ช่วงเช้าของเมื่อวานได้ M2M กับคุณชายขอบ...หลายเรื่องหลายประเด็น..
ประเด็นหนึ่งคือ เรื่อง R2R ที่เข้าร่วมกับทาง มสช.จัดให้มีขึ้นในวันที่ 1-2 กันยายนที่จะถึงนี้...ประเด็นหนึ่งที่เราคุยกัน คือ การขยายผลและร่วมผลักดันให้...คนทำงานลุกขึ้นมาพัฒนางานประจำของตนด้วยการทำวิจัย (R2R)...

...
สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากกระบวนการที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลยโสธรนี้...เราไม่ต้องรอให้บุคลากรของเราต้องจบ ป.โทหรือมีประสบการณ์การทำวิจัยก่อนแล้วค่อยทำ..เพราะหากจะรอถึงวันนั้นก็ไม่ทราบว่าจะอีกนานแค่ไหนถึงจะได้ลงมือทำ...สู้เราทำไปเลยแล้วค่อยๆ สอดแทรกสิ่งที่เป็นความรู้เพิ่มเติมเข้าไปเรื่อย...เป็นการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง...ค่อยๆ ก้าวเดินอย่างที่พี่อื้อบอกและเน้นย้ำเสมอ...

...
มีหลายคนที่เริ่มมีความเชื่อมั่นในตนเองเกี่ยวกับการทำวิจัย ที่เราพยายามสร้างและให้เกิดคือ การทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่ายและการเนียนเนื้อเข้าไปในชีวิตของเรา...ตลอดเวลา..จากการก้าวเดินที่ผ่านมาตลอดระยะของการเริ่มต้นของเรา 3 เดือนที่ผ่านมานี้...ก็น่าจะเป็นพิสูจน์ได้อย่างหนึ่งว่าเราได้"ใจ"...ของคนทำงานร่วมเป้าประสงค์เดียวกัน...แม้จะมีท้อ มีเหนื่อยบ้าง...แต่ไม่ว่าจะเป็นคุณเอื้อ คุณอำนวย...คุณกิจ...ต่างมีความรักที่อยากจะพัฒนาในงาน...ทั้งสิ้น

สิ่งที่ได้เรียนรู้และมีการปรับกระบวนการอยู่ตลอดเวลา สิ่งหนึ่งนั้นน่าจะเป็นเรื่องของความยืดหยุ่นและปรับตามสถานการณ์ โดยเรายึดคนทำงานเป็นหลักมุ่งเน้นให้เขามีความสุขจากการทำงานภายใต้โครงการ R2R ของเรานี้...

มาถึง ณ วันนี้...ความกลัวต่อการทำวิจัย...ลดลง..ความรักในการวิจัยเริ่มซึมซับไม่เป็นรักที่หวือหวาหากเป็นความรักที่เพิ่มขึ้นทีละนิดละหน่อย...จากใจคน R2R ...

การเริ่มต้นใดใด...หากไม่เริ่มต้นเลย..เราก็จะไม่เกิดการเรียนรู้