แม้ว่าโรยลับร่วงแล้ว จากแถวเคือเถาเนาหลัง กลับคืนเยี่ยมผู้อยู่ยัง
“รังร้าง”
แล้ววันจากลาก็มาถึง
วันซึ่งเศร้าเศร้าเราสิ้น
ไร้เสียงสดใสได้ยิน
ไร้เงาตรงถิ่นที่ครอง
บอระเพ็ดร่วงโรยใบเหลือง
ซึมเซื่องร่วงหล่นหม่นหมอง
เคยรอยคอยแนบแอบมอง
เห็นร่องรอยเก่าเศร้าใจ
จากวันผ่านมาเป็นอาทิตย์
หลงคิดรังนั้นสั่นไหว
เห็นเงาวับวับไวไว
ลมไกวมิใช่ใครคืน
นกน้อยปีกกล้าขาแข็ง
ออกแรงกางปีกเต็มผืน
ชีวิตสันทัดหยัดยืน
ฝ่าฝืนใฝ่ฝันจันทรา
ยอดเยี่ยมเทียมเท่าเขาอื่น
อาจคืนกลับคอนย้อนหา
เรียนรู้เรียนโลกโชคชะตา
เวียนมาดูคอนนอนรัง
แม้ว่าโรยลับร่วงแล้ว
จากแถวเครือเถาเนาหลัง
กลับคืนเยี่ยมผู้อยู่ยัง
สักครั้ง ก่อนพรากจากกัน
(อ่านบทกวีรังนกกะทิหน้าบ้านที่นี่) (ตอนแรก)
โสภณ เปียสนิท
39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110
บทกลอนกินใจจังค่ะ
ไม่รู้ทำไม อ่านแล้วคิดถึงพี่น้องที่โดนน้ำท่วม
หลาย ๆ บ้าน หากไม่โดนน้ำพัดพา ก็คงจะร้างไปชั่วคราว
รอกว่าน้ำจะลด ถึงจะกลับเข้าบ้านได้ น่าเห็นใจจริง ๆ ค่ะ
เศร้าจังคะอาจารย์
รู้สึกเหมือนคุณครูอิงจันทร์คะ
รังร้างทั้งนก ทั้งคน
สวัสดีครับอาจารย์ที่คิดถึง
จะรออ่านตอนต่อไปครับ...
แอบเศร้าเหมือน 3 ท่าน ข้างบนด้วยเหมือนกันครับ
สำหรับตอนแรกที่บันทึกเรื่องราวของรังนกกะทิ
ที่หน้าบ้าน (อ่านบทกวีรังนกกะทิหน้าบ้านที่นี่)
It is Spring where I am.
Young birds are learning to fly.
Soon, they will leave their nests to fly open skies and prove their worth -- of the new generation.
Some nests will be dislodged to push out reluctant young birds.
No! Birds do not live in nests.
Nests are like maternity wards to raise 'infants'.
Nests are built for one use -- one time -- one new generation.
Romantic as it is, birds do not live in nests (like people do).
(I think we ought to spread this fact.
And learn to live 'sufficiently' for the moment.)
เศร้า โหยหาความสุขที่ลาลับ
แต่อย่างไรสิ่งที่ผ่านมาคงไม่สามารถกลับคืนได้อีก
คงต้องอยู่กับสิ่งที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ให้เป็นสุขที่สุด ใช่มั้ยคะอาจารย์
เก็บความสุขไว้ในความทรงจำ
สวัสดีค่ะอาจารย์
กลอนเพราะค่ะ ขอแจมด้วยคนค่ะ
เรือนรัก รังร้าง ห่างเหิน
เผชิญ กับความ ห่างหาย
รังรอ นกมา เยี่ยมกราย
เป็นตาย?... หายจาก พรากรัง
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณสำหรับคำวิพากษ์
เป็นความเศร้าตามวิถีของชีวิต
มีพบมีพรากมีจากมีลา มีมาแล้วก็มีไป นะครับ
แว่นแก้ววันก่อน
แว่นแก้ววันนี้ (1สัปดาห์)
เวลาล่วงพาผ่าน
สร้างลูกหลานให้เติบกล้า
วันหนึ่งเมื่อถึงครา
ก็ต้องลาพรากจากไป
เรียนท่านอาจารย์
สวัสดีค่ะอาจารย์
นับเป็นแนวคิดที่ดีนะครับ "รังร้าง-เรือนร้าง"
รังร้างเพราะเติบโต
เรือนร้างเพราะน้ำท่วม
อืมม...น่าคิดนัก
แนวคิดเรื่องรังร้าง เรือนร้าง
ของนกของคน ช่างน่าคิดนนะครับ
แวะมาอ่านครับ ชีวิตเรายังมีอีกไกลที่ต้องมาคิดบริหารจัดการ ใช่จากไปแล้วกลายเป็นขี้เถ้าหรือกลับสู่ดินเช่นเคย อย่าลืมมนุษย์คนแรก (อะดัม) พระเจ้าทรงสร้างมาจากดิน สุดท้ายมนุษย์เราก็ต้องจบชีวิตและลงดินอีกครั้ง แต่ชีวิตหลังจากนั้นหละ นรก สวรรค์ มีจริงนะ.....เก็บไปคิดหน่อย
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ
ร้างแล้วคงหาที่อยู่ใหม่
จากไปเพี่อการเจริญเติบโต
คนก็เหมือนกัน..สักวันก็ต้องจากไป