การอนุรักษ์ความเป็นไทย “การสวมใส่ผ้าไทย”

  

 

          เหตุที่ผู้เขียนนำเรื่อง  การอนุรักษ์ความเป็นไทย “การสวมใส่ผ้าไทย” มาเขียน ก็สืบเนื่องมาจากสาเหตุที่ว่า จังหวัดพิษณุโลก มีนโยบายจากผู้ว่าราชการจังหวัด แจ้งมายังมหาวิทยาลัยว่า “ขอความร่วมมือในการแต่งกายด้วยผ้าไทย ทุกวันศุกร์ของสัปดาห์”

          ในความคิดของผู้เขียน มีความคิดเห็นว่า “ดีเหมือนกัน” เพราะเป็นการแสดงความเป็นเอกลักษณ์ในการเป็นคนไทย ซึ่งการสวมใส่ผ้าไทย จะเป็นของภาคใด ๆ ก็ได้ แล้วแต่ความถนัด + ความสามารถในการซื้อของตัวเราเองว่าจะเกิดความนิยมสิ่งไหน...สำหรับผู้เขียนนิยมแต่งเป็นชุดทางภาคเหนือมากกว่า อาจเนื่องมาจากบรรพบุรุษมีเชื้อสายทางภาคเหนือ...เมื่อสมัยตอนที่ผู้เขียนยังเป็น “ผู้ช่วยหัวหน้าการประถมศึกษาอำเภอ” (ตอนนั้นตำแหน่งยังไม่ยุบ) ผู้เขียนจะชอบใส่ผ้าไทยมาก ๆ ทำให้ไม่ร้อน เป็นผ้าฝ้าย แถมราคาถูก ทำให้ประหยัดเงินในกระเป๋าอีกด้วย...แต่เมื่อมาอยู่มหาวิทยาลัย วัฒนธรรมที่มหาวิทยาลัยจะชอบให้ใส่สูทของมหาวิทยาลัยเป็นหลัก ไม่ว่าในการประชุม หรือทำงาน จึงทำให้การสวมใส่ผ้าไทยของผู้เขียนเหินห่างไป...แต่เมื่อมีนโยบายของจังหวัดให้ใส่ ผู้เขียนจึงนำผ้าไทยกลับมาใส่อีกครั้ง...ก็เป็นสิ่งที่ดี ใส่แล้วก็ดูดีไปอีกแบบ เห็นตนเองนาน ๆ ได้ใส่ครั้งหนึ่งก็แปลกตาดี เป็นการร่วมมือในการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทย เรื่อง “การสวมใส่ผ้าไทย” ไปอีกเรื่องหนึ่ง….ใส่แล้วก็ภูมิใจ ที่ได้เกิดมาเป็น “คนไทย”...ได้เกิดมาบนผืนแผ่นดินไทย + ร่วมมือกันรักษาความเป็นเอกลักษณ์ของคนไทย...

          ซึ่งคนไทยไม่ว่าหญิง หรือ ชายรุ่นหลัง ควรที่จะร่วมมือกันรณรงค์รักษาไว้ เพราะเป็นเรื่องที่ดีงาม เป็นเอกลักษณ์ของคนไทยในแต่ละภาคที่จะช่วยกันผดุงรักษาไว้ ในความเป็นคนไทย อย่าปล่อยให้หลุดมือไปเป็นเอกลักษณ์ของชาติอื่น ๆ เสีย เพราะมันจะ “น่าเสียดาย” ที่มันเป็นเอกลักษณ์หรือเรียกว่า "อัตลักษณ์" ของคนไทยแท้ ๆ แต่กลับปล่อยให้ชาติอื่น ๆ นำไปครอบครองแทน...