อุดมการณ์ของความเป็นครู...
ใครบางคนคนอยากเป็นครูเพราะเป็นอาชีพที่มั่นคง
ใครบางคนอยากเป็นครูเพราะได้ทำผลงาน เลื่อนขั้นเงินเดือน
ใครบางคนอยากเป็นครูเพราะความก้าวหน้าทางตำแหน่งด้านการบริหารงาน
ใครบางคนอยากเป็นครูเพียงแค่อาศัยว่าเป็นอาชีพที่มีเกียรติ
ใครบางคนอยากเป็นครูเพราะ.............................................
ปฏิเสธไม่ได้ว่าการประกอบอาชีพครูที่เรา ๆ เป็นกันอยู่ทุกวันนี้อาจมีด้วยกันหลายเหตุผลอยากที่จะเข้าใจและรับรู้ได้ของคนที่อยากมาเป็นครู บางคนรักและศรัทธาในวิชาชีพครูด้วยหัวใจที่มีแต่คำว่าให้ แต่อีกมุมหนึ่งของวิชาชีพเดียวกันหวังกอบโกย อยากมีอยากได้จากวิชาชีพที่เป็นอยู่ ใคร่ครวญตรึกตรองดูให้ดีเสียว่าอยากเป็นครูเพราะอะไร อยากเห็นอนาคตเด็กได้เติบโตอย่างสวยงามมากกว่าอย่างอื่นมิใช่หรือ บางคนอยากเป็นครูเพียงเพราะคำกล่าวขาน ยกย่องว่ามีเกียรติ มีศักดิ์มีศรีแต่กินไม่ได้ เดินเลิศหรูอยู่ในวิชาชีพที่มีคุณค่า แต่จิตใจไม่มีคำว่าครูอยู่ในหัวจิตหัวใจ ใช้วิชาชีพกอบโกยจนไม่รู้จักคำว่าพอ จนลืมนึกไปว่าตนเองมาเป็นครูเพราะอะไร
อุดมการณ์ มันเป็นสิ่งหนึ่งที่คอยย้ำเตือนในจิตใต้สำนึกว่าเรามาเป็นครูเพราะ เราอยากเห็นความก้าวหน้าของเด็ก ออยากเห็นเด็กที่เรารักได้เติบโตเป็นคนดี อยากเห็นเด็กที่เราปั้นมากับมือเป็นรูปเป็นร่าง ความสุขของคนเป็นครูก็เพียงเท่านี้มิใช่หรือ ไม่จำเป็นต้องขวนขวายหาความสุขเปลือกนอกให้มันมากมาย หนี้สินครูที่ท่วมล้นเพราะว่ายากจนที่ฐานะหรือยากจนที่ปัญญา จึงเกิดความไม่รู้จักพอ พอที่จะมีกินมีใช้ พอที่จะมีเก็บหอมรอมริบในอนาคต พอที่จะรู้จักในตัวตนของเรา ไม่วิ่งตามกระแสสังคมนิยม และวัตถุนิยม อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยกันหรืออย่างไร ไขว่คว้าหาความสุขที่พอดีมีอยู่ตรงหน้าไม่ดีกว่าหรือ ความสุขทุกคนหยิบจับ สัมผัสได้แต่ส่วนใหญ่เลือกความสุขที่อยู่ไกลกว่าความจริงในตรงหน้า ทุกขณะที่เกิดขึ้นก็เป็นสิ่งที่ไขว่าคว้าและสัมผัสอย่างมีความสุขได้เช่นกัน
บทสรุปของคนเป็นครู อยู่ที่ว่ามันมาจากจิตวิญญาณของตัวตนมากน้อยแค่ไหนบางคนก็พูดให้ดูดีว่าอยากเป็นครูเพราะเหตุผลหลาย ๆ อย่าง บางคนก็ดูสวยหรูกับงานที่บริหารจัดการ ถึงอย่างไรก็ตาม ทุกคนได้ทำตามความถนัด ความสนใจที่อยากจะพัฒนาแต่อย่าลืมหยุดคิด กระตุกอุดมการณ์ที่มันอยู่ในลิ้นชักออกมาซะบ้างจะได้มีแรงกำลังพัฒนาเด็กให้ได้เติบโตอยู่ในสังคม สู้กับโลกแห่งความจริงต่อไปให้ได้ไม่เพียงดีแต่พูด ไม่ลงมือทำ ปล่อยให้อุดมการณ์ที่สั่งสมมาลดลงจนไม่มีเหลือ ....
แน่นอนค่ะ ว่าทุกวันนี้ทำไมคนถึงนิยมมาเรียนครูกันมาก ทั้งที่บางคนยังไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบหรือไม่ชอบ คนบางส่วนคิดว่ามาเรียนครูแล้วไปฝึกสอน หรือไปสอนแล้ว วันหนึ่งก็ต้องรักเด็กเอง แต่สำหรับความคิดของคนที่จะเป็นครูจริงๆมันต้องรู้อนาคตตัวเองแล้วว่า สวรรค์ลิขิตเรามาเพื่อให้เราได้อยู่กับเด็กนักเรียนมาสัมผัสกับชีวิตของเขาเหล่านั้น ที่ไหนมีเด็กๆที่นั่นก็ต้องย่อมมีครูที่พร้อมที่จะทำหน้าที่ของตนเองให้ดี รู้หน้าที่และพร้อมที่จะเอาใจใส่ให้กับพวกเค้าเสมอ ไม่ว่าเด็กจะอยู่ซอกมุมส่วนไหนของผืนแผ่นดินนี้ ก็ตาม ครูที่ดีนั้น ย่อมรู้ดีว่าตนจะอยู่ที่ไหนก็ย่อมอยู่ได้เสมอ ไม่ใช่ว่าอยู่ได้ในที่ที่เจริญแต่กลับทิ้งเด็กส่วนหนึ่งที่ยังรอคอยครูของพวกเขาด้วยสายตาอันน่าสงสารและสายตาแห่งการรอคอย ประเทศจะเจริญได้นั้นก็ต้องเริ่มจุดประกายที่จุดเล็กๆก่อน เหมือนกับเด็กที่อยู่ตามถิ่นทุรกันดาร ซึ่งเขาเหล่านั้นยังเป็นอนาคตของประเทศอีกต่อไป