มีโอกาสน้อยมากที่คนหน้าตาดี นิสัยน่ารักอย่างเรา..จะมีโอกาสเข้าไปสัมผัสในเรือนจำ....หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "คุก" 

       ผมได้รับเกียรติจาก  ผอ.เรือนจำพิเศษธนบุรี  เข้าไปจัดกิจกรรมอบรมผู้ต้องขังเพื่อคืนคนดีสู่สังคม........ผม พร้อมวิทยากร 21 คน ได้ประชุมตกลงกันว่า   เราจะอบรมฯ โดยใช้หลักสูตรลูกเสือวิสามัญ  น่าจะเหมาะสม  และวัตถุประสงค์สอดคล้องกับโครงฯ ของ กรมราชทัณฑ์ 

       จริงๆแล้ว...ผมมีโอกาส เข้าไปเป็นวิทยากรในคุก ทุกปี   จึงอยากจะเล่าเรื่องภายในคุกที่ไปเห็นมา  และก็คนที่ดีๆ ปฏิบัติตามกติกาของสังคมอย่างพวกเรา ไม่มีทางที่จะมีโอกาสเข้าไปดู และสัมผัสใกล้ชิดขนาดผม และทีมวิทยากร....ครับ.....

        เรือนจำพิเศษธนบุรี  มี 2 ทัณฑสถาน แยกหญิง ชาย   แต่ละทัณฑ์สถาน มีอยู่ 6-7 แดน  ผู้ต้องขังส่วนใหญ่ จะมีโทษตัดสินแล้วสุดไม่เกิน 6-7 ปี  แต่ละแดนจะมีพื้นที่ประมาณ 1 ไร่เศษ  แต่มีนักโทษอยู่ในนั้น เกือบพันคน......ค่อนข้างแออัด...แต่ต้องยอมรับกรมราชทัณฑ์สมัยใหม่......ที่มีเกือบทุกอย่าง..ที่อำนวยความสะดวกให้ก้บนักโทษ..ไม่ว่าจะดูหนัง ฟังเพลงทางคอมพ์  เข้าห้องสมุด  ฝึกอาชีพ มีชมรมดนตรีสากล  ชมรมศิลปะ ฯลฯ  สุขภาพกาย และสุขภาพจิตนักโทษดีมาก...เมื่อ 4-5 ปี ในอดีต นักโทษค่อนข้างสกปรก นักโทษกลิ่นตัวแรง และเป็นแผลผื่นคันตามแขนขา เกือบทุกคน แต่มา 2-3 ปีนี้ ไม่มีให้เห็นเลยครับ..........

        ผู้ต้องขังส่วนใหญ่ เป็นคดียาเสพติด  ประมาณ 90%  บางคนก็เข้าออกคุกเป็นว่าเล่น...เพระสังคมไม่ให้โอกาสเขาครับ......และบางคนก็หนีไม่พ้นวงจรอุบาทว์ ต้องจำใจเข้าไปตรงนั้น......ผมมีโอกาสได้พูดคุยกับผู้ต้องขังหลายๆคนอย่างใกล้ชิด.....โดยที่ไม่มีผู้คุมต้องคอยคุมแจ  พวกเขาอัทธาศัยดี  พูดเป็นกันเอง เขาชอบเล่าถึงญาติพี่น้อง ลูกเมีย.....แต่ส่วนใหญ่จะหมดหวังในอนาคตของตัวเอง.....เพราะสังคมไม่ยอมรับ ตำรวจไม่ยอมรับ.....

         แต่สังเกตุว่าพวกเขาเกือบทั้งหมด.....จะจิตใจอ่อนไหว...เวลาให้ทำงานศิลปะ จะดูดีมาก....งานค่อนข้างลึก......และได้ความรู้สึก...... แต่ผลงานของพวกเขาค่อนข้างต้องใช้เวลานาน.....งานจะไม่ค่อยเรียบร้อย...สมาธิสั้น.......และทำงานเป็นทีมไม่ค่อยมีประสิทธิภาพ......

          ทุกวันนี้ ตลอดระยะเวลา 4-5 ปีที่เข้าไปเป็นวิทยากรในคุก...ผมมีลูกศิษย์ ที่พ้นโทษออกมาแล้วหลายๆ คน  บางคนก็เข้าไปหาผมถึงโรงเรียน   ผมก็เลี้ยงข้าว เลี้ยงกาแฟ  พูดคุยแบบไม่เคยรังเกียจ  แต่ส่วนใหญ่แล้ว.....พวกเขา ก็ยังตกงาน อยู่เหมือนเดิม....และมีบางคน ก็กลับไปทำงานแบบเดิมๆ.................เพราะ....สังคม...หรือตัวพวกเขา ทำตัวเอง...ก็ยังไม่กล้าวินิจฉัย...........

         ทั้งหมดนี้ ก็คืออีกมุมมืด อีกด้านหนึ่ง......พวกเราอีกหลายคน...ยังมองไม่เห็น..........

           ยังมีอีกหลายเรื่อง....ในเรือนจำ....ที่เป็นเรื่องดีๆ  วันหน้าจะมาเล่าให้ฟังครับ...สวัสดี