ภาษาถิ่นในภาษาไทย ตามอักษร วรรค จ
เจ้าหัว น.พระ
จัว น.เณร
จ้าว ก.รีบ,เร่งรีบ
แจ น.มุม,ข้างฝา
จุ้ม น.ชุม,ตระกูล,รวม
จุ้มบุ้ม วิ.นูน,โหนก
โจม ก.ยก,ประคอง
จอบ ก.ดัก,คอย,แอบดู
เจิ้น ก.ถลก,
จ้อน คุณ.เล็ก,รีบ,
จู่นพู่น วิ.กอง,ขาว
จ่ายหว่าย วิ.แดง ,เรื่อ ๆ
จื้งขึ้ง วิ.แดงแป๊ด
จ้อ วิ.ชิด,ใกล้,ซึ่งหน้า เช่น เว้าจ้อ ๆ ตัวอย่าง ตั๊วะกันจ้อ ๆ แท้นอ
แซว ก.หยอกล้อ ล้อเลียน
ซอม ก.ดู,แอบดู,ดูอย่างละเอียด,พินิจพิจารณา(ดูจอบ)
ซา ก.สนใจ,ใส่ใจ,เอาใจใส่
ซวด วิ.เสียงดังกราว,เกรียวกราว
เซา ก.หยุด,พัก
ซุก ก.ผลัก,ดัน
ซุก ก.เข็น,ออกแรงดัน
ซูด ก.ซด,ซดน้ำแกง
ซูน ก.แตะ,ต้อง,สัมผัสเบา ๆ,ถูกตัว
ซ่อย ก.ช่วย(ส่อย ก็ ใช้ )
แญง ก.ส่อง มอง จ้องมอง(ด้วยความภูมิใจ) มองแบบไม่ให้คลาดสายตา มองด้วยความเสน่หา
หญ่อ ก.หด ย่น (หญ้อ)
หญ้าม ก.เคยตัว ย่ามใจ,ได้ใจ
ญู้ ก.ดัน,ผลัก,เข็น,ดันไปข้างหน้า(ดู ซุก)
หญ่าง ก.เดิน
เญิ้น ก.ไกล ยาว
ญ้อง ก.ชม,สรรเสริญ,ยอ
แหญ้(แหญ่) ก.ดัน,ผลัก
ญ้อน วิ.เพราะ,เหตุ
หญาย ก.แบ่ง , แจก
หญาม ก.เยี่ยม , เยือน
หญ้าม ก.เคยตัว , ย่ามใจ
เญือง ก.(ใช้ไฟ)ส่อง(ดู ก้าน)
ญาคู น.พระ พระสงฆ์
ญาท่าน น.พระคุณท่าน
