ห้าโมงเย็นวันจันทร์ที่ 10 ตุลาคม 2554

 

บุรุษไปรษณีย์นำกล่องพัสดุมาให้ผม
ผมปาดตามองชื่อและที่อยู่ของผู้ที่ส่งพัสดุมาให้
ผมรู้สึกดีใจมาก ๆ ที่ได้รับข่าวคราวจากคิม-หันต์...หลังจากที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจาก gotoknow
ตั้งแต่คิมหันต์ฤดู..................................................................................

 

แต่ผมก็รู้สึกว่า...เมื่อผมเขียนบันทึกแต่ละบันทึกและเผยแพร่ออกไป...เหมือนมีคน ๆ หนึ่ง ส่งสายลมชื่นเย็นมอบแด่ผมเสมอ
สายลมนั้น...เป็นสายลมมอบแด่ผมตั้งแต่ผมเขียนบันทึกแรก ๆ ที่ไม่ค่อยประสีประสามากนัก (ตอนนี้ก็ยังประสาประสีครับ)
เป็นสายลมที่เป็นกัลยาณมิตร ของคน gotoknow ที่ผูกร้อยสัมผัสกัน
ความผูกพันของพวกเรานับเป็น...จารึกแห่งหน้าประวัติศาสตร์
ที่จะยาวนานต่อไป...

 

ทุกคนต่างมีความฝันและโชคชะตาของตนเอง....
การได้ยินข่าวคราวในแต่ละครั้ง....
คือ...ความรู้สึกที่ใจของผมคอยอยู่เสมอ....
ชีวิตที่มันขาดเจ้าของกล่องพัสดุกล่องนี้...วันนี้ยังเดินต่อไป
แค่ได้คิดถึงก็เป็นสุขใจ....
ขอบพระคุณมากนะครับ...