เป็นเรื่องคาดฝันว่าจะเกิดขึ้นในอนาคต ราว 10 ปีข้างหน้า แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริง และจะไม่เกิดขึ้นจริง

แรงบันดาลใจ

โสภณ เปียสนิท

............................................

 

          ลมหนาวเดือนธันวาคมปี 2564 ที่บ้านโป่งแย้พัฒนา อำเภอชะอำ แวะมาทักทายบ้านสวนโสภณ พาความหนาวเหน็บเจ็บเนื้อหนังผ่านร่างของชายชราเจ้าของบ้าน วัยเลยเกษียณจนต้องขยับผ้าขาวม้าคลุมปลายแขนที่ว่างเปล่า เขาส่งเสียงพึมพำเหมือนรำพึงกับตนเอง “เอ หนาวไม่น้อยกว่าเมืองกาญจน์เลยนะนี่” ขณะนั่งอยู่ข้างกองไฟเล็กๆ หน้าบ้านหลังน้อยที่เป็นความภาคภูมิใจ เพราะสร้างจากดินภายในบริเวณที่ดินแห่งนี้เองคนเก่าคนก่อนเรียกการทำแบบนี้ว่า “เนื้อเต่ายำเต่า” โดยไม่ต้องซื้อหาวัตถุดิบจากที่อื่น สายตาเหม่อมองที่กองไฟใกล้มอดแน่วนิ่งเนิ่นนาน เหมือนถูกมนต์แห่งกองไฟ ใช้ไม้ยาวเขี่ยใต้กองไฟเพื่อเอามันเทศสีม่วงจากใต้กองไฟมาวางไว้ข้างๆ กองไฟ สามสี่หัว ปล่อยให้เวลาค่อยๆ ผ่านไปเหมือนสายหนาวที่ผ่านเลย

 

                ถนนด้านหน้าบ้านอันว่างเปล่า เช้าเกินไปที่จะมีใครเดินทาง อีกอย่างอากาศอาจหนาวเกินไปสำหรับใครๆ ที่จะออกจากบ้านไปทำธุระในวันหยุด เขาฟังเสียงภรรยาคู่ชีวิต ซึ่งกำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว เรียกให้รับกาแฟไปดื่ม เพราะน้ำเดือดแล้ว เหมือนไม่ได้ยิน เพราะความคิดแล่นไปถึงลูกสาววัย21 ปี กำลังเรียนปี3 มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเมืองหัวหิน “เจ้ากาญจน์ไม่กลับมาบ้านหรือ” เหมือนว่าจะใช้คำถามแทนคำตอบ เสียงภรรยาตอบกลับมาพอได้ยิน “เห็นว่าจะกลับมาเช้านี้” “โทรมาบอกแล้วหรือ” “ใช่ โทรมาตั้งแต่เย็นวานแล้ว” “ก็น่าจะมาตั้งแต่เย็นวาน” “เห็นว่าต้องเร่งทำงานส่งอาจารย์” “แหม กลับมาทำที่บ้านเราก็ได้นี่” “เป็นงานกลุ่มมั้ง บอกว่าต้องทำกับเพื่อน” ขณะที่กำลังจะถามอย่างอื่นต่อ ได้ยินเสียงภรรยาพูดต่อว่า “เป็นห่วงลูกซิท่า ปล่อยเขาไปบ้างเถอะ โตแล้ว” เห็นเขานิ่งเงียบไม่ตอบคำ ภรรยาจึงกล่าวต่ออย่างเข้าใจความรู้สึก “เขาพอจะรับผิดชอบชีวิตเขาเองได้แล้ว ปล่อยเธอบ้างเถอะ” เขายิ้มเก้อ เหมือนถูกจับได้ว่า หวงลูกสาว

 

                ไม่นานนักเสียงรถยนต์คันเล็กของลูกสาวแว่วมาแต่ไกลเขาอดเผลอยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากเหมือนไม่อยากให้ใครเห็นความรู้สึกผ่อนคลายเมื่อลูกสาวกลับบ้าน เขามองเห็นลูกสาวเดินลงจากรถเข้ามายกมือไหว้ “สวัสดีคะพ่อ” เขายกมือรับไหว้แล้วยิ้มให้ลูกสาว “กินมันเทศเผาไหมลูก” “โหพ่อ หนูชอบกินพิซซ่ามากกว่า” เธอพูดยิ้มๆ เหมือนเย้าพ่อ “เดี๋ยวหนูไปหอมแม่ก่อนนะ แล้วจะมากินมันกับพ่อ” เธอไม่รอคำตอบลุกเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานกลับออกมาพร้อมถ้วยกาแฟหอมกรุ่นสองใบ “เออ ถ้าจะดีเหมือนกันกินกาแฟกับมันเทศเผา” เขาคิดในใจ

โปรดอ่านต่อตอน 2..........