ฉันกลับบ้านพร้อมยาจีน ฉันตั้งท่ากินยาเมื่อกินข้าวไปแล้วครึ่งชั่วโมง ลูกชายมานั่งให้กำลังใจแต่เค้าเริ่มถอยห่างเมื่อกลิ่นยาจีนขจรขจายหลังการอุ่นด้วยไมโครเวฟ กลิ่นได้ใจมากเลย แต่ในเมื่ออยากจะหาย ฉันต้องกินได้ อึกแรกกลิ่นขึ้นจมูกทั้งเปรี้ยวทั้งขม กลั้นใจกินจนหมด เฮ้อ รีบล้มตัวลงนอนเพราะกลัวว่ายาเข้าไปทางไหนจะออกทางนั้น หลับสบายจัง เช้าวันที่ 11 สค 54 ทุกคนบอกว่าฉันคนเดิมเริ่มกลับมาแล้วแม้จะไม่ทั้งหมดแต่ก็ดีกว่ามากมาย ฉันเริ่มทำงานได้ ประชุมได้ แสดงความเห็นได้บ้างโดยไม่สับสนมากนัก 1 วันเท่านั้นมันดีขึ้นขนาดนี้เลยหรือ ฉันไม่ได้อุปทานเพราะคนรอบข้างเป็นคนที่บอกว่าฉันดีขึ้น ฉันกลับไปหาคุณหมอจีนอีก เล่าอาการที่เกิดขึ้นให้ฟัง คุณหมอบอกว่าฉันยังอ่อนเพลียอยู่มาก หยิน หยางไม่สมดุล แล้วคุณหมอก็ถามฉันว่าเจาะเลือดครั้งที่แล้วได้เจาะ ESR หรือเปล่า ฉันบอกว่าคุณหมอแผนปัจจุบันไม่ได้สั่ง คุณหมอก็บอกว่างั้นวันนี้เจาะเถอะนะ ฉันก็เลยบอกคุณหมอว่าอย่าเลยค่ะ มันเจ็บแล้วก็ไม่อยากรู้แล้วว่าตัวเองเป็นอะไร ถ้าไม่เจาะคุณหมอจะรักษาลำบากหรือเปล่าคะคุณหมอบอกว่าถ้าไม่อยากเจาะก็ไม่เป็นไรหมอรักษาได้ ฉันอยากบอกคุณหมอเหลือเกินว่าที่ฉันไม่เจาะ ESR เพราะฉันกลัวว่าจะรู้ว่าฉันเป็นอะไร กลัวมาก กลัวจนร้องไห้ กลัวว่าจะไม่ได้อยู่ดูแลลูก ถ้าฉันตายไปลูกจะอยู่ยังไง ฉันคิดๆๆๆ แล้วก็ร้องไห้ เพราะฉะนั้นฉันจึงปล่อยตัวฉันให้อยู่ในความดูแลของหมอจีน 100 % คุณหมอสั่งให้งดของเย็น ทำร่างกายให้อบอุ่น พักผ่อนมากๆ อย่าเครียด ฉันทำทุกอย่างเพื่อจะได้หาย วันที่ 3 ของการรักษา อาการปวดข้อเริ่มกลับมาแบบชัดเจน ปวดข้อเท้า เมื่อยน่อง พอบอกคุณหมอก็เลยเห็นกรรมวิธีฝังเข็มที่ข้อเท้าและหลังเท้า แถมด้วยศีรษะอีก 2 เข็ม ส่วนที่ท้องก็พราวเหมือนเดิม จะบอกว่าเช้าวันที่ 4 หายปวดเป็นปลิดทิ้ง อาการตัวบวมลดลงเรื่อยๆ ฉันกำลังจะหายแล้ว 10 วันของการรักษาผ่านพ้นไปฉันถามคุณหมอว่าฉันหายแล้วจะไม่ป่วยอีกใช่ไหมคะ คุณหมอตอบว่าก็ต้องรอดู ก็รอดูกันไปอย่างน้อยตอนนี้ฉันก็เป็นปกติแล้ว
บทที่ 5 หายแล้วจะไม่ป่วยอีกใช่ไหมคะ
หายแล้วจะไม่ป่วยอีกใช่ไหมคะ
4 คนชอบ
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
เก๋อ เก้อเว้อ · 23 ก.ย. 2554
Watchara Kanitthabutr · 23 ก.ย. 2554
เก๋อ เก้อเว้อ · 23 ก.ย. 2554
ps · 23 ก.ย. 2554
Thitirat · 23 ก.ย. 2554
Jirun · 23 ก.ย. 2554
การเจ็บป่วยพึ่งเริ่มต้น มันยังไม่จบสิ้น บทต่อไปจะเป็นความรู้สึกที่ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจเป็นที่สุด
มันมาเยี่ยมบ่อยๆ จนเราต้องหนีไปเรื่อยๆ
ใช่ค่ะ อ.ตึ๋ง แต่ถึงรู้ว่าหนีไม่พ้นแต่ก็พยายามอยู่ให้ห่างมากที่สุด เท่าที่จะทำได้ค่ะ