ตอนนี้ผมกำลังคลั่ง PLC เพราะกำลังอ่านและตีความสรุปหนังสือ Learning by Doing : A Handbook for Professional Learning Communities at Work. 2nd Ed, 2010 เขียนโดย Richard DuFour, Rebecca DuFour, Robert Eaker, Thomas Many
วันที่ ๒๕ ก.ค. ๕๔ ไปร่วมประชุมสภาสถาบันอาศรมศิลป์ พิเคราะห์จากสาระและกระบวนการประชุมในวันนั้น และครั้งก่อนๆ ทำให้ผมสรุปกับตัวเองว่า สถาบันอาศรมศิลป์นี่แหละคือ PLC ตัวจริง ที่เป็นรูปธรรมอย่างยิ่งในสังคมไทย หากอยากทำความรู้จัก PLC ชนิดเต็มรูปแบบ ให้ไปดูได้ที่นั่น แต่คงต้องซักถามและรับฟังเรื่องราวโดยใช้เวลาเป็นวันหรือหลายวัน จึงจะเข้าใจ หรือจะยิ่งดี หากเข้าร่วมกิจกรรมกับทีมงานด้วย
สมาชิกของสถาบันอาศรมศิลป์ อยู่กันเป็น “สังฆะ” (ชุมชน – community) ทำงานเป็นทีม โดยนอกจากผลงาน ยังหวังผลที่การเรียนรู้ จึงเป็น “สังฆะแห่งการเรียนรู้” เน้นเรียนรู้จากการปฏิบัติ โดยที่เป็นการปฏิบัติอย่างมีเป้าหมายชัดเจน คือสร้างสรรค์การเรียนรู้ หรือการศึกษาแบบทางเลือก (alternative education)
สถาบันอาศรมศิลป์จึงถือได้ว่า เป็น PLC เพื่อสร้างสรรค์การศึกษาทางเลือกในบริบทไทย สมาชิกของ “สังฆะ” นี้มีทั้งที่เป็นแกน ได้แก่ผู้ที่ทำงานและได้รับเงินเดือน และที่เป็นนักศึกษา กลุ่มนี้น่าจะมีไม่เกินสองร้อยคน และสมาชิกที่เป็นภาคีแบบมีอุดมการณ์ร่วม และไป ลปรร. เป็นครั้งคราว อย่างท่าน ศ. ระพี สาคริก ผม และกรรมการสภาสถาบันท่านอื่นๆ และยังมีสมาชิกที่ห่างออกไปอีก แต่มีความร่วมมือกันในบางกิจกรรม จึงถือได้ว่า PLC สถาบันอาศรมศิลป์เป็น PLC ที่มีสมาชิก ๓ ประเภทนี้รวมแล้วเป็นพันคน หรืออาจจะถึงหมื่นคน
ท่านที่สนใจรายละเอียดของ PLC ที่เขียนไว้ในหนังสือเล่มดังกล่าว อ่านบันทึกตีความและสรุปได้ที่ http://gotoknow.org/blog/thaikm/tag/learning by doing
วิจารณ์ พานิช
๒๗ ก.ค. ๕๔
