หอมดอกหญ้า หอมเอย เคยผูกพันธ์

รุ่งอรุณเบิกฟ้า.. นภาส่อง

แสงตะวันสีทอง.. สาดส่องฟ้า

หมู่วิหกโผผิน..ร้องกา กา


สองแม่ลูกเริงร่า ..รับตะวัน


ผมยืนมอง.. ท้องนาอันกว้างใหญ่


เก็บไว้เป็นแรงใจ..ต่อเติมฝัน


หอมดอกหญ้า..หอมเอยเคยผูกพันธ์

ให้หวลนึก..ถึงเมื่อวันแต่ก่อนมา



หยดน้ำค้าง พร่างพรมบนรวงข้าว

ดั่งเรื่องเล่า..ลำนำบ้านนาฉัน


ปู่กับหลาน เดินคลอเคลียด้วยผูกพันธ์


จูงมือกัน กลับคืนเรือนเมื่อได้ปลา


เป็นเรื่องเล่าบทกลอน..สะท้อนจิต



ว่าชีวิต ถึงจากไกลแค่ไหนหนา


ไม่เคยลืมชาติ..กำเนิดที่เกิดมา

 ลูกชาวนา..100% เป็นนิรันดร์


ยืนคงมั่น ดังต้นตาลที่ท้ายนา



ผมหวังว่าคงจะทำให้ลูกชาวนาไกลบ้านหลายๆคนที่มาทำงานในเมือง

     คงได้พอคลายความคิดถึงบ้านไม่มากก็น้อยนะครับ ..

 

เพิ่งกลับไปเยี่ยมบ้านมา เลยเอาภาพท้องนา จากสุรินทร์มาฝากครับ