ไปด้วยกัน..ไปได้ไกล
ยามบ่ายและสายลมเอื่อยๆ เช่นนี้ สุขใดไหนเล่าจะเท่ากับการได้เอนพักพิงกายหลังอาหารมื้อกลางวัน แต่เมื่อเห็นบรรยากาศเหล่าเด็กน้อยโรงเรียนบ้านโนนสะอาดผาสุข กำลังลงแรงร่วมใจบนแปลงผักของพวกเขา บ้างก็ให้อาหารปลา แล้วผมจะมัวมาง่วงหงาวหาวนอนได้อย่างไร รีบวิ่งตามคณะเยี่ยมเยือนโรงเรียน ไปดูแปลงผักและพื้นที่การเกษตรของเด็กน้อยอย่างสนอกสนใจ.....
พบเจอกิจกรรมในโครงการส่งเสริมโภชนาการดีอย่างยั่งยืนในโรงเรียนบ้านโนนสะอาด ได้แก่ การเลี้ยงสัตว์ ปลูกผัก เพื่อเสริมอาหารกลางวันให้กับเด็กในยามที่งบประมาณด้านอาหารกลางวันค่อนข้างจำกัด ช่วยให้เด็กๆ ได้มีอาหารกลางวันที่เปี่ยมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ และสร้างความร่วมมือในการเรียนรู้ของปราชญ์ชุมชนและเด็กต่อการทำการเกษตร พร้อมกับการได้ออกกำลังกายของเด็กไปในตัว รวมถึงการใช้สื่อประชาสัมพันธ์ช่องทางต่างๆ กระตุ้นเตือนให้เด็กๆ รู้ถึงประโยชน์ของการดูแลสุขภาพจากการเลือกกินและออกกำลังกาย และโทษภัยจากการไม่เลือกกิน...แม้การมีสุขภาวะทางโภชนาการที่ดี อาจต้องให้เวลาสักนิดถึงจะเห็นผลลัพธ์ที่น่าชื่นใจ แต่สิ่งที่ชื่นใจ ณ ปัจจุบัน ซึ่งเป็นความงดงามระหว่างทาง นั่นก็คือ การร่วมแรงร่วมใจของนักเรียนในการพัฒนาและสานต่อโครงการดีๆ เช่นนี้
แม้จะได้รับรางวัลโรงเรียนส่งเสริมคุณภาพระดับทองมาแล้วตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๕๑ และยังร่วมแรงรักษาคุณภาพเช่นนี้มาตลอด แน่นอนว่าใจของคนเป็นครูก็ต้องการเห็นเด็กนักเรียนมีพัฒนาการในการเติบโตที่ดีขึ้นยิ่งกว่าเดิม และสุขภาพของเด็กก็เป็นเรื่องหนึ่งที่คำนึงเป็นอันดับต้นๆ แต่ก็ให้ความสำคัญกับการให้โอกาสและให้พื้นที่ในการคิดสร้างทำของเด็กๆ เห็นอย่างนี้ก็อดที่จะแอบส่งใจช่วยไม่ได้ ทั้งเด็กที่ก็ต่างร่วมแรงร่วมใจ ร่วมคิดร่วมสร้างไปกับครู ฝั่งครูก็ปรารถนาดี บางบั่นสร้างทำโครงการดีๆ ต่อนักเรียน เรื่องน่ารักๆ แบบนี้ เป็นใครจะอดใจไม่ส่งใจเชียร์ได้ล่ะ...ผมว่าไปด้วยกันอย่างนี้ ไปได้ไกลแน่
แต่ปัญหาสุดแสนจะคลาสสิคอย่างหนึ่งในการทำงานที่พบเห็นได้ทั่วไปคือ การทำงานแข่งกับเวลา หรือการทำงานหลายสิ่งอย่างภายใต้ปัจจัยเวลาที่จำกัด และโรงเรียนแห่งนี้ก็ไม่พ้นปัญหานี้เช่นกัน แม้แรงใจจะท่วมท้นทั้งครูและนักเรียน แต่ด้วยหลากหลายโครงการที่โรงเรียนก็เข้าร่วมดำเนินการด้วย ทำให้เวลาในการคิดและสร้างทำสิ่งต่างๆ น้อยนิดและดูจะบีบอัดรัดตัวไปซะหมด ทางออกที่หนึ่งที่ครูและศิษย์สร้างทำกันมาตลอดคือ ร่วมแรงร่วมใจกันภายในรั้วโรงเรียน และทางออกที่สอง คุณครูนิยม กำลังคิดจะเดินกลยุทธ์พัฒนาโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ ก็คือ คิดอ่านและสร้างทำร่วมกับโรงเรียนในกลุ่มเดียวกัน คือ โรงเรียนโคกลาด และโรงเรียนศรีสว่าง โดยจะนัดพบเจอกับกลุ่มครู หารือแนวทางทำงานร่วมกัน โดยเฉพาะเอื้อเฟื้อให้เวทีกับกลุ่มเด็กๆ แกนนำของแต่ละโรงเรียน ได้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ทำงานร่วมกันด้วย
การร่วมแรงร่วมใจกันในรั้วโรงเรียนของตนเอง เสริมแรงจากหน่วยสังคมต่างๆ ในพื้นฐานบ้านถิ่นของตน (ทั้งประชาชนทั่วไป ผู้ปกครอง ผู้นำท้องถิ่น และหน่วยงานภาครัฐ) และหมายรวมถึงเพื่อนในรั้วโรงเรียนใกล้ๆ ที่รักใคร่กันด้วยนั้น จะทำให้การไปด้วยกัน ที่หมายใจว่าจะไปได้ไกลขึ้นนั้น ระหว่างทางจะเป็นเช่นไร แต่ผมก็คิดเสมอว่า การไปด้วยกันนั้น อย่างน้อยจะไม่เหงาใจ ไม่อ้างว้างและรู้สึกเดียวดายให้ท้อถอยหรือถอดใจ เพราะรู้ว่า “แม้จะไปไม่ได้ไกล แต่เราจะไปด้วยกัน”
ส่งท้าย: เป็นอีกวันที่ได้ทำหน้าที่บุรุษไปรษณีย์ เชื่อมโยงความรู้สึกของ น้องอั๊ม เก๋ และแนน แกนนำเด็กส่งเสริมสุขภาพโรงเรียนบ้านโนนสะอาดผาสุก ที่ฝากความคิดถึงไปให้เพื่อนที่โรงเรียนบ้านโคกลาด เพื่อนร่วมค่ายโรซ่า ถามไถ่ว่าคิดกันบ้างหรือเปล่า จำเราได้มั๊ยที่นั่งกินข้าวตรงข้ามกัน สนุกมากเลยที่ได้ร่วมงานกัน...
ช่างเว้าวอนอ้อนคำตามประสาเด็กน้อยน่าดู เป็นผมก็คงอดดีใจไม่ได้ว่ามีเพื่อนคิดถึงเราอยู่ คงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ต่อหน้าจดหมายน้อยนี้ได้ทั้งวัน...ความคิดถึงนี่นะ..ช่างมีอิทธิพลต่อใจผู้คนได้เพียงนี้
ธนะภูมิ ชาญประไพ
อุดรธานี / ๓๐ ส.ค. ๒๕๕๔
การเข้าเยี่ยมครั้งที่ ๑ ตามโครงการ "โฮมฮักลูกหลานโภชนาการดี" สนับสนุนสู่โรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ ปี ๒๕๕๔" ระหว่างวันที่ ๒๘ ส.ค.๕๔ - ๒ ก.ย.๕๔
สนับสนุนโดย บริษัทไฮคิว อุตสาหกรรม จำกัด ร่วมกับ สำนักโภชนาการ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข
เรื่องราวที่โนนสะอาดผาสุข...น่าสนใจ
ผมไม่ได้ไปเเต่อ่านจากที่คุณธนะภูมิ นำมาถ่ายทอด ก็เห็นว่า คุณครูเเละเด็กๆ ตั้งใจขับเคลื่อน รร.ส่งเสริมสุขภาพ กันอย่างเต็มที่ี :)