ด้วยผู้เขียนเป็นผู้ไทอยู่ที่บ้านหนองสูง อำเภอหนองสูงจังหวัดมุกดาหาร ได้เห็นว่าเมื่อเวลาผ่านมาข้อความบางคำจะไม่ค่อยได้พูดเกรงว่าต่อไปจะลืมจึงขอบันทึกไว้ค่ะ

         ภาษาผู้ไทนั้นเป็นภาษาพูดจะไม่มีเสียงสระเีีอีย,สระเอือ,สระอัวแต่จะพูดเป็นสระเอ,สระเออ,สระโอ       ไม่มีเสียงฟ,ฝมีแต่พ,ผ  ไม่มีช,ฉมีแต่ซ,ส และมีเสียงที่อยู่ระหว่างเสียงโทกับเสียงตรีก็เยอะ

สำหรับคำที่อยากบันทึกไว้มีดังนี้

โก๊ ,เดิ๋น

เป็นคำที่ใช้เรียกดวงจันทร์

ตะเง่น

หมายถึงดวงอาทีตย์

ปะตู๋บ้อง

หมายถึงหน้าต่าง

ผ่าล่าน(ล่านออกเสียงระหว่างเสียงโทกับเสียงตรี)เฮิ่น

หมายถึงฝาบ้าน

คั่นใด๋

หมายถึงบันได

นั้มซ่าง(เสียงซ่างจะไม่ใช่เสียงโทแต่จะเป็นเสียงที่อยู่ระหว่างเสียงโทกับเสียงตรี)

หมายถึงบ่อน้ำ

ซก

หมายถึงครก

ซ่ง (ออกเสียงก้ำกึ่งระหว่างเสียงโทกับเสียงตรี)

หมายถึงกางเกง

ซ่งหาลั่ง

หมายถึงกางเกงขายาว

ซุ๋(ออกเสียงเป็นเสียงจัตวา)

หมายถึงซักล้าง

แหน(แห-น-แหน)หา

หมายถึงแขนขา

โห่โค้ย

หมายถึงเข่า

ป่อมเพ่อะ

หมายถึงตาตุ่ม

ขอบันทึกไว้เท่านี้ก่อนนะคะ  ถ้ามีท่านใดมีภาษาพูดแบบผู้ไทแต่ไม่ได้เรียกตัวเองว่าผู้ไทก็เอามาแลกเปลี่ยนกันนะคะ  ขอบคุณค่ะ