ตรงนี้ละที่เป็นแดนเกิดขึ้นของกรรมหรือเป็นต้นเหตุของกรรมในทางพุทธ

บันทึกนี้ต่อจากตอนที่แล้ว...

เหตุให้เกิดกรรม

 

        ตามมุมมองพุทธว่าสิ่งทั้งหลายจะเกิดขึ้นมาลอย ๆ ไม่ได้  ต้องมีที่มาที่ไป...ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ธรรมชาติ  3  อย่างนี้  เป็นเหตุให้เกิดกรรม 3  อย่างเป็นไฉน  คือ  โลภะ  โทสะ  และโมหะ...ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ธรรมชาติ  3  อย่างนี้แล  เป็นเหตุให้เกิดกรรม...( องฺ. ติก. 20 / 1036 )

 

 

        จากหลักฐานดังกล่าวมา  เหตุเกิดกรรมดีคือ  ความไม่โลภ  ไม่โกรธ  และไม่หลง  แต่การทำด้วยความโลภ  ความโกรธ  และความหลงนั้น  เป็นสาเหตุเกิดกรรมชั่ว

 

 

        ในนิพเพธิกสูตร  พระพุทธเจ้ามีพระพุทธดำรัสว่า...ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  เธอทั้งหลายพึงทราบกรรม  ฯลฯ  ปฏิปทาที่ให้ถึงความดับแห่งกรรมดังนี้นั้น  เราอาศัยอะไรกล่าว  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  เรากล่าวเจตนาว่าเป็นกรรม  บุคคลคิดแล้วจึงทำกรรมด้วยกาย  ด้วยวาจา  ด้วยใจ  ก็เหตุเกิดแห่งกรรมเป็นไฉน  คือ  ผัสสะเป็นเหตุเกิดแห่งกรรม...( องฺ. ฉกฺก. 22 / 63 )

 

 

        จากหลักฐานดังกล่าวเหตุเกิดแห่งกรรมคือผัสสะ หรือการสัมผัสถูกต้องแล้วเกิดความรู้สึกขึ้นมา  ดังนี้

1 . ตากระทบรูปทำให้เกิดจักขุวิญญาณ

2 . หูกระทบเสียงทำให้เกิดโสตวิญญาณ

3 . จมูกกระทบกลิ่นทำให้เกิดฆานวิญญาณ

4 . ลิ้นกระทบรสทำให้เกิดรสวิญญาณ

5 . กายกระทบโผฏฐัพพะทำให้เกิดกายวิญญาณ

6 . ใจกระทบอารมณ์ทำให้เกิดมโนวิญญาณ

 

 

        แสดงว่าการกระทบกันระหว่างอายตนะภายใน  6 กับอายตนะภายนอก 6 แล้วก็เกิดจุดสัมผัส  ตรงนี้ละที่เป็นแดนเกิดขึ้นของกรรมหรือเป็นต้นเหตุของกรรมในทางพุทธนั้นแล.

 

………………………….

บรรณานุกรม

มหามกุฎราชวิทยาลัย. ( 2525 ) . พระไตรปิฎกภาษาบาลี  ฉบับสฺยามรฏฺฐเตปิตกํ  2525 . กรุงเทพ ฯ : มหามกุฎราชวิทยาลัย .