี้เอง แต่ดูสิครับ.ทั้งๆที่ผมเพิ่งไปครั้งที่สามมาไม่นานนัก ทำไมจำวันเดินทางไม่ได้แล้ว? น่าจะต้องไปตรวจสมองดูบ้าง.ใครจะอาสาพาไปล่ะ ? เราได้ว่าจ้างรถตู้มากันทั้งครอบครัว ผมและคำรณ. ออกจากสัตหีบประมาณ๐๔๐๐น. มาแวะกินข้าวมันไก่กันแถวๆหลักสี่พลาซ่าในมื้อเช้านั้นเองตอนนั้นกำลังเริ่มลงมือสร้าง. ผมจำไม่ได้ว่าช่วงที่ผมกลับจากสหรัฐอเมริกามานั้นเขาสร้างเสร็จรึยัง ? อิ่มแล้วจึงออกเดินทางต่อมาเข้าสนามบินเพื่อทำการเชคอิน Check in. มีคนไปส่งผมหลายคน ในจำนวนนี้มักจะเป็นหน้าเดิมๆที่เชื่อกันว่า..ถ้าได้ไปส่งใครตัวเองจะมีโอกาสไปเองในโอกาสหน้า เช่นมว.เพชรเกษม , มว.ทองหล่อ เวลาไปจริงมีผมและ คำรณ เท่านั้น ! ที่เหลือต้องนั่งรถกลับสัตหีบครับ. พอได้เวลาเราจึงเดินเข้ามาเชคอินที่แสตนด์ของการบินไทย หลังการตรวจกระเป๋าแล้วก็ถึงขั้นตอนการตรวจผู้โดยสารขาออก.เสร็จขั้นตอนแล้วจึงเดินออกไปขึ้นเครื่องตามหมายเลขประตูที่กำหนดไว้ พอพ้นประตูใหญ่..เราก็เข้ามาพร้อมอยู่ที่ด้านท้ายของเครื่องการบินไทย. เราเก็บกระเป๋าไว้ในที่เก็บของแล้วนั่งรอจนได้เวลาที่กัปตัน ต้องนำเครื่องออกจากงวง เพื่อไปรอขึ้นที่หัวสนามบินอีกไม่นานนัก..เครื่องจึงได้ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า Take off. แล้วยูเทอร์นออกไปทางประเทศญี่ปุ่น ท้องฟ้าแจ่มใสเหมาะแก่การเดินทางมากครับ พอไฟดับก็มีการเสริฟอาหาร และเครื่องดื่ม ให้กับผู้โดยสาร ทั้งชาวไทยและเทศ. ผมมาทราบภายหลังเรื่องการจราจรที่บ้านเรา สี่ช.ม.ต่อมาผมกำลังจะลงที่สนามบินญี่ปุ่นแต่บรรดาแม่ยกที่มาส่งเรา ยังกลับไม่ถึงสัตหีบเลยครับ..การจราจรคล่องตัวมาก.
๑๓. รอเปลี่ยนเครื่องไปแคลิฟอร์เนียร์. ที่สนามบินวอชิงตันสเตท. ปี ๒๕๓๑.
การเดินทางครั้งนี้ เป็นครั้งที่สามของผม. แต่เป็นครั้งแรกของคำรณ. ผมจึงไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไรนักคำรณเองกลับมีทีท่าว่าจะตื่นเต้นมากกว่าผม. การที่คำรณได้เดินทางมาพร้อมผมจึงทำให้ผมมีเพื่อนดื่มไปด้วย. ผมสวมหูเพื่อฟังเพลงเสียเป็นส่วนใหญ่. ส่วนคำรณเพลินอยู่กับการดูภาพยนต์ ที่การบินไทยได้ฉายบริการให้กับผู้โดยสารเราคุยกันเป็นบางช่วงครับ ใครอยากนอนก็นอนได้โดยไม่มีการรบกวนกัน. เครื่องของการบินแห่งชาติใช้เวลาราวสี่ชั่วโมง จึงได้ร่อนลงที่สนามบินนานาชาตินารีตะ ที่ประเทศญี่ปุ่น Narita Internationa Airport , Japan. แล้วก็ได้แท็กซี่มาจอดเทียบที่งวงซึ่งติดอยู่กับตัวอาคาร ระหว่างนั้นผู้โดยสารที่มีสถานีปลายทางที่ญี่ปุ่น ก็พากันเดินออกจากตัวเครื่องไปก่อน. ต่อมาทางแอร์สาวไทยได้แจ้งให้ผู้โดยสาร ที่มีปลายทางที่สหรัฐอเมริกาให้ลงไปพักรอที่ด้านล่าง ผู้โดยสารที่เหลือและผมจึงได้หยิบป้าย ทรานสิทTransit.ขึ้นมาถือไว้ เพื่อจะได้สะดวกตอนที่กลับมาขึ้นเครื่องนั่นเอง !
๑๔. ผู้เขียนกับคำรณ - ที่บ้านเพื่อนแค๊มป์เพ็นเดิลตั้น. ปี ๒๕๓๑.
เราเดินออกจากตัวเครื่องกันเลย..ตั้งใจจะไปเดินดูของที่ดิวตี้ฟรี Duty Free.พอเดินพ้นประตูมาก็มีคนไทยมาถามหาคนชื่อประสิทธิ์. โทษครับ ชื่อประสิทธิ์หรือเปล่า ? ผมคิดว่าเขาถามว่าทรานสิทหรือเปล่า? ใช่ครับผมตอบ. เขาบอกว่าผมมารับ..แต่ผมปฎิเสธไปว่าไม่ใช่มั้ง ! เพราะผมรู้ดีว่าปลายทางของผมอยู่ที่ไหน ?ชายคนนั้นจึงได้เดินจากไป. ผมกำลังจะลงไปใช้ห้องน้ำที่อยู่ชั้นสามใต้ดิน.จึงให้คำรณเดินดูของรอไปก่อนและก็เหมือนเดิมครับ ระบบขับถ่ายของผมไม่สามารถใช้งานได้.. ผมจึงกลับขึ้นมาเดินดูของกับคำรณที่บริเวณร้านปลอดภาษี. เราเดินดูสินค้าไปเรื่อยๆ.แต่ผมรู้ดีว่ายังไงๆคงไม่ได้ซื้อเป็นแน่ เพราะนายคำรณบวกลบคูณหารละเอียดยิบ ยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีกไอ้โน่นก็แพง!..ไอ้นี่ก็แพง! คำรณบ่น. ประมาณ๑ ชม.ต่อมาเราได้ยินประกาศเรียกให้ผู้โดยสารกลับขึ้นเครื่อง.การเดินช๊อพปิ้งด้วยสายตาของเรา จึงเป็นอันยุติลง.Window Shopping.เดินดูของแล้วไม่ซื้อคือการเดินดูของจากภายนอกไม่ได้เข้ามาในห้าง. ในที่สุดเราได้กลับมานั่งที่เดิม เพราะก่อนลงไปจากเครื่องนั้น ผมได้วางป้ายจองแล้วไว้บนเบาะนั่ง. Occupied.
๑๕.ผู้เขียน:คำรณ:พี่เลี้ยงและครอบครัว-ที่ร้านทำผมในเมืองแซนดิเอโก.ปี ๒๕๓๑.
เครื่องได้ขึ้นสู่น่านฟ้าญี่ปุ่นแล้วเลี้ยวซ้าย วกกลับมาเข้าเส้นทางการบินสู่ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยกัปตันใช้เวลาประมาณ ๙ ชั่วโมงสภาพอากาศต่างๆปลอดโปร่งดีครับ. เครื่องบินผ่านมหาสมุทรแปซิฟิก อยู่ที่ระดับความสูงประมาณ ๓๕,๐๐๐ฟุต. ตามที่กัปตันได้ประกาศให้ผู้โดยสารทราบแล้ว. การบินไทยยังคงให้บริการกับผู้โดยสาร..ดีเหมือนเดิมครับ มีอะไรก็นำมาเสริฟเหมือนทุกครั้ง ภาพยนต์ก็ฉายให้ดู ถึงแม้จะไม่มีใครมาพากย์ให้ฟัง.ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร? ตื่นมาได้รับบริการด้วยผ้าร้อน และยังมีการเสริฟอาหารอีกครั้ง.ไม่ทราบว่าสายการบินอื่น บริการแบบนี้หรือไม่ ? เราลงที่ Seattle Airport,Washington States.สนามบินซีแอทเติ้ล,วอชิงตันเสตท และรอผ่านพิธีทางศุลกากร ผมใจหายวาบขึ้นมาทันทีครับ ! เมื่อรู้ว่าจะต้องเดินมาเข้าคิวเพื่อตรวจว่า เรานำอะไรเข้ามาในประเทศบ้าง ? ระหว่างที่รอการตรวจอยู่นั้น ผมได้เข้าไปใช้บริการในห้องน้ำของสนามบินด้วยความรีบร้อน ตอนออกมาผมได้ทำหนังสือเดินทางและเอกสารที่เกี่ยวข้องหล่นไว้ในนั้น. ดีน๊ะว่ายังไม่ได้ไปไหนไกล ผมรีบเดินกลับมาที่ห้องน้ำเดิมทันทีเกือบไปแล้วสิครับ.แหม ! ช่างเผอิญ ที่มีผู้โดยสารคนอื่นเข้ามาใช้ห้องต่อจากผม. ผมเคาะประตูแล้วบอกให้เขาส่งของที่ผมทำหล่นไว้ ลอดออกมาจากด้านล่างด้วย Would you please send me the passport.Thank you sir.ผมยื่นมือออกไปรับของ แล้วต้องรีบกลับมาเข้าคิวเพื่อตรวจเอกสารในการผ่านเข้าเมืองต่อไป. ผมกำลังกังวลเป็นที่สุดเพราะว่าเที่ยวนี้ผมนำเสื้อผ้า ติดมาด้วยหลายรายการ.เพื่อจำหน่าย. โดยหวังจะนำเงินที่ขายได้มาเพื่อใช้จ่ายส่วนตัวบ้าง.นำไปใช้จ่ายในการเที่ยวบ้างเป็นบางส่วน.ของที่ผมนำมาด้วยนั้นส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้าและกางเกงที่นักท่องเที่ยวนิยมสวมใส่กันตามชายหาด บางท่านอาจจะเคยเห็นหรือเคยสวมใส่มาก่อนแล้วก็เป็นได้ครับ. เสื้อฮาวายที่สีออกจะแจ๊ด แบบที่พวกผิวดำนิยมใส่กันนั่นเอง ! ลายมะพร้าวอีกต่างหาก. เสื้อแบบนี้ส่วนใหญ่มักจะง่ายต่อการขายครับเพราะใส่ได้ทั้งทหารและพลเรือน.อีกชุดเป็นเสื้อผ้าลายไผ่ที่ทหารอเมริกันชอบกันเหลือเกิน.โดยเฉพาะชุดลายไผ่ซึ่งเคยเป็นที่นิยมมากในสมัยสงครามเวียตนามคนใส่ตายคนขายรวย.ที่จริงผมมิได้นำมาขาย เหมือนตามตลาดนัดหรอกครับ เล็ก-น้อยๆแบบที่ระลึกมากกว่า.
๑๖.ผู้เขียน:พ่อค้าเม๊กซิกัน. - ที่ตลาดนัด โอเชี่ยนไซด์.ปี ๒๕๓๑.
นอกจากนั้นผมยังนำกางเกงขาสั้นลายไผ่มาด้วย๔-๕ ตัว ผมแกล้งเดินเลยมาถามเจ้าหน้าที่ผู้หญิง เธอบอกว่าถ้านำมาไม่มากก็ไม่เป็นไร ?แต่ถ้าท่านนำมาจำนวนมากแบบธุรกิจล่ะก็ !จะต้องเสียภาษี แต่ถ้าท่านไม่มีเงินจ่ายค่าภาษีทางเจ้าหน้าที่จะต้องยึดไว้ก่อน เมื่อเดินทางกลับจึงจะคืนให้ในโอกาสต่อไป. ผมเริ่มเสียดายเงินที่จะต้องจ่ายค่าภาษี แต่กำลังคิดว่าน่าจะต้องทิ้งไว้ที่นี่.ค่อยกลับมาเอาหรือไม่ก็ต้องตัดใจทิ้งไปเลย.ระหว่างที่ผมกำลังจะเดินมาเข้าแถวนั้น โอ้ !มายกอร์ด พระเจ้ามาโปรดผม. Oh ! My God.I could not believe it. มีเจ้าหน้าที่ชายที่จูงหมาเพื่อมาคอยดม ตรวจหายาเสพติด.เดินมาถามว่า..พวกคุณจะไปไหนกัน?ผมบอกว่าเราจะไปเรียนที่แค้มป์ เพ็นเดิลตั้น แคลิฟอร์เนียร์ และได้หยิบหนังสือ ให้จนท.คนนั้นดู. ITO. = Invitation Order.ที่เรียกว่าไอทีโอ. เขามิได้พูดอะไรเลยจริงๆ เขาลากจูงผมและคำรณให้เดินมาผ่านอีกช่องหนึ่ง.โดยไม่มีการตรวจใดๆทั้งสิ้น ผมรอดตายมาอีกจนได้ครับ. มิฉะนั้นคงจะต้องวุ่นวายกับการมารับของคืนภายหลังแน่ๆ. เราจึงยังพอมีเวลาเดินมาขึ้นเครื่องสายในประเทศ Domestic. โดยได้เดินทางด้วยสายการบินของอเมริกันที่มีชื่อว่า United Airline. ยูไนเต็ดแอร์ไลน์. เราออกจากสนามบินซีแอทเติ้ล Seattle. Washington States.มลรัฐวอชิงตันเสตท ผ่านมาทางมลรัฐออริก้อนOregon. แล้วเครื่องจึงมาลงจอดที่สนามบินแซนดิเอโก , แคลิฟอเนียร์ Sandiego Airport California. เครื่องบินสายในประเทศนี้ ใช้เวลาบินประมาณสามชั่วโมง..
๑๗. หน้าค่ายเดลม่า ก่อนขึ้นฟรีเวย์. ผู้เขียน ปี ๒๕๓๑.
Officer. : Hey ! Where are you heading. ?
Writer. : We are going to Camp Pendleton Sir.
Officer. : You don ’ t need to go in the line.
Please follow me to the other gate.
Writer. : Thank you sir.
พอลงจากเครื่องแล้ว เรามาหยิบกระเป๋าออกจากเครื่องจ่ายกระเป๋าด้านล่าง. โดยพยายามมองหาพี่มืดคนที่เคยดุผมเมื่อสองปีก่อน.แต่ต้องผิดหวังครับ..เพราะไม่พบพี่มืดคนเดิม. สงสัยว่าพี่แกคงจะไปได้งานใหม่หรือไม่ ก็คงถูกเชิญออกไปเสียแล้ว. เที่ยวนี้เราจึงได้ผ่านมาอย่างสบายๆโดยไม่ถูกใครดุ เราลากกระเป๋าออกมาแล้วเดินมาเรื่อยๆ จนมาพบกับพี่เลี้ยงนย.อม.ทั้งสองคน ผมเดาเอาเองว่าเขาคงมารอเราอยู่นานแล้ว สังเกตง่ายครับเพราะพี่เลี้ยงของเราแต่งชุดนาวิกโยธินอเมริกันเต็มยศ ยืนเด่นชัดอยู่เพียงสองคนเท่านั้น ! ที่เหลือเป็นผู้โดยสารซึ่งอยู่ในชุดพลเรือนทั้งหมด. เราสองคนยังซ่อนตัวในชุดทหารเรือไทย ตอนที่เราลงมาก็เป็นเวลาเย็นแล้ว ตามเวลาท้องถิ่น. หลังจากพบกันแล้ว พี่เลี้ยงก็พาเราออกจากสนามบินทันที. โดยด่านแรกที่พี่เลี้ยงได้พามาหยุดก็คือ บาร์อะโกโก้แถวๆชานเมืองใกล้ๆสนามบินนั่นเอง ! เราเข้าไปดื่มและดูการเต้นระบำเปลือยอกของน้องแหม่มประมาณ๔๐ นาทีเห็นจะได้ แปลกตาสำหรับคำรณ. ผมเคยดูหลายครั้งแล้ว. ภายในบาร์นี้ก็มีแหม่มหลายวัย เต้นเปลือยอกอยู่บนเวที ตามจังหวะเพลงที่เปิดแผ่น หรือที่เราเรียกกันว่าโกโยตี้ นั่นแหละ!Coyote.ที่บ้านเราพวกหล่อนจะใส่แต่กางเกงขาสั้นเต้นไม่เปลือยอกหรอกน๊ะ !นอกจากพวกที่เมาแล้วซ่าส์ช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมา. และกางเกงขาสั้นของพวกเธอก็มิได้ฟิตเปี๊ยะ เร้าใจผู้ชมเท่าใดนัก ?
* ที่จริงการเต้นเปลือยนั้น ดูแล้วมิได้ทำให้เกิดตัณหาราคะแต่อย่างใดสำหรับผู้เขียน..ใครบอกว่าตายด้าน ?..เออ..ยังไงๆก็ดีกว่าตายโหงเป็นแน่..ไม่อยากเถียงด้วยแล้ว พบกันตอนที่สามน๊ะ..
สวัสดีค่ะ
ก็เป็นเรื่องที่แปลกนะคะ...มองคนทั่วโลกสวมใส่กระโปรงสั้นบ้าง...กางเกงสั้นบ้าง...หรือบางคนไม่ได้สวมใส่ยกทรงเดินกันทั่วไปก็ดูธรรมดาไม่น่าเกลียด...แต่ถ้าเป็นคนไทย ประเทศไทย ...แค่ใส่กระโปรงสั้น หรือกางเกงขาสั้น ...ก็จะมองไม่ธรรมดาแล้ว...ไม่อยากให้ใส่...
สวัสดีครับดร.
- ใช่ครับ ที่อื่นๆไม่ค่อยมีปัญหา..นอกจากในประเทศไทย..
- ผมเคยอ่านพบว่า ประเทศไทยถ้าไม่มีคนไทยอยู่คงจะเจริญกว่านี้..เสียดายที่จำไม่ได้ว่าใครพูดและใครเขียน
แต่จำแม่นว่า..ใครอ่าน.
- นาทีนี้ได้แต่สงสารประชาชนที่ต้องลอยน้ำ และสงสารนักวิชาการน้ำมากที่ได้วางแผนเป็นอย่างดีแล้ว..แต่แพ้น้ำ.
สวัสดีครับ.
โตนี่ - ฟาง.
๒๑ ต.ค. ๕๔