ต้นไม้ในบ้าน
คนเราทุกคนเกิดมาด้วยตนเองไม่ได้ ทุกคนต้องมีพ่อแม่ซึ่งเป็นที่พักพิงของพวกเรา ฉะนั้นให้ทุกคนลองคิดว่า เราทำอะไรเพื่อผู้มีบุญคุณกับเราบ้าง หรือเราให้แต่ความหนักใจ ความไม่สบายใจแก่ท่าน เมื่อทุกคนเติบโตขึ้นมามีครอบครัว และมีลูกก็จะรู้ว่าท่านรัก และหวังดีกับเราแค่ไหน หัวอกของคนเป็นพ่อแม่ก็เหมือนกับเราเมื่อเป็นพ่อแม่คนเช่นกัน
ก็อยากให้ทุกคนลองอ่านเรื่องนี้แล้วคงได้ข้อคิดอะไรดีขึ้นมาบ้าง
มีต้นแอปเปิ้ลต้นหนึ่งซึ่งจะมีเด็กน้อยคนหนึ่งไปวิ่งเล่นรอบต้นไม้ทุกวัน และแล้ววันหนึ่งเด็กน้อยคนนี้ก็บ่นกับต้นไม้ว่า “ฉันอยากมีของเล่นเหมือนเด็กคนอื่นบ้าง” ต้นไม้รู้สึกสงสารเด็กน้อยคนนี้ จึงพูดว่า “ฉันไม่รู้จะช่วยเธออย่างไร ก็มีแต่ผลแอปเปิ้ลนี่แหละ เธอเอาผลมันไปขายซิ” เด็กน้อยได้ฟังเช่นนั้น ก็เก็บผลของมันไปขายได้เงินมาสามารถนำไปซื้อของเล่นได้ แล้วเด็กน้อยก็หายไปเป็นเวลานานมาก จนวันหนึ่งเด็กน้อยมาที่ต้นไม้นี้ ต้นไม้ดีใจมากบอกว่าเธอมาหาฉันแล้วใช่ไหม เด็กน้อยบอกว่าฉันจะไม่มาหาเธอแล้ว เพราะฉันมาครอบครัวใหม่แล้ว แต่ฉันยังไม่มีบ้านที่จะอยู่กับครอบครัวของฉัน เด็กน้อยจึงได้บ่นให้ต้นไม้ฟัง เมื่อต้นไม้ได้ฟังก็รู้สึกสงสาร จึงบอกเด็กน้อยว่า เอากิ่งก้าน ลำต้นของฉันไปสร้างบ้านซิ เมื่อเด็กน้อยได้ฟัง ก็ตัดลำต้น กิ่ง ก้าน ของต้นไม้ไปสร้างบ้านอยู่กับครอบครัว และแล้ววันหนึ่งน้ำท่วม เด็กน้อยก็กลับมาที่ต้นไม้ ต้นไม้รู้สึกดีใจมากพูดว่า เธอกลับมาหาฉันแล้วใช่ไหม เด็กน้อยบอกว่าฉันไม่มีเรือที่จะใช้ไปไหนมาไหน เด็กน้อยจึงขอส่วนที่เหลือของต้นไม้ไปทำเรือ และแล้วเด็กน้อยก็จากไป การจากไปครั้งนี้นานแสนนาน และแล้วหลังจากนั้นหลายปี เด็กน้อยก็ได้กลับมาหาต้นไม้อีกครั้งหนึ่ง ต้นไม้จึงได้พูดว่า “ฉันไม่มีอะไรจะให้เธออีกแล้ว” แต่ฉันก็พร้อมที่จะรับฟังเรื่องของเธอ
จากเรื่องนี้ จะทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่า “ต้นไม้” ที่พูดในที่นี้ ก็เปรียบเสมือน “พ่อและแม่” ของพวกท่านทุกคน เวลาทุกคนเดือดร้อนไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะกลับมาที่ท่าน มีนึกถึงท่าน เวลามีความสุขอาจจะลืมท่านไปบ้าง แต่สำหรับพ่อแม่ทุกคนไม่เคยลืมลูกทุกคน คอยให้คำปรึกษา และให้รัก ความอบอุ่น เช่นเดิม อย่างไรก็ตามก็ขอฝากให้ทุกคนคิดว่าทุกวันนี้เราทำให้อะไรให้ผู้ที่กำเนิดเราได้มีความสบายใจบ้างแล้ว การทำให้ผู้กำเนิดเรามีความสุขก็ไม่มากหรอก แค่มีเวลาให้ท่านบ้าง เพื่อตอบแทนที่ท่านดูแลเรามาตลอดชีวิตของท่าน
