ทิมดาบ...ลูกรัก...

 

ลูกได้ให้บทเรียนชีวิตบทหนึ่งในการใช้ชีวิตร่วมกัน

ทิมดาบไม่สบาย ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 8 ตุลาคม 2554 ไข้สูงสลับ...ตัวเย็น..เมื่อเช็ดตัวลดไข้ และทานยาลดไข้... มาเรื่อย ๆ

 

จนวันพฤหัส ฯ ที่ 13 ตุลาคม 2554 ทิมดาบไม่ได้กินยาลดไข้แล้วนะ

แต่เลือดกำเดาไหลออกมามากมาย...จนคุณครูคุณอาที่ปิดเทอม...ผู้ดูแล...ตกใจ

 

ผมโทรบอกภรรยาที่กำลังขึ้นเวรเช้า...ปรึกษาว่าตอนพักเที่ยงต้องมาเจาะเลือดและให้หมอใหญ่ตรวจ เพราะกลัวเป็นไข้เลือดออก

ผมมารับทิมดาบที่บ้านคุณอา...บอกว่าจะพาไปหาแม่ที่โรงพยาบาล

ผมไม่กล้าบอกตามตรงกลัวทิมดาบจะไม่ไปด้วย

 

มาถึงห้องเจาะเลือด ห้อง lab ประมาณเที่ยงกว่า ๆ

เนื่องจากคุ้นเคยกับพี่ ๆ จึงขอเจาะเลือดน้องเอง

เพราะผมจะฉีดวัคซีน...ฉีดยา...เจาะเลือดต่าง ๆ ให้ทิมดาบตอนเด็ก ๆ อยู่แล้ว

และทิมดาบไม่เคยกลัวเข็ม และการฉีดยาเลย

 

แต่ครั้งนี้เปลี่ยนไป....

กลับร้องไห้...และชกหน้าอกของผมไปมา

จนต้องขอให้พี่ห้อง lab มาเจาะเลือดให้ทิมดาบ

ตอนบ่ายเข้าพบแพทย์...บอกว่า...ผลเลือดปกติ...เป็นอาการที่ใกล้หายแล้ว

ส่วนเลือดกำเดาออกเพราะการชอบจับจมูก...ไม่ทานผักผลไม้...อยู่ในที่อากาศแห้ง...งดพัดลมและแอร์

 

ตอนนี้...ทิมดาบหายไข้แล้วครับ...ผมกลับถามว่า...

ทำไมเจาะเลือดครั้งนี้จึงงอแงจัง...

ทิมดาบบอกว่า...ผมพูดโกหก และไม่บอกความจริงว่าจะไปเจาะเลือด

ขอโทษนะลูก...ต่อไปพ่อจะพูดความจริงกับทิมดาบทุกเรื่องนะลูก....