เราจะได้สิ่งใด….จากการเดินทางไปดวงจันทร์
ถ้าหาก....เรายังไม่สามารถข้ามพ้นห้วงลี้ลับ
ที่คั่นขวางอยู่ระหว่างเรา....กับตัวเรา
ที่คือ....การเดินทางอันสำคัญที่สุด
เหนือการเดินทาง.....เพื่อค้นหาอื่นใด
ซึ่งถ้าปราศจากสิ่งนี้แล้วไซร้
การเดินทางที่เหลือ...ไม่เพียงแต่จะไร้ประโยชน์เท่านั้น
หากแต่ยัง....หายนะอีกด้วย
.......โทมัส เมอร์ตัน
การศึกษาในปัจจุบัน...มุ่งเน้นให้เราเรียนรู้สิ่งภายนอก แต่สิ่งที่ใกล้สุดคือ “ตัวเราเอง” กลับมืดมนอนธกาล เมื่อเราไม่รู้จักตนเอง จึงยากนักที่จะเรียนรู้เพื่อมนุษย์คนอื่น
เราแปลกแยกกับตนเอง และธรรมชาติแวดล้อม เราต่างควานหาอะไรบางสิ่ง โดยใช้ความรู้เป็นอำนาจ เพื่อให้ได้สิ่งต่าง ๆ ตามคำโฆษณาชวนเชื่อของทุนนิยม
เราเบียดเบียนตนเอง ผู้อื่น ธรรมชาติ อันเป็นแหล่งอาหารและบ้านแหล่งเดียวที่เราอยู่ และยิ่งนานวัน เราก็ยิ่งลืมว่า เราคือใคร??
อะไรคือ คุณค่าความหมายของการเกิดเป็นมนุษย์ กว่าจะคิดได้อีกที เมื่อความเจ็บถามหา ความตายมาถึง
ความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาทั้งหมด เงินทอง ชื่อเสียง เกียรติยศ ก็ไม่อาจช่วยเราได้ เสมือนตกในหุบเหว ไร้ที่เกาะเกี่ยว
ดังที่โซเกียล รินโปเซ กล่าวว่า
“ วัฒนธรรมสมัยใหม่ มิได้ให้แนวทางหรือ กรอบโครงสร้างที่ช่วยให้เรารู้จักตนเอง ทั้งยังสร้างอุปสรรค โดยสอนให้เชื่อว่า ไม่มีความจริงใดที่อยู่นอกเหนือ สิ่งที่รับรู้ได้ ด้วยประสาททั้งห้า”
